Άηχη, ηχεί

Άηχη, ηχεί…

Ψιθυριστές τις λέξεις απόψε.
Μεταξωτές.
Μην πουν πως
δεν πολεμήσαμε.
Και τα χείλη
τριαντάφυλλο.
Μην καταπιούν
οι σταγόνες του χιονιού
τη χυμώδη ήττα.
Έχει έκλειψη
ανάσας απόψε.
Όλο το νερό,
στα σπλάχνα του
σκισμένο.

Από την ποιητική συλλογή “Άηχη, ηχεί”

Στο ποιητικό σκηνικό της Μίνας Πατρινού, αν και οι λέξεις πέφτουν άηχα και απαλά σαν επιδέξιες νιφάδες χιονιού που χορεύουν σιωπηλά στις άκρες της νύχτας, δεν αργούν να σχηματίσουν μια τεράστια χιονοστιβάδα – που κυλάει ορμητικά σαρώνοντας ένα κόσμο που ασθμαίνει σπαταλώντας άσκοπα τις τελευταίες του ανάσες, για να γίνει τελικά ένας ορμητικός χείμαρρος που εκβάλει στην καρδιά του αναγνώστη.

Λέξεις… σφιχτοδεμένες. Άλλοτε ιαματικές σαν βάλσαμο και άλλοτε τσουχτερές τσουκνίδες.

Η Μίνα Πατρινού αποφεύγοντας γνώριμα ατοπήματα, απομακρύνεται από κοινότυπες ομφαλοσκοπήσεις ναρκισσιστικού ενδιαφέροντος, βλασταίνοντας από ένα τρυφερό βλαστάρι σε ένα ένα τα αγκάθια του λερού μας κόσμου, μεταμορφώνοντάς τα σε μυρωμένα γιασεμιά, έτσι όπως θα μεταμόρφωνε μια νεράιδα στα αγαπημένα μας παραμύθια με το άγγιγμα ενός μαγικού ραβδιού κάθε φριχτό τέρας. Κι όσο κι αν αυτή η διαπίστωση παραπέμπει σε σκέψεις παιδικής αφέλειας και ίσως να βρίσκεται μακράν του κέντρου βάρους μιας φιλολογικής τοιχοδομής δεν παύει να είναι το πολύτιμο αναγνωστικό απόσταγμα ενός αυθεντικού ποιητικού λόγου που αγγίζει τα όρια του πολύτιμου στην τέχνη.

Ένα φεγγάρι κόκκινο
αγνοεί την πάλη,
την πολλαπλότητα,
την απροστάτευτη λαχτάρα,
το κτίσμα,
στη νηφαλιότητά του
πίνω λεπτές διακυμάνσεις φωτός.
Συντριπτικός ο ουρανός
αντικατοπτρίζει
την ομορφιά των ακτών,
τον όλεθρο
και τα ιερά κοχύλια.

Από την ποιητική συλλογή “Άηχη, ηχεί”

Μίνα Πατρινού: Από τον πρόλογο της πρώτης έκδοσης της ποιητικής συλλογής

“Αναποδογυρίζοντας λίγο την παιδιάστικη τρέλα μου και με την ανάγκη μου να σκουντήσω τρυφερά την εντροπία γύρω μας, κυκλοφόρησε, με κάποια μικρή καθυστέρηση, η ποιητική μου συλλογή “άηχη ηχεί”.
Σαν πρώτο μοίρασμα κείμενα μεικτά, με στίχο ελεύθερο, άλλοτε περιστρέφονται γύρω από έναν νοητό άξονα κι άλλοτε μια φυγόκεντρος τα εκσφενδονίζει μακριά. Εκεί η κίνησή τους μπορεί να γίνει πιο αργή, ίσως και για λίγο ακίνητη. Ίσα για να προλαβαίνουν να ξεδιπλωθούν οι ήχοι κι ας είναι και αποκλίνοντες.”


Κάποια λόγια φίλων που έγραψαν για τη συλλογή στον τοίχο τους

“Ισχύει τελικά αυτό που λένε: δεν υπάρχει καλός και κακός ποιητής, υπάρχει ποιητής και μη ποιητής. Η αγαπητή μου Μίνα (Mina Patrinou) πλούσια μέσα στην απλότητά της, ανήκει στην δύσβατη πρώτη κατηγορία, αλαφροπατώντας στο πρώτο σκαλί της. “Εδώ που έφθασες, λίγο δεν είναι”.”

Βιβλιοχαρτοπωλείο ΣΥΛΛΟΓΙΣΤΟΣ
18 Οκτωβρίου 2022 ·
Φέροντας τον τίτλο «άηχη ηχεί» κυκλοφόρησε πρόσφατα η ποιητική συλλογή της «δικής μας», λόγω καταγωγής, Μίνας Πατρινού από τις Εκδόσεις Mystory και τη σειρά Πασιφάη. Ο ήχος της ποιητικής της φωνής απλός και ανθρώπινος, προσπαθεί μέσα από τους στίχους, να αποδώσει την αλήθεια που κρύβει το συναίσθημα. Σαν σχήμα οξύμωρο οι λέξεις «άηχη», «ηχεί» , δημιουργούν μία στοχευμένη αντίφαση, φιλοδοξώντας να «ακούσουμε» τους δικούς μας μοναδικούς, εσωτερικούς ήχους που παραμένουν άγνωστοι.

[…]
Μέσα στα ποιήματα θα μπορούσε να πει κανείς πως υπάρχουν τρεις έννοιες περιεχομένου. Η πρώτη έννοια είναι η φύση, στην πλέον υποκειμενική, ιμπρεσιονιστική της εκδοχή, απαλλαγμένη από κλιματολογικούς ορισμούς, δεν είναι μια φύση όπως την παρουσιάζει το δελτίο καιρού ας πούμε, αλλά όπως την αντιλαμβάνεται, την αισθάνεται η δημιουργός.
Η δεύτερη έννοια είναι ο έρωτας, και ο έρωτας ως στιγμιαία εκρηκτική αναπαραγωγή, δηλαδή όχι ως απόλυτη στασιμότητα του αέναου και αδιάλειπτου, μια στασιμότητα αντίστοιχη του θανάτου σε επίγεια εκδοχή. Όχι αυτός ο έρωτας ο αδιάλειπτος, αλλά αντίθετα, ο έρωτας ο οποίος αναπαράγεται, που πρέπει ανά πάσα στιγμή να ξαναδημιουργείται.
Τρίτη έννοια είναι το προϋπόθετο, δηλαδή η κάθε σκέψη, ο κάθε στίχος απολαμβάνει την αυθυπαρξία του και δεν εξαρτάται από προγενέστερες παραδοχές. Δεν χρειάζεται να έχεις δεχθεί κάτι άλλο, για να μπορέσεις να απολαύσεις τον κάθε στίχο, βγαίνει μόνος του, ο κάθε στίχος είναι “παρθενογεννημένος” και αυτάρκης.

Ως προς τη μέθοδο, η μορφή που θα μπορούσε να πει κανείς ότι ισχύει εδώ δεν είναι η διαλεκτική, αλλά η αντίστιξη. Και αυτή ακριβώς η αντίστιξη, σε αντίθεση με την διαλεκτική, φέρνει τα ποιήματα αυτά κοντά στον σουρεαλισμό, σε μια συλλογιστική προσέγγιση. Τι εννοούμε αντίστιξη, δεν έχουν το κρεσέντο της διαλεκτικής στα κλασικά κείμενα του Σαίξπηρ και την τραγωδία, που επιβάλλουν τον ανείπωτο πόνο, αυτή τη διαλεκτική του κρεσέντο, την απόλυτη κάθαρση πριν από τη λύτρωση, αλλά έχουμε τα συνεχή μικρά γρατζουνίσματα, τις διαχειρίσιμες απογοητεύσεις που στην επανάληψή τους εξασφαλίζουν τη λύτρωση […]


Λίγα λόγια για τη Μίνα Πατρινού:

Μίνα Πατρινού

Η Μίνα Πατρινού γεννήθηκε στην Αθήνα και πέρασε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια στο Βόλο. Τα καλοκαίρια περνούσε πάντα και από τη Σάμο, από όπου κατάγεται η μητέρα της. Έχει πτυχίο Βιβλιοθηκονομίας & Συστημάτων Πληροφόρησης και μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης από το διατμητικό πρόγραμμα «Σχεδιασμός και Ανάπτυξη Τουρισμού και Πολιτισμού» Εργάζεται στη Βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας στο Βόλο. Κείμενά της κυκλοφορούν σε συλλογικές εκδόσεις και στο διαδίκτυo, ενώ διατηρεί το ιστολόγιο http://www.lexoforemata.com



Ταυτότητα ποιητικής συλλογής:

Τίτλος: Άηχη,ηχεί

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΑΝΟΙΑ

Συγγραφέας: Μίνα Πατρινού

Τιμή: €11,00 €9,90

ΒΙΒΛΙΟ – ΝΕΕΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΕΣ

Άννα Ρω

Μεταξύ άλλων έχω επιλέξει να είμαι συγγραφέας. Μ` αρέσει ο δρόμος της ποίησης. Και του θεάτρου. Γράφω ότι μου υπαγορεύει ο νους μου. Άλλοτε μικρές ιστορίες, άλλοτε στίχους, άλλοτε μακρά οδοιπορικά και υπογράφω τα άρθρα και τα συγγραφικά μου έργα ως Άννα Ρω.

Αφήστε ένα σχόλιο