Γεωργία Τάτση

Η Γεωργία Τάτση γεννήθηκε το 1952 στο Κλειστό Άρτας. Από το 1965 ζει στην Αθήνα. Σπούδασε σκηνοθεσία στη Σχολή Κινηματογράφου – Τηλεόρασης Ευγενίας Χατζίκου και εργάστηκε στην ΕΡΤ από το 1976 έως το 2003. Διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί στους συλλογικούς τόμους Υπό σκιάν (Εκδόσεις των Συναδέλφων 2014, σε συνεργασία με την Εφημερίδα των Συντακτών) και HOTEL – Ένοικοι γραφής – Είμαστε όλοι μετανάστες (εκδόσεις Πατάκη 2007), καθώς και στα ηλεκτρονικά περιοδικά Ο Αναγνώστης, Χάρτης και Culture Book.

Έχει εκδώσει τη νουβέλα Πίσω από τον ήχο του νερού (εκδόσεις Βακχικόν 2022), το μυθιστόρημα Γάμπαρη Αμβρακικού (εκδόσεις Γαβριηλίδης 2019) και τo Χορός στα ποτήρια (εκδόσεις Βακχικόν 2023, πρώτη κυκλοφορία από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης 2013), που συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα των Κρατικών Βραβείων Λογοτεχνίας, στην κατηγορία Διήγημα-Νουβέλα.

Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με σημεία στίξης θα ήταν;
-Ερωτηματικό και θαυμαστικό. Ποτέ τελεία, αφού, ποτέ, τίποτε δεν τελειώνει ακόμη κι όταν τελειώνει.

Η ανυπέρβλητη δύναμη του λόγου βασίζεται…
– Εν αρχή ην ο λόγος.

Τα πιο δυνατά έργα στο αναγνωστικό σας καταθετήριο;
 Οιδίπους τύραννος του Σοφοκλή, Πέδρο Πάραμο του Χουάν Ρούλφο, Το διπλό βιβλίο του Δημήτρη Χατζή.

Ένα προσωπικό θετικό – αρνητικό σημείο ορόσημο;

Η έκδοση του πρώτου μου βιβλίου «Χορός στα ποτήρια» το 2013 από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης και ο θάνατός του μετά από τον θάνατο του εκδότη και του εκδοτικού οίκου.

 Μπορεί αυτό να σας οδήγησε στη συγγραφή;
Αυτό είναι βέβαιο.

Ο δρόμος της συγγραφής χαρτογραφεί τον δρόμο προς την αυτογνωσία;
Κατά κάποιον τρόπο ναι, αν και ποτέ δεν καταχτά κανείς την αυτογνωσία.

Είναι ο συγγραφέας θεράπων των λέξεων;
Νομίζω πως οι λέξεις είναι θεραπαινίδες του συγγραφέα.

Οι συνταξιδιώτες στο συγγραφικό σας ταξίδι;
Φαντάσματα που επιθυμούν την ενσάρκωσή τους και επιστρέφουν ως εκτοπλάσματα. Ζητούν από σένα να τους δώσεις πίσω το σώμα τους.

Η πρώτη φορά απέναντι στη λευκή σελίδα;
Τρόμος, τρόμος, τρόμος.

Η θέση τού αναγνώστη σε αυτήν;
Δεν υπάρχει θέση γι’ αυτόν εκεί. Αισθάνομαι στιγμιαία την παρουσία του μόνο όταν επιζητώ τη σαφήνεια και προκύπτει ασάφεια. Τότε με σκουντάει να γίνω πιο ακριβής, χωρίς η προσπάθεια να προδικάζει πάντα το αποτέλεσμα.

Και η θέση του συγγραφέα;

Ο συγγραφέας προσπαθεί να συλλάβει εκείνο το απροσδιόριστο κάτι που τον αναγκάζει να γράφει.

Πρόσφατο έργο σας; Η νουβέλα ¨Πίσω από τον ήχο του νερού»

Το κέντρο βάρος του;
 Η μνήμη, το τραύμα και η προσπάθεια του αφηγητή να συνομιλήσει μαζί τους. Ένας εξηντάχρονος άντρας επιστρέφει στο εγκαταλελειμμένο πατρικό του, στον γενέθλιο τόπο. Επιστρέφοντας στον τόπο, επιστρέφει στον χρόνο, γυρίζει πίσω στο παρελθόν, επιστρέφει στο τραύμα που κουβαλά.

Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι` αυτό ότι…
Αισθάνομαι πως διαβάζω κάτι που έχει ολοκληρωθεί αλλά μένει ακόμα κάτι να ειπωθεί.

Ο συγγραφέας ή ο ήρωας κατέχει την πρώτη θέση στη συνείδηση του αναγνώστη;                                                                                                      Δεν ξέρω. Θα ήθελα πάντως να την κατέχει ο ήρωας. Ο ήρωας δίνει ψυχή το βιβλίο.

Μυθοπλασία & Πραγματικότητα είναι αντίρροπες δυνάμεις;
 Κάθε άλλο. Τα όρια της πραγματικής ζωής και της μυθοπλασίας είναι συγκεχυμένα, μπαίνει η μία μέσα στην άλλη. Κάποιες φορές η μυθοπλασία είναι πιο πραγματική από την πραγματικότητα και άλλες, η πραγματικότητα πιο μυθοπλασία από τη μυθοπλασία.

Η πορεία της λογοτεχνίας και κατ` επέκταση της γλώσσας σ` έναν κόσμο εικονοποίησης;
Πάντα η γλώσσα θα δημιουργεί ρωγμές φωτός.

Ανεξερεύνητα τοπία στη συγγραφή;
Δεν υπάρχουν. Όλα έχουν εξερευνηθεί. Αλλάζει μόνο η ματιά και ο τρόπος της εξερεύνησης.

Ο κόσμος του συγγραφέα συνίσταται…;
Στην προσπάθεια του να δημιουργήσει το δικό του λογοτεχνικό σύμπαν.

Νιώθω πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να `ναι το σπίτι μας. 1 Πού κατοικεί το όραμά σας;

Κι όμως αυτός ο κόσμος είναι το σπίτι μας. Μόνο το βλέμμα μας μπορούμε να αλλάξουμε.

Αν ήσασταν προ του διλλήματος να προικοδοτήσετε με κάτι τον κόσμο, τι θα ήταν αυτό;

Καλοσύνη κι αγάπη.

Η δύναμη του βιβλίου συνίσταται;
Στην αποκάλυψη μιας πτυχής της πραγματικότητας που δεν την είχαμε φανταστεί, στη μετακίνηση από τις βεβαιότητές μας.

Αντί βιβλίου τι;
Δεν υπάρχει αντί. Κάθε μορφή τέχνης είναι μοναδική και αναντικατάστατη.

 Ένας τίτλος – στίχος ως δείκτης του μέλλοντος;
 «Είμεθα όλοι εντός του μέλλοντός μας».

Κι ένας αγαπημένος;
« Σαν μην υπήρξαμε ποτέ κι όμως πονέσαμε απ’ τα βάθη.


Φωτογραφίες- Βιογραφικό: Εκδόσεις Βακχικόν

1. Απόσπασμα από το ποίημα: «Αυτοκράτωρ Ιουλιανός προς φιλόσοφον» του Γιώργου

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Αφήστε ένα σχόλιο