You are currently viewing Μαρία από την Μαρία Σωτηροπούλου

Μαρία

Έχω την τρελή ιδέα ότι εγώ κι ο φυλακισμένος απέναντι μου θα μπορούσαμε να ανταλλάξουμε θέσεις
Και να μην το προσέξει κάνεις.
Και γελάω με το αστείο.
Σκουπίζω το μαχαίρι.
Πριν το βάλω στο συρτάρι, όπως θα σκούπιζα ένα αιχμηρό αστείο.
Που δεν θα καταλάβαινε κανείς.
Ίσως γι’ αυτό να είναι τόσο αιχμηρό.
Ίσως γι’ αυτό είναι αστείο μέχρι δακρύων.
Ένα παιδί μπαίνει ανάμεσα στο δωμάτιο.
Κρατάει ένα μολύβι.
Σκαρφαλώνει στην καρέκλα.
Δεν το κατεβάζω, του οφείλεται οπωσδήποτε ένα δωμάτιο να βλέπει κάπου.
Έχω μια ερώτηση μου λέει.
Θα με βοηθήσεις;
Το μαχαίρι είναι στο συρτάρι είναι κάπως απόγευμα
ας το ονομάσουμε ένα τυχαίο απόγευμα.
Ο απέναντι τοίχος το παιδί στην καρεκλά.
Πριν λίγο είχα καπνίσει μια από τις αγαπημένες μου ταινίες.
Κι άφησα εκεί τον εαυτό μου να καταρρεύσει και να συναρμολογηθεί.
Ενώ σκούπιζα μηχανικά τα φωτά που άναβαν.
Τις φωνές των περαστικών.
Έχω μια ερώτηση κι από ψηλά χαίρομαι που δεν βλέπει τον τοίχο που είναι στο ύψος μου.
Αποκλείεται να βλέπει το κλουβί.

Σκέφτομαι για λίγο, αν μου αρέσαν τα ψέματα το αστείο θα γυρνούσε λιγότερο αιχμηρό από το συρτάρι της κουζίνας.
Να του πω ότι το μεγαλύτερο ψέμα είναι ότι οι ερωτήσεις έχουν απάντησή;
Ψάχνω τα τσιγάρα μου.
Ώρες ώρες σκέφτομαι πως εγώ και ο φυλακισμένος απέναντι μου θα μπορούσαμε να αλλάξουμε θέσεις.
Και να μην το καταλάβει κανείς.
Κι αν το αστείο δεν ήταν τόσο αιχμηρό θα ήταν αιτία δακρύων.

Μαρία.
Αντί τίτλου.

Ποιητικές απόπειρες

Πηγή φωτογραφίας: Μαρία Σωτηροπούλου

Μαρία Σωτηροπούλου

Σωτηροπούλου Μαρία. Γεννημένη φθινόπωρο αλλά η καρδιά μου ανήκει στο καλοκαίρι. Μπορώ να στερηθώ τα απαραίτητα αλλά όχι τα ποιήματα. Κι ηθοποιός δεν σημαίνει φως. Σημαίνει μεγεθυντικός φακός στο σκοτάδι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, εμπορεύομαι μήλα για τον επιούσιο

Αφήστε ένα σχόλιο