Πάντα νερό

Πάντα νερό

Η μέρα έχει μεγαλώσει.
Περιττά.
Δεν ήθελα να κάνω τίποτα άλλο
εκτός από μια μεγάλη – μεγάλη βόλτα.
Μπροστά μου όταν πνίγομαι
βγαίνει πάντα νερό.
Αχρείαστα.
Ψάχνω στην τσάντα μου
για ένα σπασμένο κάτι.
Βρίσκω ένα ποτάμι.
Συλλέγω προσεκτικά τα σημεία στίξης.
Στο μυαλό μου γυρνάει ένας στίχος.
Θα τον ρίξω στο ποτάμι.
Άλλοι πετάνε πέτρες.
Εγώ πετάω λέξεις.
Άλλοι πετάνε κέρματα.
Εγώ πετάω λέξεις.
Καμιά φορά με πετάνε αυτές.
Όταν δεν τις βρίσκω.
Όταν μου τελειώνουν ή είναι πολλές.
Στο τέλος είναι το ίδιο.
Είχα ξεχάσει να πάρω ομπρέλα.
Να ένας καλός επίλογος.
Ένα παζλ για δυνατούς λύτες.
Είχα ξεχάσει να πάρω ομπρέλα.
Μπροστά μου όταν πνίγομαι βγαίνει πάντα νερό.
Στο τέλος παίρνω πάντα το σχήμα του.
Προ-σχηματικά.
Ψάχνω στην τσάντα μου
για ένα σπασμένο ποτάμι.
Βρίσκω ένα μικρό μολύβι.
Όταν πνίγομαι
μπροστά μου βγαίνει
πάντα νερό.

ΣημειΩματογράφοι

Πηγή φωτογραφίας: Μ.Σωτηροπούλου

Μαρία Σωτηροπούλου

Σωτηροπούλου Μαρία. Γεννημένη φθινόπωρο αλλά η καρδιά μου ανήκει στο καλοκαίρι. Μπορώ να στερηθώ τα απαραίτητα αλλά όχι τα ποιήματα. Κι ηθοποιός δεν σημαίνει φως. Σημαίνει μεγεθυντικός φακός στο σκοτάδι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, εμπορεύομαι μήλα για τον επιούσιο

Αφήστε ένα σχόλιο