You are currently viewing Τα γράμματα που λείπουν είναι μέρες λύπης από την Μαρία Σωτηροπούλου

Τα γράμματα που λείπουν

Είναι μέρες λύπης.

Είναι μέρες λύπης.

Τα γράμματα που λείπουν.

Καμιά φορά όταν λέω γέφυρα
Λέω καίω.
Κι όταν λέω πικροδάφνη
λέω σύμπτωση
Σε ένα σύμπαν που δεν υπάρχουν.
Όταν λέω δέντρο
Λέω δάσος
Κι όταν λέω δάσος
Δε λέω τίποτα.
Με το δέλτα παρατεταμένο

Καμιά φορά
Λέω
Τώρα.
Ψέμα.
Ήταν πριν.
Και πριν αν θέλουμε
να είναι αληθινό
Ήμουν ανυποψίαστη.
Συνήθης ύποπτος.
Ενώ για μένα ήταν
Ιούλιος
Με κανένα λάμδα
Κι Αύγουστος με το σίγμα ημιτελικό.

Κι άναβα ένα τσιγάρο
Με δύο όμικρον.
Κι αφού εγώ δεν ήμουν
Όταν λέω δεν
Εννοώ
Κρυφτό

Πρέπει να ξέρει κανείς
Πώς είναι απουσία

Έτσι όταν πικροδαφνίζω
Θα είμαι ίσως ένα θήτα
Που γράφτηκε λάθος

Και καμιά φορά όταν λέω εξήγηση
Εννοώ εικόνα που επαναλαμβανόταν
Με το έψιλον ενδεχόμενο
Με ένα πι παράλληλο

Κι ένα ύψιλον θλιμμένο

Κι όταν λέω εκκρεμές
Λέω κάθε μέρα
Μέχρι τη μέρα
Που μισάνοιχτο
Χαμογελούσε ένα άλφα
Ενώ ήμουν ήδη
Ω μέγα.

Κι έτσι ήξερα πως ήμουν πια Σεπτέμβρης
Με ένα βήμα βρόχινο.

Τα γράμματα που λείπουν

Είναι μέρες λύπης.

Τα γράμματα που λείπουν

Είναι μέρες λύπης.

Μ.Σ.



ΣημειΩματογράφοι

Μαρία Σωτηροπούλου

Σωτηροπούλου Μαρία. Γεννημένη φθινόπωρο αλλά η καρδιά μου ανήκει στο καλοκαίρι. Μπορώ να στερηθώ τα απαραίτητα αλλά όχι τα ποιήματα. Κι ηθοποιός δεν σημαίνει φως. Σημαίνει μεγεθυντικός φακός στο σκοτάδι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, εμπορεύομαι μήλα για τον επιούσιο

Αφήστε ένα σχόλιο