Το σπίτι μου η θάλασσα Εικόνα: Θάλασσα
SONY DSC

Το σπίτι μου

Θα φυσάει αλάτι
και βράχια και ήλιους
και ροζ πικροδάφνες.

Θα ψάξω το καπέλο μου.
Και θα βγάλω τα παπούτσια μου.
Θα πατήσω στην άμμο
κι η άμμος κάτω από τα πόδια μου
θα είναι ο νόστος μου.

Οι γλάροι δεν θα με ρωτήσουν που ήμουν.
Θα μου αφήσουν ένα φτερό .
Για καλωσόρισμα.
Και για αντίο.

Η θάλασσά μου, θα κυματίσει
αντί χαιρετισμού.
Ή για τίποτα αντίξοο.

Τι κάνεις κορίτσι μου
θα της πω και θα βουτήξω.
Μια κι έξω.

Μου έλειψες θα μου πει.
Θυμάσαι πού είναι το πηγάδι
με τους αχινούς;
Εκεί κολύμπα προσεκτικά.

Θυμάσαι πού βαθαίνω;
Λίγο πριν τον μικρό κόλπο;
Σου έχω αφήσει για σημάδι τις καλαμιές.
Πίσω από τους κυματοθραύστες
να περνάει μια βάρκα.

Η πόλη θ ‘ανάβει
κι εγώ θα κάνω όλες τις σαχλαμάρες
που κάνω στην πιο δικιά μου αγκαλιά.

Θα πιτσιλάω σαν ψάρι.
Θα ψαρεύω ένα σπασμένο κοχύλι.

Θα όπως θάλασσα μου.

Θα μου λένε
πως το δέρμα μου βάθυνε πολύ
και το χειμώνα δείχνω τόσο άσπρη.
Πώς γίνεται;

Θα κρατάω το φτερό των γλάρων.

Τι κάνεις κορίτσι μου;
Θα με ρωτήσει η θαλασσούλα μου.

Είμαι. Θα της πω.

Κι εκείνη θα καταλάβει.


ΣημειΩματογράφοι: Το σπίτι μου

Πηγή φωτογραφίας:  https://commons.wikimedia.org/w/index.php?search=%CE%B8%CE%AC%CE%BB%CE%B1%CF%83%CF%83%CE%B1&title=Special:MediaSearch&go=Go&type=image

Μαρία Σωτηροπούλου

Σωτηροπούλου Μαρία. Γεννημένη φθινόπωρο αλλά η καρδιά μου ανήκει στο καλοκαίρι. Μπορώ να στερηθώ τα απαραίτητα αλλά όχι τα ποιήματα. Κι ηθοποιός δεν σημαίνει φως. Σημαίνει μεγεθυντικός φακός στο σκοτάδι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, εμπορεύομαι μήλα για τον επιούσιο

Αφήστε ένα σχόλιο