Το σπίτι μου, της Μαρίας Σωτηροπούλου

Το σπίτι μου

Θα φυσάει αλάτι
και βράχια και ήλιους
και ροζ πικροδάφνες.

Θα ψάξω το καπέλο μου.
Και θα βγάλω τα παπούτσια μου.
Θα πατήσω στην άμμο
κι η άμμος κάτω από τα πόδια μου
θα είναι ο νόστος μου.

Οι γλάροι δεν θα με ρωτήσουν που ήμουν.
Θα μου αφήσουν ένα φτερό .
Για καλωσόρισμα.
Και για αντίο.

Η θάλασσά μου, θα κυματίσει
αντί χαιρετισμού.
Ή για τίποτα αντίξοο.

Τι κάνεις κορίτσι μου
θα της πω και θα βουτήξω.
Μια κι έξω.

Μου έλειψες θα μου πει.
Θυμάσαι πού είναι το πηγάδι
με τους αχινούς;
Εκεί κολύμπα προσεκτικά.

Θυμάσαι πού βαθαίνω;
Λίγο πριν τον μικρό κόλπο;
Σου έχω αφήσει για σημάδι τις καλαμιές.
Πίσω από τους κυματοθραύστες
να περνάει μια βάρκα.

Η πόλη θ ‘ανάβει
κι εγώ θα κάνω όλες τις σαχλαμάρες
που κάνω στην πιο δικιά μου αγκαλιά.

Θα πιτσιλάω σαν ψάρι.
Θα ψαρεύω ένα σπασμένο κοχύλι.

Θα όπως θάλασσα μου.

Θα μου λένε
πως το δέρμα μου βάθυνε πολύ
και το χειμώνα δείχνω τόσο άσπρη.
Πώς γίνεται;

Θα κρατάω το φτερό των γλάρων.

Τι κάνεις κορίτσι μου;
Θα με ρωτήσει η θαλασσούλα μου.

Είμαι. Θα της πω.

Κι εκείνη θα καταλάβει.