Che il Mediterraneo sia: Mια βραδιά με τον Vinicio Capossela στην καρδιά της Αθήνας.
Στο πλαίσιο του φεστιβάλ Φ hill Sessions, ο πολυτάλαντος Ιταλός τραγουδοποιός Vinicio Capossela εμφανίστηκε ζωντανά την Τρίτη 9 Ιουνίου 2026 στο κατάμεστο Θέατρο «Δόρα Στράτου», στον λόφο του Φιλοπάππου, παρουσιάζοντας τη συναυλία «Sailors, Sirens And Rebetes» (Ναυτικοί, Σειρήνες και Ρεμπέτες). Μια βραδιά αφιερωμένη στη Μεσόγειο, στους ανθρώπους της θάλασσας, στις μουσικές παραδόσεις που ταξιδεύουν από ακτή σε ακτή και στις αόρατες συγγένειες που ενώνουν πολιτισμούς πέρα από γεωγραφικά σύνορα. Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε υπό την αιγίδα του Ιταλικού Μορφωτικού Ινστιτούτου Αθηνών, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μία φορά τη σημασία του πολιτιστικού διαλόγου ανάμεσα στην Ιταλία και την Ελλάδα.
Ακούγοντας τον Capossela, σχεδόν αυθόρμητα ήρθε στο μυαλό μου το τραγούδι του Eugenio Bennato, Che il Mediterraneo sia. Ένας ύμνος στη Μεσόγειο όχι ως σύνορο, αλλά ως ανοιχτό χώρο συνάντησης· μια θάλασσα από φωνές, γλώσσες, ρυθμούς και ιστορίες. Αυτή ακριβώς ήταν και η αίσθηση της συναυλίας: ότι η Μεσόγειος δεν χωρίζει, αλλά ενώνει· ότι τα κύματα δεν μεταφέρουν μόνο ανθρώπους και εμπορεύματα, αλλά μνήμες, ήχους και αφηγήσεις.
Ο Capossela, με τη χαρακτηριστική θεατρικότητα και ποιητικότητα της παρουσίας του, προσεγγίζει το ρεμπέτικο όχι ως ένα «ξένο» μουσικό είδος, αλλά ως μια συγγενική γλώσσα. Μια γλώσσα της περιπλάνησης, της εξορίας, της νοσταλγίας και της επιθυμίας. Οι ναυτικοί, οι σειρήνες και οι ρεμπέτες της μουσικής του διαδρομής ανήκουν στην ίδια μεγάλη μεσογειακή αφήγηση.
Δεν ήταν τυχαία άλλωστε η αναφορά του, ήδη από την αρχή της συναυλίας, στη λέξη «αοιδός» (aedo): εκείνον που στην αρχαία ελληνική παράδοση δεν ήταν απλώς ένας τραγουδιστής, αλλά ο φορέας της μνήμης και των ιστοριών μιας κοινότητας. Σε αυτόν τον ρόλο φαίνεται να τοποθετείται και ο ίδιος ο Capossela, ως ένας σύγχρονος περιπλανώμενος αοιδός που συλλέγει θραύσματα πολιτισμών και τα μεταμορφώνει σε αφήγηση.
Η εμφάνισή του με τη μάσκα του Μινώταυρου στο πρώτο τραγούδι της βραδιάς πρόσθεσε ακόμη ένα επίπεδο συμβολισμού: μια επιστροφή στον μεσογειακό μύθο, στον λαβύρινθο της ανθρώπινης εμπειρίας, αλλά και στην Κρήτη ως έναν από τους αρχαιότερους τόπους συνάντησης πολιτισμών. Όπως συχνά συμβαίνει στο έργο του Capossela, η μουσική γίνεται θέατρο και ο μύθος γίνεται ένας τρόπος να μιλήσουμε για το παρόν.
Η συμμετοχή του Γιώργου Ψαραντώνη και του Δημήτρη Μυστακίδη αποτέλεσε έναν ακόμη σημαντικό κρίκο αυτής της μεσογειακής συνομιλίας, ενισχύοντας την αίσθηση των κοινών αναφορών και των μουσικών συγγενειών που διατρέχουν τις δύο πλευρές της θάλασσας. Η κρητική μουσική παράδοση, το ρεμπέτικο και οι ιταλικές μουσικές διαδρομές συναντήθηκαν σε έναν κοινό τόπο, αποδεικνύοντας πως οι λαϊκές παραδόσεις της Μεσογείου μιλούν συχνά την ίδια συναισθηματική γλώσσα.
Από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της βραδιάς ήταν η αναφορά του ίδιου του Capossela στην αρχέγονη σχέση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία, όταν υπενθύμισε πως ένας σεισμός κάποτε χώρισε την Ελλάδα από την Ιταλία και ένας σεισμός μπορεί να τις ενώσει ξανά. Μια φράση που ξεπερνά τη γεωλογική της διάσταση και μετατρέπεται σε ποιητική εικόνα: οι μετακινήσεις της γης, όπως και οι μετακινήσεις των ανθρώπων, των ήχων και των πολιτισμών, μπορούν να δημιουργήσουν αποστάσεις, αλλά και νέες γέφυρες.
Η επιλογή του Θεάτρου «Δόρα Στράτου» δεν λειτούργησε απλώς ως σκηνικό πλαίσιο της βραδιάς, αλλά είχε έναν ιδιαίτερο συμβολισμό. Πρόκειται για έναν χώρο διαποτισμένο από ιστορία και μνήμη, που φέρει το όνομα μιας εμβληματικής μορφής της ελληνικής πολιτιστικής ζωής, της Δόρας Στράτου, η οποία αφιέρωσε το έργο της στη διάσωση, τη μελέτη και την προβολή της ελληνικής χορευτικής και μουσικής παράδοσης. Στους πρόποδες του Φιλοπάππου, μέσα σε ένα τοπίο όπου συνομιλούν η φύση, η ιστορία και η τέχνη, η εμφάνιση του Vinicio Capossela βρήκε τον ιδανικό τόπο για να αναπτύξει τη δική του μεσογειακή αφήγηση: μια μουσική διαδρομή ανάμεσα στη μνήμη, τον μύθο και τις κοινές πολιτισμικές ρίζες.
H συναυλία του Vinicio Capossela υπήρξε κάτι περισσότερο από μια μουσική βραδιά. Ήταν ένα ταξίδι στη Μεσόγειο ως κοινό τόπο πολιτισμού, μια υπενθύμιση ότι οι παραδόσεις δεν παραμένουν κλεισμένες στα σύνορά τους αλλά ταξιδεύουν, μεταμορφώνονται και επιστρέφουν εμπλουτισμένες.
Με τους ναυτικούς, τις σειρήνες και τους ρεμπέτες του, ο Capossela μάς κάλεσε να ακούσουμε ξανά τη βαθύτερη φωνή αυτής της θάλασσας: μια φωνή φτιαγμένη από μνήμες, μετακινήσεις, απώλειες και συναντήσεις. Γιατί η Μεσόγειος του Vinicio Capossela δεν είναι απλώς ένας γεωγραφικός χώρος· είναι ένας τόπος ψυχής, όπου οι διαφορετικές ακτές συνεχίζουν να αναγνωρίζουν η μία την άλλη μέσα από τη μουσική.
https://simiomatario.gr/category/istories-dromena/to-simiomatrio-tis-tzinas-karvounaki
