Fouilles 3: Μια ξεχωριστή μέρα

Fouilles 3 Μια ξεχωριστή μέρα

Τί γρήγορα που πέρασε ο Ιούλιος! Η Τάνια νιώθει όμορφα. Έχει συνηθίσει στην αντηλιά,
στη ζέστη, στην σκόνη. Βρίσκει με χαρά κάθε πρωί τους δύο Κρητικούς. Μετά την γαλλική
argot, έχει κάνει προόδους και στην κρητική ντοπιολαλιά.
-Ήντα κάνεις Τάνια κι αυτή την ταχινή΄; Κι εκείνη ξέρει πως η ταχινή είναι το πρωινό και
τους απαντάει κι όλοι χαίρονται. Σα να βρήκε στην Κρήτη δύο θείους ξεχασμένους από τα
παλιά.
Το πρωί, έφτασε με την αλληλογραφία κι ένα γράμμα του Μάνου από την Αθήνα. Το
διάβαζε ξανά και ξανά, ώσπου το έμαθε απ έξω.
Η Αθήνα είναι άδεια χωρίς εσένα. Δεν είναι πρωτότυπο αυτό που γράφω, αλλά έτσι νιώθω.
Δεν περνάω από την πλατεία μας όταν γυρίζω σπίτι μου. Το αποφεύγω. Μόλις τελειώσαμε
το τρίμηνο στον Ευαγγελισμό. Θα είμαι ελεύθερος για δέκα πέντε μέρες. Σκέφτομαι να
έρθω κοντά σου στην Κρήτη. Τί λες΄; Δουλεύεις. το ξέρω. Λέω να έρθω με τον Γιάννη. Έχει
μείνει κι αυτός μόνος στην Αθήνα κι όλο γκρινιάζει. Μπορώ να νοικιάσω μαζί του ένα
δωμάτιο στο χωριό, να κάνουμε και μερικά μπάνια. Κι όταν το βράδυ θα τελειώνεις την
δουλειά σου στην ανασκαφή, θα βρισκόμαστε και θα είναι η απόλυτη ευτυχία. Απάντησέ
μου γρήγορα, Τάνια μου, για να προλάβω να βγάλω τα εισιτήρια. Σ αγαπώ.
Το βράδυ απόψε θα του γράψει. Ναι, να έρθει. Και βέβαια! Ο Μάνος κι εκείνη στην Κρήτη!
Να βλέπονται, κάθε βράδυ, έστω. Και κάθε Κυριακή που δεν δουλεύει, ολόκληρη την μέρα!
Τα δάχτυλά της σφίγγουν το διπλωμένο γράμμα μέσα στην τσέπη της. Χαμογελάει.
Η φωνή του Μανούσου την προσγειώνει απότομα.
-Τάνια, μόλις άδειασα το ζεμπίλι με τα κεραμίδια. Όμως νά, σκύψε λίγο να δεις. Εκειά
βαθιά, αυτή η χωματένια μπάλα είναι βαριά. Δεν είναι σκέτο χώμα.
-Σταματάμε, φωνάζει η Τάνια. Πρέπει να την βγάλω και να την πάω στην αποθήκη. Ο καλός
Μανούσος , ανοίγει επιδέξια με τα χέρια του ένα αυλάκι τριγύρω από την μπάλα. Άσπρα
σκουλήκια ενοχλημένα, τρέχουν να χωθούν πιο βαθιά στην γη.
Μεταφέρουν την μπάλα στην αποθήκη. Apotheque την λένε οι Γάλλοι.
Η αποθήκη είναι στην άκρη του κήπου, μακρόστενη, με ράφια σε όλους τους τοίχους και
μεγάλα τραπέζια στο κέντρο. Έχει κι ένα νεροχύτη με τρεις βρύσες. Εκεί μέσα φυλάνε όλα
τα ευρήματα των ανασκαφών. Τα καθαρίζουν από το χώμα και τα πλένουν με ένα διάλυμα
από νερό και λίγο βιτριόλι. Ύστερα τα βγάζουν έξω και τα αφήνουν να στεγνώσουν στον
ήλιο, πάνω σε τραπέζια. Αφού στεγνώσουν καλά, περνάνε σε μιαν άκρη με πινέλο ένα
άχρωμο βερνίκι νυχιών, όπου πάνω του γράφουν με σινική μελάνη ένα νούμερο που
αντιστοιχεί σ έναν αριθμό του καταλόγου τους. Σημειώνουν ημερομηνία, προέλευση, και
το αντικείμενο παίρνει την θέση του σ ένα ράφι, έτοιμο να μελετηθεί και να παρουσιαστεί.
Κάθε βράδυ, ο υπεύθυνος διπλοκλειδώνει την αποθήκη με τους θησαυρούς της.

Το ίδιο απόγευμα, η Τάνια βιάζεται να πάρει θέση σε ένα τραπέζι στην αποθήκη, μπροστά
στην αινιγματική χωματένια μπάλα της. Αρχίζει να αφαιρεί το χώμα κομματάκι κομματάκι.
Χαμογελάει. Είμαι μια μάγισσα μπροστά στην σφαίρα της, σκέφτεται. Να δούμε τί θα μού
δείξει.
Τώρα πια είναι σίγουρη. Μέσα στην μπάλα κρύβεται ένα αγγείο. Ένα μινωικό αγγείο!
Ψάχνει την οδοντόβουρτσα κι αρχίζει να καθαρίζει την επιφάνεια προσεκτικά. Η φίλη της
βγάζει το κεφάλι της στο άνοιγμα της πόρτας.
-Δεν θα έρθω στην θάλασσα σήμερα, Berenice. Θα μείνω εδώ. Βρήκα κάτι. Ένα αγγείο
μάλλον και πρέπει να το καθαρίσω. Θα σου πω.
Τα δάχτυλα της Τάνιας τρέμουν ελαφρά. Η μπάλα έχει μέγεθος κεφαλιού νεογέννητου
μωρού. Φαίνεται πια καθαρά και το σχήμα του αγγείου. Είναι μια μικρή οινοχόη με λαβή.
Σχεδόν ακέραιη. Λείπει μονάχα ένα τμήμα από το στόμιο. Όταν στάζει στην επιφάνειά της
λίγες σταγόνες νερό, αρχίζει να διακρίνει ένα ψάρι! Ένα δελφίνι, ίσως. Ένα μπλε δελφίνι;
Δεν αντέχει άλλο. Η ταραχή ανεβαίνει μέσα της κατά κύματα. Ένας μικρόσωμος Μινωίτης
είχε ζωγραφίσει κάποτε στην οινοχόη μια νατουραλιστική σκηνή. Τα δελφίνια της
θάλασσάς του .Πού να το φανταζόταν πως μια νέα αρχαιολόγος, περίπου 3.700 χρόνια
αργότερα, θα ερχόταν να εισβάλει στον χώρο του, να ψάξει τα πράγματά του και να πάρει
την μικρή οινοχόη; Για ποια χρήση προοριζόταν αυτή η οινοχόη; Οικιακή, θρησκευτική ή
κάτι άλλο;
Η Τάνια δεν βαστάει πια. Βιάζεται να στερεώσει το εύρημά της σ’ ένα ράφι. Αύριο θα το
δείξω στον διευθυντή και θα συνεχίσω το καθάρισμα, σκέφτεται.
Νύχτα πια, στο δωμάτιο, μιλάει μ’ ενθουσιασμό στην Berenice, μιλάει για ώρα πολλή,
ώσπου η φίλη της αποκοιμιέται. Η ίδια τακτοποιεί το γράμμα του Μάνου στο βάθος της
τσάντας της. Πριν κοιμηθεί, χαμογελάει. Σήμερα ήταν μια καταπληκτική μέρα. Τι
συναρπαστικές συγκινήσεις προσφέρει η αρχαιολογία! Κι όχι μόνο η μικρή οινοχόη. Σε
λίγες μέρες θα σφίξω στην αγκαλιά μου τον Μάνο μου.