Γιώργος Αλεξανδρής: Ποιητικές προσθήκες στους ΣημειΩματογράφους
ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΝΗΣΕΙΣ
Ανάκρουσμα τρανταχτό το πέρασμα του χρόνου,
αντήχηση καθημερινή μνήμης και προσδοκίας,
πρόσβαση στο άγνωστο και οχύρωση στο τώρα,
και είναι η ζωή μας ανοιχτή σε όνειρα και ελπίδες,
έκφραση της συνείδησης και της αυτογνωσίας,
μια βεβαιότητα της αίσθησης και της πολυγνωσίας.
Η περιτείχιση οραμάτων και κρυφών συμβολισμών
σε πρότυπα ινδάλματα και μορφές ιεροσύνης
να έχουν χώρο και σκοπό οι κρυφές μας επιδιώξεις,
στελέχωση είναι και σύνταξη στα ιερά μας ιδανικά,
για να αποτιμούμε οντότητες και καταστάσεις,
ακόμη μια βεβαιότητα είναι υπαρξιακής αυτονομίας.
Αναγκαία και ευδόκιμη αποδοχή η συνύπαρξη
στα πλαίσια του αλληλοσεβασμού και της ευθύνης,
με αναγνώριση του αυτοπροσδιορισμού τη σχέση
και με σημείο αναφοράς της ολότητας το χρίσμα,
να είναι το δικαίωμα διακριτικότητας καθήκον,
επίγνωση βεβαιότητας στην τήρηση της συνέπειας.
Οι προθέσεις αγαθές και επιδεκτικές οι ταυτίσεις
να έχει ο ατομισμός οικουμενικές διαστάσεις
με ανεξίτηλους και αποδεκτούς χρωματισμούς προόδου,
να οριοθετεί η κάθε γενεά τη δική της εποχή
με ενστάσεις, αιτιάσεις, προοπτική και συμπράξεις
στη βεβαιότητα του σύγχρονου και του εφικτού.
Αγαστή η λειτουργία στην πίστη των βεβαιοτήτων
με αποδεκτή τη διαβάθμιση τάξεων και ομάδων
σε μια πολυπρόσωπη κοινωνία της αρμονίας
που συνθέτουν με θέσεις, αντιθέσεις και αρνήσεις
ομόλογοι ιδεαλιστές κι επισκοπούντες αρωγοί
πολύμορφη, συλλογική κι ομόσπονδη να είναι η ζωή.
Οι βεβαιότητες πορίσματα πολλαπλά και παραδοχές,
ώριμες συμπεριφορές, αναγνώσματα και πρακτικές
σε μια κοινωνία θέσπισμα στην ορθοφροσύνη
και με συστέγαση τις αντιπαραθέσεις και τις αρνήσεις,
ευσχήμονες στην υποκρισία, στην τελετή της πλάνης,
στην άρνηση του δικαιωματισμού και της ελευθερίας.
ΣΤΟΥΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΤΟΙΧΟΥΣ
Συναρμολογούμε την καθημερινότητά μας
στη μοναξιά, την απόγνωση και την παραίτηση
και συνομολογούμε την καταφυγή στην εσωστρέφεια,
στο άγχος, την κατάθλιψη και την ανασφάλεια,
έγκλειστοι σε τέσσερις γυμνούς και σιωπηρούς τοίχους,
δέσμιοι σε μια προσχηματική και αμφίθυμη εποχή,
με θέσπισμα τη μοναχικότητα, την πλήξη και τη σιωπή.
Τις μέρες μας τις στοχεύουν κήνσορες και ταγοί
με ρήσεις φρονηματισμού και γνωστικής συγχορδίας,
με προτάσεις αποδοχής του κοινωνικού συγκερασμού,
με ειλημμένες αποφάσεις, σχεδιασμούς και ρήτρες,
να είναι η συμπεριφορά μας αναφορά και πράξη
σε μια κοινωνία υποχρεώσεων και καθηκόντων,
χωρίς υπαρξιακή αγωνία και βιωμάτων ανησυχία.
Αποσυνάγωγοι από τις ομαδικές συγκεντρώσεις
σε μια κατ’ ορισμό και επίφαση ανοιχτή κοινωνία
κι απόκληροι από τις στενές φιλικές παραστάσεις,
ιδιωτεύουμε μάρτυρες σε περίκλειστα δωμάτια,
αποδεχόμαστε κελεύσματα, σπουδές και προτροπές
για μια περιμετρική θεώρηση της κανονικότητας,
σε μια κοινή και επιφανειακή δόμηση και λειτουργία.
Αναλώνουμε ενδιαφέροντα και ανάγκες ευζωίας
στην ευλογία και τον μακαρισμό της συνήθειας
και φαλκιδεύουμε επινοήσεις και αποζητήσεις
στον άκρατο καταναλωτισμό και τη σπατάλη,
με επίδειξη ευμάρειας και κομπορρημοσύνης,
με στρεβλώσεις ιδεών, συμβολισμών και πρακτικής
και αποσιώπηση του μάταιου της απληστίας.
Αυτοφυλακιστήκαμε στους τέσσερις τους τοίχους
απόμακροι από τον γνωστό κι αμίλητο διπλανό μας,
παραδοθήκαμε στην εικόνα και τους μονολόγους,
επιδοθήκαμε σε φωνασκίες εκτόνωσης και διεξόδου,
ταλαντευθήκαμε από τη χειρονομία ως και τη βία,
υψώσαμε την πίστη μας στα άκρα της αυθαιρεσίας
και απαγκιάσαμε τη ζωή μας στους τέσσερις τοίχους.
Ευσύνοπτοι οι καιροί των οικτιρμών και της ορρωδίας
καθέκαστα να προλάβουμε, προλήψεις να αποποιηθούμε
με τον στοχασμό αναρώτημα κι εμπέδωση την πείρα,
να είναι δημιουργία ο ατομισμός και ελευθερία,
προσωπική ολοκλήρωση στην πίστη του συνόλου
με προοπτική επίγνωσης της μοναξιάς και θλίψης,
απελεύθεροι κι ευέλπιδες στους τέσσερις τους τοίχους.
ΤΟ ΠΕΤΑΛΟΥΔΙΣΜΑ
Η εσπέρια πεταλούδα έγινε ανεμοστρόβιλος
γύρω στη λάμπα τη φωτεινή.
Χτυπούσε τα πολύχρωμα και απαλά της φτερά
στο καυτό το γυαλί, στη στεφάνη.
Ζητούσε ως κορασίδα στο φως νυφικά να ντυθεί
και σ’ αυτό με πάθος στροβιλιζόταν.
Αθάμπωτο βλέμμα στο φέγγισμα, κορύφωση διπλή,
ακόρεστη μανία και θέλξη μαγική.
Χορός το φτερούγισμα στων θεών το χοροστάσι,
νύμφη των χρωμάτων να στολισθεί.
Είχε η φύση κάλλος, ασπροφορεμένη στο φως,
ζηλεμένη στο θάμπος μιας άλλης ζωής.
Διπλοφτέρουγες οι επιθυμίες και η ζάλη δυνατή
σε χρυσή κορώνα να μεταμορφωθεί.
Το πεταλούδισμα λάμπρισμα και παράδοσης ψυχής,
στην αθανασία, να έχει νόημα η ζωή.
Και ήταν μονάχη κόρη της νύχτας αλαργινή
χωρίς ταίρι στη χαρά την κρυφή.
Άραγε τι θα ένιωθε αν γνώριζε ότι και άλλες νύμφες
πεταλουδίζαν σ’ ένα άλλο έντονο φως;
*
Έστεκε μόνος, απέναντι από τον τρελό της χορό,
άναυδος με την απορία στα μάτια.
Δαψίλευε στης μοναξιάς τον πολύκλιτο ναό
τον κρυφό της υμνωδίας παρασυρμό.
Ορφάνευε στη φωταγώγηση ονείρων και προσδοκιών
στης φιλοδοξίας το περιστύλιο.
Αριθμούσε βεβαιότητες, προσθήκες και υπερβάσεις
με αυτοπεποίθηση και εγωισμό.
Με πάθος προσπερνούσε υποδείξεις και μιμήσεις
πρωτότυπες να είναι οι ορχηστρώσεις.
Με θάρρητα διαφέντευε την πρόκληση και τον πειρασμό
να ξεπεράσει τον γνώριμο εαυτό.
Δεν είχε ο κόσμος όρια και κοντινούς τερματισμούς
και η θέλησή του περιορισμούς.
Ούτε και ανάγκες ευπρόσδεκτης προσαρμογής
με διαδοχή την υστεροφημία.
Παρά μόνο άγγιστρα αναρρίχησης και επιβολής,
στην τελετή της επινόησης και της εφαρμογής.
Πεταλούδισμα ζωής το δοξαστικό της υπερβολής,
χωρίς αλαζονεία και πρόθεση αναστολής.
ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Η ΣΙΩΠΗ
Σπούδαγμα και ιερή διδαχή η εξιστόρηση των γεγονότων,
η αναλυτική περιγραφή και ο χαρακτηρισμός προσώπων
με εμπεριστατωμένη έρευνα δογμάτων και πίστωση αλήθειας,
με τις γνώσεις, τις βεβαιότητες, τις υποθέσεις και πιθανολογίες,
να είναι η ιστορία ερμήνευμα σωστό, συνταίριασμα και πίστη,
ώριμη αποδοχή του χτες και το αύριο πρόβλεψη και δημιουργία.
Στοχαστές λόγιοι και σοφοί, εραστές της επιστήμης και της τέχνης,
πρωτοστάτες με πρωτόγνωρες ανακαλύψεις και εφευρέσεις,
ηγήτορες πολιτικοί με αυτογνωσία, αλληλοσεβασμό και ευθύνη
επίκλητοι αρχηγοί, μονάρχες κι αυτόκλητοι δυνάστες και δημαγωγοί,
φρόντισαν με υπερεθνικούς ήρωες σε στάσεις και επαναστάσεις,
αναπαράσταση να γίνει η ιστορία, κέλευσμα και υπεύθυνη διαδοχή.
Η ενηλικίωση των εθνών με διαφανείς θεσμούς και ήθη χρηστά,
ανάγνωσμα είναι της ιστορίας γλαφυρό, καταγραφή και διαθήκη,
μακριά από μισαλλοδοξίες, διχόνοιες, διχασμούς και μνησικακίες
για να ‘ναι η συνύπαρξη σύναξη κοινή, συναίνεση και δέσμευση,
μικρές οι κοινωνίες των ιδιωτών, μεγάλες των πολλών ισχυρισμών,
όμως δεν πρόλαβε τον αποκρυφισμό, τον παρασυρμό και την πλάνη.
Έτσι, της ιστορίας η σιωπή, μεγαλοστομία είναι και βδελυγμία
για δόλιες σκοπιμότητες, κρυφές υπηρεσίες και συστρατεύσεις
πίσω από διεκδικητικούς πολέμους, ανακωχές και ειρηνεύσεις,
μπροστά από δημόσιες τελετές επίδειξης, περηφάνιας και θριάμβου,
για πρόσωπα και σύνολα που πρόκριναν ατομικά παρόν και μέλλον,
να είναι η συμπαιγνία νόμιμη, ανάγκης κάλεσμα και παρακαταθήκη.
ΕΝ ΑΝΤΙΘΕΣΕΙ
Ευπροσήγορος και ευπειθής των γονέων ο λόγος
για υπακοή, σύνεση και ευγενική συμπεριφορά,
αγαθές οι παρατηρήσεις και χρήσιμες οι συμβουλές
στα πρότυπα τα υποκειμενικά και εξέχουσες μορφές,
με συστάσεις συμμόρφωσης, με εκκλήσεις και απειλές,
εν αντιθέσει με την απόκρυφη ένταξή τους και πρακτική
σε θέσεις ιδιοτέλειας και σε προσχημάτων καταφυγή.
Με εξουσίας δόγματα και την επιβολή τιμωριών,
με επιτιμήσεις και απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς
του παιδαγωγού ο λόγος χωρίς σεβασμό και ευθύνη
στη διάπλαση μιας ολοκληρωμένης προσωπικότητας,
αυτού που τηρεί στάση σχολάρχη και αδιάφορου ταγού,
εν αντιθέσει με τη δέουσα ενθάρρυνση και στοργή,
την προβολή και τον έπαινο στης φιλομάθειας την έδρα.
Σύνθετη, ευαίσθητη κι ευάλωτη η ανοιχτή κοινωνία
σε θεωρίες, τάσεις και ετερόδοξες συσπειρώσεις
για ένταξη με παράθεση κανονισμών και νόμων,
στα καθημερινά με κοινές και ομόδοξες πιστώσεις
να είναι η συνύπαρξη υποταγή κι ακολουθία,
εν αντιθέσει με την ελεύθερη βουλή κι αντίληψη
στην προσιτή προσέγγιση βιωμάτων και αρμονίας.
Της πολιτικής οι ρηχές και αλυσιδωτές υποσχέσεις
για εκσυγχρονισμό, σύνθεση ευμάρειας και ευταξίας
με άλλοθι την αμφισβήτηση ιδεών και προνομίων
να είναι ο χρόνος επιδίκασμα και προσαρμογή
στην πλάνη της παράδοσης και της αποδοχής,
εν αντιθέσει στης κάθε νέας εποχής τα ιδανικά,
με την αλήθεια συμβατή και την πρόοδο κανόνα.
Εμφανής σκοπός η κλήτευση πιστών στη θρησκεία
με βέβαιο το παρελθόν και δικασμένο μέλλον
ομόπιστοι να λειτουργούν χωρίς αναρωτήσεις
εκκλησίασμα σιωπηρής ομήγυρης σε νάματα,
να έχει η ζωή αρχής εξήγηση κι απάντηση στο τέλος,
εν αντιθέσει με την επίγνωση και τη συνείδηση,
με της ψυχής το άσυλο στο άγνωστο και τη σοφία.
