Η Νίκη Κωνσταντοπούλου γεννήθηκε στην Πάτρα το 1981. Είναι απόφοιτη του τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών με μεταπτυχιακές σπουδές στη Γαλλία. Έχει γράψει τις ποιητικές συλλογές Απόψε νιώθω μια ντροπή (εκδόσεις Περί τεχνών 2014) και Εγώ, απέναντι (εκδόσεις Βακχικόν 2017). Έχει ανθολογήσει και μεταφράσει την Αφροαμερικανίδα ποιήτρια και ακτιβίστρια Πατ Πάρκερ στο έργο Αγάπη, Δικαιοσύνη, Ελευθερία (εκδόσεις Βακχικόν 2021). Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε διαδικτυακά και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά και ανθολογίες. Έχει γράψει κείμενα για μουσικές παραστάσεις που παρουσιάστηκαν σε θέατρα της Αθήνας και της Πάτρας. Ποιήματά της έχουν μελοποιηθεί και συμπεριλαμβάνονται στον δίσκο Προορισμός του Χρήστου Κωνσταντόπουλου. Η ποιητική συλλογή Νέος τόπος από τις εκδόσεις Βακχικόν είναι το τρίτο της βιβλίο.
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Θα έλεγα η τελεία. Πιστεύω πολύ στην ολοκλήρωση των πραγμάτων. Είναι αυτό που θα φέρει μια νέα αρχή. Αγαπώ να ολοκληρώνονται οι σκέψεις, οι ιδέες, τα πράγματα εν γένει και να ξεκινά κάτι νέο. Μου αρέσει επίσης η καθαρότητά της. Δεν κρύβεται, δεν αμφιβάλλει, ούτε ζητά να εντυπωσιάσει. Βάζει όρια, κλείνει κύκλους και λέει την αλήθεια• ότι κάτι τελείωσε, για να μπορέσει η επόμενη λέξη να γραφτεί με κεφαλαίο.
Συγγραφέας και λευκή σελίδα. Συγκρουσιακή, δημιουργική σχέση ή τι άλλο;
Η σχέση με τη λευκή σελίδα είναι δημιουργική, όσο κι αν τρομάζει στην αρχή αυτό το απόλυτο κενό. Σίγουρα είναι μια σχέση που χτίζεται μέσα από τη σύγκρουση, και σαφώς εξελίσσεται μέσα στον χρόνο, όπως όλες οι σχέσεις. Με τον καιρό, όμως, φεύγει το δέος που μπορεί να μεγαλώνει την προσδοκία και η λευκή σελίδα εμφανίζεται σε ρόλο βοηθού, σαν μια φίλη που σε βοηθά να οργανώσεις τη σκέψη σου και σε ενθαρρύνει. Μα κι αν μπλοκάρεις κάποτε, όπως μπορεί να συμβεί στους συγγραφείς, δεν πειράζει. Σαν ένα οικείο πρόσωπο πια είναι εκεί και περιμένει.
Συνταξιδιώτες στη συγγραφική διαδρομή σας, είναι…
Συνταξιδιώτες μου σε αυτή τη διαδρομή είναι ό,τι και όσα συναντώ στον δρόμο• οι άνθρωποι, οι ιδέες, η φύση, το κάθε βίωμα. Και στο διπλανό κάθισμα μια συνείδηση που δεν εφησυχάζει, οι φόβοι, οι απώλειες αλλά και τα όνειρα και η μη παραίτηση. Αυτή η πεισμονή που συνεχίζει να με κρατά στο τιμόνι.
Ποιοι λόγοι – δρόμοι σάς οδήγησαν στο νεογέννητο έργο σας;
Στον «Νέο τόπο» με οδήγησε η ανάγκη της εξέλιξης, καθώς η ποίηση είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αλλάζει μαζί μας. Το έργο αυτό λειτουργεί σαν μια πυξίδα, αφού γεννήθηκε από την ανάγκη επιστροφής μου στην αφετηρία, ιδέα και συναισθήματα που πυροδότησε η επιστροφή στη γενέτειρα πόλη μου. Είναι ένα ψηφιδωτό σκέψεων και συναισθημάτων, όπως η λεπτομέρεια του ψηφιδωτού από το παραλιακό μέτωπο της Πάτρας στο εξώφυλλο, το οποίο καθρεφτίζει τη δημιουργία του βιβλίου: μικρά κομμάτια εσωτερικού τοπίου, λέξεων και συναισθημάτων που ενώθηκαν για να φτιάξουν έναν νέο, ενιαίο χώρο. Περιγράφει με τον δικό του αφαιρετικό αλλά διακριτό και εσωτερικό ρυθμό την ανάγκη να οριστούν νέα “γεωγραφικά” όρια με γνώμονα τον άνθρωπο και φιλοδοξεί να δημιουργήσει έναν νέο τόπο όπου η ελευθερία και η αυτογνωσία συνυπάρχουν.
Δώστε μας τα σημεία των οριζόντων του.
Οι ορίζοντες του βιβλίου καθορίζονται από τις δύο βασικές γραμμές που αναφέρονται και μέσα στη συλλογή: τη γραμμή του χρόνου και τη γραμμή του τόπου. Από τη μία πλευρά, ο ορίζοντας είναι ο χρόνος, ως η διαδικασία της ωρίμανσης, του παρελθόντος που αφήνουμε πίσω και του παρόντος που διεκδικούμε. Από την άλλη, είναι ο τόπος, ο οποίος δεν λειτουργεί στενά ως γεωγραφικός προορισμός, αλλά ως ένας εσωτερικός χώρος. Παράλληλα, τα σημεία αυτών των οριζόντων είναι οι ίδιοι οι συναισθηματικοί άξονες του έργου: η μνήμη, η ανάγκη για ανασυγκρότηση, η αποδοχή και η αναζήτηση της αλήθειας. Αν έπρεπε, λοιπόν, να συμπυκνώσω αυτούς τους ορίζοντες, θα έλεγα ότι είναι η διαρκής κίνηση προς ένα κέντρο, όπου ο ίδιος ο εαυτός γίνεται ο “ισημερινός” του.
Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι` αυτό ότι…
Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου, θα έλεγα ότι ο «Νέος τόπος» δεν επιβάλλεται, αλλά προσκαλεί τον καθένα να περπατήσει στις δικές του διαδρομές. Είναι μια πρόσκληση για μια αθόρυβη αλλά ουσιαστική μετατόπιση. Πρόκειται για ένα έργο που επιδιώκει να αφήσει στον αναγνώστη μια αίσθηση ευρυχωρίας. Οι συντεταγμένες του οδηγούν στον αυτοπροσδιορισμό και την προσωπική ελευθερία μέσα σ’ έναν σχεδόν ολότελα αυτοματοποιημένο κόσμο, κάτι που θα έλεγα πως αποτελεί κατάκτηση.
Αν διατυπώνατε μια μοναδική ερώτηση σε συγγραφέα της επιλογής σας αυτή θα ήταν…
Αν είχα αυτή τη δυνατότητα, θα επέλεγα να μην διατυπώσω καμία ερώτηση. Θα ήθελα να περάσω μία ώρα με τον Κωνσταντίνο Καβάφη σε ένα παγκάκι, μέσα στη σιωπή, χωρίς να μιλούμε καθόλου. Αυτό θα μου ήταν αρκετό. Μια συνάντηση πέρα από τον χρόνο, όπου η σιωπή θα λειτουργούσε ως ο απόλυτος συνδετικός κρίκος. Ύστερα θα σηκωνόμουν να φύγω ήσυχα.
Και αν δίνατε έναν τίτλο ως δείκτη του παρόντος κόσμου;
Ο τίτλος θα ήταν «Αναμονή σε θορυβώδες τοπίο». Αντικατοπτρίζει την αίσθηση ότι βρισκόμαστε όλοι σε μια διαρκή μετάβαση, περιτριγυρισμένοι από την ταχύτητα, την τεχνολογία και τις απαιτήσεις της καθημερινότητας, αναζητώντας όμως αθόρυβα μια νέα αφετηρία. Είναι η προσμονή του ανθρώπου να επιστρέψει στην ουσία του, στον πυρήνα του, στον εαυτό του, αφαιρώντας οτιδήποτε περιττό του κληροδότησαν.
