Το αγαπημένο της τραγούδι

Το αγαπημένο της τραγούδι

Φύσαγε εκείνο το βράδυ.
Κρατούσα το πέτρινο σπιτάκι μου στο κουτί των χρυσών παπουτσιών μου.
Χορός με έντεκα βήματα.
Κι ένα σβησμένο κερί στην τσέπη.
Ερχόταν βροχή.
Κι έφευγε επίσης.
Ένιωθα.
Μόνη μου.
Της είχα κρατήσει τα μαλλιά όταν την πονούσαν οι σκέψεις.
Και ανήμπορη μπορούσα για δύο.
Πιο πολύ μου έλειπε όταν μπορούσα γιατί δεν.
Είχα μάθει νανουρίσματα κατευθείαν από το κουτί του ενός μιλιγκράμ.
Και μετρούσα οκτώ μεζούρες.
Κοιτούσα από το παράθυρο της κουζίνας
Ένα αεροπλάνο έφευγε.
Ένα αστέρι έπεφτε.
Τα στέγνωνα κάτω από τη βρύση της κουζίνας.
Τα τύλιγα στην πετσέτα να μην με πνίξουν.
Συμβάντα.
Τομής.
Που της πεινούσε.
Και μου έκλαιγε
Αμείλικτα κι αγέλαστα.
Νύχτα.
Νύχτα.
Νύχτα.
Και μιλούσα με φωνή δυνατή.
Όταν με άκουγε στο μαύρο από το άσπρο των ματιών της έβλεπα δύο πύργους από άμμο.
Ένα σπασμένο κάστρο.
Ένα φτυαράκι συμβιβασμένο γερμένο προς τα δίχτυα
Έναν αστερία με γεύση σιωπής.
Όταν δεν μπορούσε να τη φτάσει το τελευταίο μου φωνήεν γυρνούσα στην άλλη μου πλευρά.
Δεν της είπα σε παρακαλώ.
Δεν της είπα βοήθεια.
Κοιτούσα πιο μακριά.
Έσφιγγα στα χέρια μου τα χέρια μου
Και στο μπαλκόνι είχε πολλές καρέκλες.
Τις γυρνούσα όλες μέχρι να ζαλιστεί ο φόβος ή εγώ.
Ό,τι έρθει τελευταίο.
Από όλα τα περιττά πράγματα που ήμουν, ήμουν το μεγαλύτερο.
Σπασμένη μπαλαρίνα σε ασκήσεις δωματίου.
Νερό.
Και γάλα.
Όταν νύχτωνε έπιανα το άλμπουμ.
Να φύγω μέσα από τις φωτογραφίες.
Από κάπου.
Νερό.
Κι αλάτι.
Με τραβούσα από τα μαλλιά.
Δεν έφτανα.
Μισή.
Χωρίς το άλλο.
Που είσαι;
Ούτε σήμερα.
Δεν πειράζει.
Από όλα τα σημερινά που ήμουν το πιο μόνο του.
Το πιο ψέμα.
Πιο πολύ ήταν το στόμα.
Σχημάτιζε ένα ο στρογγυλό του παρόντος.
Στερεωμένο σε απούσα.
Ζωή.
Αυτό μόνο με τσάκιζε.
Ήθελα να φυσήξω και να ξεφυσήξω να γκρεμίσω τον λύκο του.
Και να παραγεμίσω κυνηγούς το ποτάμι.
Να πέσει στις πέτρες.
Έλεγα μόνο το τέλος.
Του παραμυθιού.
Σκεπάσου.
Θα σβήσω εγώ το πορτατίφ.
Αν κάνω όλα όσα σε εκνευρίζουν θα μου γυρίσεις μία αγάπη να ισιώσει ο τόπος;
Αν φορέσω τα παπούτσια σου θα καταλάβω;
Κι έκλεινα την πόρτα.
Μία μέρα, την πιο γενέθλια μου, που δεν ήξερα τι να την κάνω χωρίς το α των δελφινιών μου περπατούσα με τα χέρια χωρίς.
Μπαλαρίνα μέχρι τελικής πτώσεως.
Έκανε κρύο κι αυτό το θυμάμαι γιατί κρύωνα αλλά κανείς δεν υπήρχε να γελάσει με ‘αυτο.
Κι έτσι κρύωνα στο αλήθεια.
Η πρώτη συλλαβή με βρήκε ενώ ανέβαινα το σπίτι καθοδικά.
Πρώτα γύρισε η μυρωδιά της και μετά εγώ.
Ο αστερίας αστέρεψε και το φτυαράκι καλοκαίρεψε και το κάστρο μεταμορφώθηκε σε δωμάτιο εξ αδιαιρέτου .
Μικρούλες εκ περιτροπής.
Πρώτα Γέλασε εκείνη.
Μετά μαζί.
Κι άγγιξα το κέντρο.
Μου.