Η κυρία Πολυξένη
Κι όμως ήταν σίγουρη όσο το θυμάται, ότι είχε ακουμπήσει την τσάντα
της στο περβάζι του παράθυρου της αποθηκούλας, για να την βάλει ο
Γιώργος στ’ αυτοκίνητο μαζί με τις αποσκευές τους.
Καλοκαίρι δεκαετίας του ‘90 και η οικογένεια ετοιμαζόταν να φύγει για
διακοπές. Τετραμελής οικογένεια και η γιαγιά, η μητέρα του άνδρα της. ΄Ηταν
τότε που τα καλοκαίρια είχαν αρχίσει να γίνονται εφιαλτικά. Ζέστη αφόρητη,
θανατηφόρα για τους ηλικιωμένους. Δεν ήθελαν να αφήσουν μόνη την μάννα,
μια μάννα κάνει τόσα για εμάς. Θα πήγαιναν όλοι μαζί και η γιαγιά ήταν πολύ
χαρούμενη που θα πήγαινε με παιδιά κι εγγόνια.
Η κυρία Πολυξένη, μοδίστρα ονομαστή στον καιρό της, ετοίμασε το βαλιτσάκι
της, φόρεσε το μπλε πουά φόρεμά της με την άσπρη δαντέλα στον γιακά και
στα μανίκια, τα καινούρια πέδιλα και με το ψάθινο καπέλο της στο ένα χέρι,
το βαλιτσάκι στο άλλο, κατέβηκε στην αυλή. Τα εγγόνια της έφεραν μια
καρέκλα, κάθισε κι άνοιξε τη βεντάλια της και κοιτούσε γύρω της
ικανοποιημένη. Οι γονείς με τα παιδιά πήγαιναν πάνω κάτω, από το
διαμέρισμα δευτέρου ορόφου στην αυλή, κουβαλώντας βαλίτσες και τσάντες.
Τα ακουμπούσαν στο πίσω μέρος της αυλής, μπροστά σε μια αποθηκούλα
κοντά στο παρκαρισμένο αυτοκίνητο. Είχαν φορτώσει ακόμη και τα ποδήλατα
των παιδιών.
-Την επόμενη φορά να βάλετε ρόδες στο σπίτι, για τις διακοπές, ακούστηκε η
γιαγιά και γέλασε …μόνη της.
-Τα πήραμε όλα;
-Ναι, έτοιμοι.
Στη θέση του συνοδηγού η γιαγιά συνέχιζε με τη βεντάλια της να δροσίζεται,
και σε λίγο την πήρε ο ύπνος. Τα παιδιά με τη μαμά στο πίσω κάθισμα,
άκουγαν τραγούδια στο ραδιόφωνο και τραγουδούσαν ανέμελα. ΄Εφτασαν
στο παράλιο Άστρος. Από ψηλά το τοπίο ήταν μαγευτικό. Η θάλασσα λάδι
απλωνόταν κατά μήκος του συνοικισμού. Τα σπίτια παρατεταγμένα δίπλα
στην παραλία. ΄Εφτασαν στο σπίτι που είχαν κλείσει δυο δωμάτια και
κατέβηκαν από το αυτοκίνητο. Τα αγόρια άρπαξαν τα ποδήλατα και μην τους
είδατε. Η γιαγιά πήρε το βαλιτσάκι της και προχώρησε προς τα δωμάτια,
ακούμπησε κάπου τη βαλίτσα, πήρε μια καρέκλα και βγήκε στο μπαλκόνι,
φόρεσε το καπέλο της κι άρχισε να απολαμβάνει τον μακρινό ορίζοντα στη
θάλασσα.
Το ζευγάρι αφού τακτοποίησε τις βαλίτσες είπαν να πάνε στο σούπερ
μάρκετ για τ΄ απαραίτητα. Τότε εκείνη θυμήθηκε την τσάντα της. Ρίχνει ένα
βλέμμα γύρω στο δωμάτιο, δεν την είδε. Έψαξε στη βαλίτσα, μετά στις
τσάντες, άρχισε να τις ανοίγει μία μία. Ο ιδρώτας κυλούσε στο πρόσωπό της,
κάτι δεν πήγαινε καλά. Δεν εύρισκε την τσάντα της. Μέσα εκεί είχε τα
χρήματα, ένα σεβαστό ποσό για τις διακοπές τους. Άρχισε να ψάχνει εδώ κι
εκεί κατακόκκινη, τίποτα. Δεν ήταν πουθενά! Ο Γιώργος που περίμενε έξω,
μπήκε παραξενεμένος.
-Τι γίνεται, πάμε;
-Δεν βρίσκω την τσάντα μου.
-Τι έκανε λέει;
-Είμαι σίγουρη ότι την κατέβασα και την ακούμπησα στο παράθυρο της
αποθήκης για να την βάλεις μαζί με τ’ άλλα.
-Και τι έγινε;
-Ξέρω εγώ;
-Τι εννοείς;
-Δεν ξέρω τι έγινε.
-Για ψάξε καλύτερα, μήπως μπερδεύτηκε με των παιδιών τα πράγματα;
Μήπως στης μάννας μου το βαλιτσάκι;
-Θα ψάξω κι από κει.
Σε λίγο
-‘Εψαξα παντού, δεν είναι πουθενά!
-Και τι κάνουμε τώρα; Να γυρίσουμε πίσω. Ούτε σούπερ μάρκετ, ούτε
διακοπές, τα μόνα που έχω, κάτι ψιλά για τη βενζίνη.
-Τι να πω, δεν ξέρω τι έγινε.
-Να σου πω εγώ τι έγινε, κάποιος περαστικός την άρπαξε κι έφυγε.
-Ωχ, Παναγία μου, λες;
-Τι λέω, είναι σίγουρο. Σου έδωσα όλα τα χρήματα για να τα προσέχεις κι όχι
να μου λες δεν ξέρω. Ποιος ξέρει;
-Τι να πω.
-Πάμε πίσω.
-Πάμε πίσω, με φοβερίζεις;
-Δεν γίνεται αλλιώς, κατάλαβες;
Σηκώνονται και μπαίνουν στ’ αυτοκίνητο και παίρνουν τον δρόμο του
γυρισμού. Δεν είπαν τίποτα στη γιαγιά, πήραν τα παιδιά μαζί τους και πάλι
ταξίδι, προς Αθήνα αυτή τη φορά. Εκείνα άρχισαν να διαμαρτύρονται και να
κλαίνε δυνατά, μήπως και τους μεταπείσουν, αλλά δεν το κατάφεραν.
Σ’ όλη τη διαδρομή κατάχλωμη και αμίλητη είχε πια σιγουρευτεί ότι μάλλον
είχε δίκιο ο καλός της. Αφού δεν βρέθηκαν πουθενά, κάποιος πήρε την
τσάντα με τα λεφτά.
-Τις προάλλες στο γραφείο έλεγαν ότι κάποια στιγμή θα εισπράττουμε το
μισθό μας από την τράπεζα με κάρτα ανάληψης, δεν πολυκατάλαβα,
ακούστηκε ο Γιώργος.
– Κι αν τη χάσει κάποιος;
– Θα την αντικαταστήσει η Τράπεζα, φαντάζομαι, αλλά αυτά στο μέλλον.
Δεν είχε κίνηση στο δρόμο κι έφτασαν γρήγορα.
– Να βάλουμε τα δυνατά μας και να ψάξουμε παντού. Ή βρίσκουμε την τσάντα
ή δεν έχει διακοπές φέτος.
Τα αγόρια, επτά και εννέα ετών ένιωσαν να φεύγει η γη από τα πόδια τους.
΄Αρχισαν να φέρνουν στο μυαλό τους τα ποδήλατά τους και τους δρόμους του
Άστρους που ήταν ότι έπρεπε για ποδηλατοδρομο. Έψαξαν παντού στο σπίτι,
χωρίς αποτέλεσα, άφαντη η τσάντα.
Κάποια στιγμή ο μικρός γλύστρησε κι έπεσε πάνω σε μια τριανταφυλιά της
αυλής. ΄Αρχισε να κλαίει γιατί τον τσίμπησαν αγκάθια στο χέρι, η μητέρα είχε
πάντα ένα μικρό φαρμακείο για έκτακτα και μπήκαν στην αποθηκούλα.
΄Αρχισε να ψάχνει το ιώδιο. Δεν το βρήκε εκεί που το είχε βάλει, και τότε είδε
την τστάντα της, χωμένη κάτω απ’ το παλιό τραπέζι. Το βλέμμα της άστραψε.
Δεν την πήρε κανείς! Την άνοιξε με αγωνία. Είναι μέσα το πορτοφόλι μου με
όλα τα χρήματα, δόξα τω Θεώ!
Χαρά απερίγραπτη, αλλά έμενε ένα ερωτηματικό, ποιος είχε πάρει την τσάντα
και την καταχώνιασε στην αποθηκούλα; Κανείς δεν είχε ιδέα.
Όταν έφτασαν και πάλι στο Άστρος, ο ήλιος είχε αρχίσει να πέφτει. Η
γιαγιά, είχε ξαπλώσει κι έβλεπε τηλεόραση.
Τους είδε κουρασμένους και ιδρωμένους από την αφόρητη ζέστη.
-Τι πάθατε, σηκωθήκατε και φύγατε και με αφήσατε μόνη. Παρήγγειλα κάτι κι
έφαγα. Κουράστηκα να σας περιμένω και ξάπλωσα.
-Δεν μου λες μάννα, εσύ έβαλες την τσάντα της Άννας στην αποθηκούλα;
-Ποια τσάντα; Μια μπεζ καφέ;
-Ναι, ναι αυτή.
-Φυσικά. ΄Ετσι απρόσεκτοι που είστε, αν κάποιος περνούσε και την έβλεπε,
θα μπορούσε να την πάρει και να φύγει. Την έκρυψα γιατί εσείς είχατε αλλού
το μυαλό σας, έτσι που τρέχατε. Σας…προφύλαξα από μεγάλη λαχτάρα.
-Και γιατί δεν μας το ‘πες ρε μάννα;
-Ε, καλά ξεχάστηκα. Στο χωριό μου λένε ευχαριστώ, στο δικό σας;
Κοιτάχτηκαν μεταξύ τους κι ένα πικρό χαμόγελο σχηματίστηκε στα χείλη τους.
Κανείς δεν είπε τίποτα. Ένα από τα παιδιά, ο μεγάλος, χτύπησε με το χέρι το
το κούτελό του.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/to-simeiomatario-tis-athinas-sotiropoyloy
https://pixabay.com/photos/woman-old-retirement-home-dementia-65675
