«Η λήθη κοιμίζει τα όνειρα» από το ποίημα «Αποκύημα του παρόντος» του Γιάννη Βάλλιου

Ο Γιάννης Βάλλιος καταθέτει το ποίημά του «Αποκύημα του παρόντος» ως ψηφίδα στην τοιχογραφία της λογοτεχνικής δράσης 2026 «Αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να ’ναι το σπίτι μας» που διοργανώνει το περιοδικό ΣημειΩματάριο. Ο τίτλος της δράσης αντλήθηκε από το ποίημα του Γιώργου Μπλάνα «ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΠΡΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΝ», καθώς αποτυπώνει με ακρίβεια τον προβληματισμό και την κριτική σκέψη της ομάδας μας σχετικά με τη θέση και τη στάση του ανθρώπου στο σύγχρονο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Αποκύημα του παρόντος

Εδώ,
οι φόβοι αξεπέραστοι παραμένουν –
ιδρώνουν τις παλάμες,
δίνουν ένα κίνητρο φυγής.

Η λήθη κοιμίζει τα όνειρα
ενώ ξεπλένει τα χρώματά τους,
αφήνει το ουράνιο τόξο
λέξη χωρίς σημασία.

Η όρασή μας ξεδιπλώνει
ηλεκτρισμένες οθόνες,
πολύβουα θροΐσματα εικόνων
νανουρίζουν κοιμισμένα μυαλά.

Και η αγάπη απλώνει
των δυο τα χέρια,
θέλει να τα μονιάσει.
Αυτά μπερδεύονται στιγμιαία,
χάνονται ξανά
στις συνηθισμένες ενατενίσεις τους.

Εδώ,
όλα θέλουν να αναδυθούν,
αλλά γλιστρούν όλο και πιο βαθιά,
στο απότοκο κλέος
του μέλλοντος μας.

Ο Γιάννης Βάλλιος είναι Μηχανολόγος Μηχανικός με μεταπτυχιακό στη διαχείριση ενέργειας και περιβάλλοντος.
Παράλληλα, κινείται δημιουργικά στον χώρο της ποίησης, της μουσικής και της λογοτεχνίας, αναζητώντας τη γλώσσα του συναισθήματος και της στοχαστικής έκφρασης.
Η πρώτη του ποιητική συλλογή, «Θραύσματα Χρόνου» (Εκδόσεις Ιωλκός, 2023), αποτύπωσε την προσωπική του οπτική για τον χρόνο και την ανθρώπινη εμπειρία. Η δεύτερη συλλογή, «Ιδεοτροπία» (Εκδόσεις Ιωλκός, 2026), συνθέτει ένα πολύχρωμο παζλ θεματικών εξερευνήσεων, αγγίζοντας ζητήματα της ψηφιακής εποχής, της απουσίας, του περιβάλλοντος, των βιωματικών εμπειριών και της ίδιας της ποίησης. Έχει συμμετάσχει σε ανθολογίες όπως «a-r-RITA» (Εκδόσεις Ιωλκός 2024), «Η Ομορφιά του Κόσμου» (Εκδόσεις Βακχικόν 2026) όπου περισσότεροι από 50 ποιητές μοιράζονται το μήνυμά τους για το μέλλον του πλανήτη, ενώ είναι και μέλος του PEN Greece.
Έργα του έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικές συλλογές (Ημερολόγιο Ιωλκού 2024, 2025, 2026) και σε ηλεκτρονικά περιοδικά (Μονόκλ, Φράκταλ, Λογοτεχνία, Bookpress).

Αναζητώντας στο σκοτάδι ένα κοινό όραμα

Σκοπός της δράσης «Αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να ’ναι το σπίτι μας» είναι η δημιουργία ενός πεδίου διαλόγου, προβληματισμού και ουσιαστικής επαφής του κοινού με τα έργα, γύρω από ένα ζήτημα τόσο ευαίσθητο και καίριο όσο η ανθρώπινη υπόσταση και η θέση του ανθρώπου στον σύγχρονο κόσμο.

Το περιοδικό ΣημειΩματάριο θα αναζητήσει στο βάθος των λέξεων κάθε συμμετοχής στη λογοτεχνική δράση του 2026, με τίτλο «Αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να ’ναι το σπίτι μας», το όραμα που διατρέχει τα κείμενα και θα επιχειρήσει να αναδείξει τις βαθύτερες, συχνά, αθέατες πτυχές τους, συνθέτοντας ένα ενιαίο έργο. Το έργο αυτό θα παρουσιαστεί εντός του 2027, σε συνδυασμό με το αφιέρωμα προς τιμήν του ποιητή Γιώργου Μπλάνα.

Το περιοδικό ΣημειΩματάριο διευκρινίζει ότι η δράση δεν συνδέεται με βραβεία ή λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ούτε προϋποθέτει οποιαδήποτε μορφή οικονομικής ή άλλης συναλλαγής. Η ευθύνη για την αυθεντικότητα των κειμένων και την άδεια χρήσης των φωτογραφιών τα οποία θα δημοσιευθούν βαρύνει αποκλειστικά τους συμμετέχοντες συγγραφείς που τα υπογράφουν. Το περιοδικό διατηρεί το δικαίωμα να τροποποιήσει ή να καταργήσει τους όρους και τις προϋποθέσεις της δράσης, εφόσον αυτό κριθεί αναγκαίο, ανάλογα με τις εκάστοτε συνθήκες. Τέλος, το ΣημειΩματάριο αποποιείται κάθε ευθύνη για τυχόν καταχρηστική εκμετάλλευση της δράσης από συμμετέχοντες ή μη, συλλόγους, φορείς ή οποιοδήποτε άλλο κακόβουλο πρόσωπο ή στοιχείο.

Η ποίηση και η πρόζα δεν είναι Ονειρευτές

ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΠΡΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΝ

Δίκαια ζητάς ν’ αποτινάξω κάθε σκέψη αναβολής,
καθετί το βολικό και να παλέψω.
«…στον κόσμο αυτόν ριχτήκαμε σαν ξένοι·
κι αν όχι ήδη ανεπαρκείς
απ’ τη δριμύτητα της πτώσης επαρκώς σημαδεμένοι…»

Όμως τα λόγια σου με ξάφνιασαν σχεδόν.
Γυμνός ακόμα απέναντι στη μοχθηρία του λόγου,
δεν έχω ν’ αντιτάξω παρά την άκαρπη προφάνεια
μιας σάρκας επιβλητικής.
Πάντα με κείνα τα υστερόβουλα:
«Τις αναποδιές που συνάντησα τις αποσιωπώ!»
και «Μονάχα τη φιλοσοφία αγαπώ!»
Ύστερα «Ας κάνει ο καθένας τη δουλειά που ξέρει!»
Ασφαλώς, θα συμφωνήσεις πως δεν γίνεται
να πάρεις πίσω τον δρόμο
που σε οδήγησε στην επικράτεια της φωνής σου,
ούτε να εγείρεις αξιώσεις
σε κάθε επιτυχή χρησικτησία της σιωπής σου.

(Η Σκέψη παραείναι ασθενική
για να τολμήσει το αληθές του λόγου της
και η Πράξη: επίδειξη μιας άγνοιας παρηγορητικής).

Λοιπόν, με ποιας ακύρωσης την ένταση
να διασύρεις την πληγή σου;

Βλέπεις πως μου απομένει η σιωπή.
Όσο κι αν είναι δύσκολο εντέλει να σωπάσω,
σ’ αυτήν την απροκάλυπτη ολιγαρχία των πραγμάτων:
εξαγριώνονται συχνά, με την αδέκαστη ευκρίνεια τους
κάτι περισσότερο από ενοχή για τη σαφήνεια
όσων δεν θέλησα ποτέ να πω:
χνάρια μιας απουσίας μάχιμης εντούτοις.
Πιάσε εσύ το νήμα απ’ την αρχή.
Βγάλε συμπέρασμα
απ’ αυτόν τον κουρνιαχτό των φαντασμάτων.
Εγώ τουλάχιστον δεν είμαι από πέτρα·
κι η ζωή μου δεν ήταν πάντα από χρυσό:
ν’ αφήσει πάνω μου το αγκάλιασμα της
κείνη τη λάμψη που κάνει τη νύχτα γλυκιά,
μες στην απίστευτη καταδρομή της.

Νιώθω πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να ’ναι το σπίτι μας.
Η εξορία μας ίσως; Πάει καλά!
Θα μας χωρέσει ή θα τον χωρέσουμε.
Θα μας αφανίσει ή θα τον αφανίσουμε.

Καυγάς να σου πετύχει!
Κατάλαβε με. Νυχτώνει.

«…μια ακόμα ανήλικη βροχή
σκύβει με πάθος πάνω απ’ τους αρχαίους πευκώνες…»

Θα σωπάσω.
Κι ας μείνω ανεύθυνος μες στους αιώνες.
ΠΑΡΑΦΟΡΟ, ΑΥΤΟΚΡΑΤΩΡ ΙΟΥΛΙΑΝΟΣ ΠΡΟΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΝ, Bibliotheque – Ενέργειες Πολιτισμού ΙΚΕ, ΑΘΗΝΑ,2021. ↩︎