Ο Πέτρος Κυριάκου Βελούδας γεννήθηκε το 1977 στο Αγρίνιο Αιτωλοακαρνανίας, όπου και ζει μέχρι σήμερα. Σπούδασε ανθρωπιστικές επιστήμες τμήματος Ελληνικού πολιτισμού ΕΑΠ πανεπιστημίου Πατρών, παιδαγωγός πρώιμης παιδικής ηλικίας, ειδικός παιδαγωγός με επιμόρφωση στην ειδική αγωγή, επίσης έχει επιμόρφωση στην δημοσιογραφία, έχει και πτυχίο αγιογραφίας. Στο παρελθόν εργάστηκε ως ως ραδιοφωνικός παραγωγός σε τοπικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Έχει διεθνείς και παγκόσμιες ποιητικές βραβεύσεις, ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες. Είναι ευρωπαίος πρεσβευτής της Ελληνικής ποίησης στην Ιταλία, στη Ρουμανία και την Αργεντινή. Ακαδημαϊκός ποιητής με πανεπιστημιακή έδρα στην παγκόσμια ακαδημία ποίησης και λογοτεχνίας ACADEMIA MUNDIAL CULTURAL LITERATURA-AMCL στη Βραζιλία, εκτελεστικός διευθυντής στην παγκόσμια συνομοσπονδία ποιητών Λατινικής Αμερικής και Αργεντινής, μέλος των διεθνών ποιητικών ενώσεων WORLD UNION OF POETS, WRITERS UNION. μέλος της διεθνούς Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών-ΔΕΕΛ. Το λογοτεχνικό του έργο συμπεριλαμβάνεται σε αρκετές διεθνείς ηλεκτρονικές και έντυπες ανθολογίες ποίησης καθώς και στην εγκυκλοπαίδεια σύγχρονων Ελλήνων λογοτεχνών ΧΑΡΗ ΠΑΤΣΗ. Δημοσιογραφεί στην Αγρινιώτικη εφημερίδα Μαχητής. Ποιήματά του έχουν μελοποιηθεί, έχουν απαγγελθεί σε διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό της Χιλής, έχουν δημοσιευθεί σε Ελληνικά και ξενόγλωσσα λογοτεχνικά sites.Έχει εκδώσει από τις εκδόσεις Ίβυκος τις εξής ποιητικές συλλογές ΠΑΡΑΛΛΗΛΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΒΥΚΟΣ ΑΓΡΙΝΙΟ 2001, ΔΕΣΜΩΤΗΣ ΗΛΙΟΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΒΥΚΟΣ ΑΓΡΙΝΙΟ 2007, ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ Η ΖΩΉ ΕΚΔΟΣΕΙΣ PROFORMA ΑΘΗΝΑ 2024.-
«ΈΒΛΕΠΕ»
Έβλεπε τα δάκρυα του φεγγαριού
να γίνονται σίδερα ειρκτής
να φυλακίζουν τα συναισθήματα των ονείρων…
Έβλεπε και το πρόσωπο
της νύχτας
χαραγμένες ουλές
στην πληγή μιας σκοτεινής
της ψυχής θλίψης….
Έβλεπε και την μοναξιά
με πολύχρωμα κεντημένα
χάδια το φόρεμά της
Καθε μέρα έβλεπε
και τον καθρέφτη του
και νόμιζε συχνά
πως άρχισαν να γερνάνε απότομα
της καρδιάς του ο κήπος
Περιφέρεται σε ένα δωμάτιο
με γκρίζες κουρτίνες
ένα μελαγχολικό
πορτατίφ στο κομοδίνο
πλάι στο κρεβάτι των σκέψεων του..
Έβλεπε και πολλά όνειρα
έβλεπε τις αναμνήσεις
να γίνονται τέρατα με κεφάλια
σαν της λερναίας ύδρας
Δεν άνθισαν και σήμερα
στο περιβόλι των απωθημένων του
οι μανόλιες, ούτε
οι γαρδένιες μοσχομύρισαν
σαν κάτι χρόνια
που τα καλοκαίρια
παίζαν κυνηγητό
στο κτήμα του παππού
και το φθινόπωρο
και τον χειμώνα μαζεύονταν
δίπλα στο τζάκι ακούγοντας
παραμύθια
απο τα χείλη της καλής γιαγιούλας,
Έβλεπε τη ζωή να κυλά γρήγορα
δίχως σταυρούς η βιοτή
δεν Ανασταίνεται
Ο Θάνατος
αν και για όλους τους χοϊκούς θνητούς
είναι μισητός, ωστόσο
δεν κολακεύει
την αγάπη,
την καλοσύνη
τη γαλήνη
την ανάγκη της ανθρώπινης επαφής…
Ο θάνατος έρχεται
ξαφνικά όταν τα όνειρα
δεν φορούν ρούχο πόνου,
κυνηγώντας υποκριτικά τους εφιάλτες
ο θάνατος είναι το πέρασμα
στου Ουρανού το χαρμόσυνο Φώς!
