Αόριστα, από τον ΣημειΩματογράφο του Σαββάτου
Άραγε πόσες μνήμες να κρύβονται
ανάμεσα στα χνούδια και τους κόμπους
των κοντόσωμων μαλλιών μου.
Τι να σιγανοτραγουδούν τα βράδια
που τα βλέφαρα ρουφάνε με κρότο τα δάκρυα
και οι λύπες στάζουν πικρό ζουμί
στις πεθαμένες ρίζες.
Κι όταν τα χέρια σου μπερδεύονται
στα αφυδατωμένα κύτταρα
πόση αγάπη να χάνεται
στον κυκλωμένο από τόσο πόνο δρόμο.
