Κάτω απ' το δέντρο της αγάπης, του Σωτήρη Νούσια

ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Στην ξανθούλα μου

Κάτω απ’ το δέντρο της αγάπης
Διακλαδώνεται η ζωή μου
Με το οξυγόνο σου χορεύει η αναπνοή μου
Το δέρμα σου απαγκιάζει τον χρόνο
Τα δάχτυλά μου αναπλάθουν το ερώτημα της ύπαρξης
Η αγκαλιά σου δίνει την απάντηση
ΥΠΑΡΧΩ
Ποτίζομαι απ’ τα όνειρά σου κάθε άνοιξη και καλοκαίρι
Το φθινόπωρο νιώθω τους πόρους των αναγκών σου
Τον χειμώνα σε ζεσταίνω με τη θερμότητα των λέξεων
Μας σκεπάζει μια αιωνιότητα βροχής
Το τρυφερό τιτίβισμα των πουλιών
Οι γέφυρες της Βουδαπέστης
Νικούμε πάντα τη νύχτα
Με ένα βλέμμα που ξυπνά το χάραμα
Ζούμε ηλιόλουστοι στην βαρβαρότητα της ξηρασίας
Αφήνουμε τα χνάρια μας στην άμμο
Να τα πάρει η θάλασσα
Όταν ιδρώνει η παλάμη μου στη δική σου
Αιματώνεται η μνήμη μου
Όπως τότε που ήμουν παιδί
Πόσο θα ήθελα να σε ήξερα τότε
Με ξεπλήρωσε ο χρόνος
Τα τραύματα έχωσαν το κεφάλι τους στο τίποτα
Θέλω πάντα να ποτίζουμε το δεντράκι μας
Με κάθε σ’ αγαπώ
Οι ρίζες να μεταμορφώνονται σε μας
Όταν ήμασταν παιδιά
Κι έτσι ως το βράδυ να παίζουμε κυνηγητό.
Όχι πια κρυφτό
Μετά να λιώνουμε σαν παγωτά
Αντικρύζοντας το δικό μας φέγγος
Δίχως εικασίες και υποθέσεις
Με μόνο οδηγό το όμορφο μονοπάτι ή και
το αγκαθωτό
φθάνει το βλέμμα να υμνεί το βάθος της ψυχής
και οι παλάμες να ιδρώνουν σε κάθε βάδισμα
φθάνει το σ’ αγαπώ να ακούγεται πάντα δυνατά
Το «αγαπάκι» μας να φωτίζει το σπίτι
Είναι και το σ’ αγαπώ μικρό παιδί
Θέλει την φλόγα μας και τη συγχώρεσή μας
Το νερό της καλοσύνης μας