ΝΑΝΟΑΛΛΗΓΟΡΙΕΣ
Του
Σπυρίδωνος Μαυρομμάτη
Εισαγωγικό Σημείωμα Συγγραφέα
Η «νανοαλληγορία» είναι ένα νέο λογοτεχνικό είδος που επινόησα λόγω της ανάγκης μου να βρω μια φόρμα που να αποστάζει την αλληγορική σκέψη στην πιο καθαρή συντομευμένη της μορφή. Δεν είναι αφορισμός, γιατί δεν αρκείται σε μια κοφτή διατύπωση· δεν είναι νανοδιήγημα, γιατί δεν αφηγείται ιστορία· ούτε πεζό ποίημα, γιατί η εικόνα της δε στοχεύει μόνο στην αισθητική εντύπωση αλλά και στην αποκρυσταλλωμένη εννοιολογική σύλληψη. Είναι μια ελάχιστη εικόνα-σύμβολο, όπου το ποιητικό και το λογικό συναντιούνται, αφήνοντας στον αναγνώστη τον χώρο να αναγνωρίσει πολλαπλά βάθη μέσα σε λίγες μόνο γραμμές. Πρόκειται για μικρό φιλοσοφικό στοχασμό, εκφρασμένο με τη συντομία μιας πυκνής εικόνας.
Η Αλληγορία της Συντροφικότητας
Δύο ρίζες μπλέκονται κάτω από την επιφάνεια, εκεί όπου το μάτι δε φτάνει. Η καθεμιά τραβά νερό από διαφορετικά χώματα· κι όμως μοιράζονται την κάθε ουσία, για να σταθεί ο κορμός όρθιος στο εδώ και τώρα.
Η Αλληγορία της Καταξίωσης
Ένας ποταμός ξεκίνησε άσημος ανάμεσα στους ανθρώπους, κελαρύζοντας ορμητικός, γνωρίζοντας τον δρόμο του, προχωρώντας προς τη θάλασσα με διακλαδώσεις που γεννούσαν μικρές, κατά τόπους, οάσεις. Ώσπου οι άνθρωποι τον έμαθαν να κυλά αθόρυβα· να χάνεται σε διώρυγες· να υπακούει στα φράγματα. Του χάρισαν, μάλιστα, κι ένα βαρύγδουπο όνομα: «Ο Μεγάλος Ποταμός». Όχι γιατί ήταν ο ορμητικότερος, ο πλατύτερος ή ο καθαρότερος, αλλά γιατί, εξημερωμένος πλέον, εξυπηρετούσε τους πάντες.
Η Αλληγορία της Αυτονομίας
Κάποτε, πριν από τη χρήση των πανιών, τα καράβια ταξίδευαν με τον μόχθο και τον καταναγκασμό των κουπιών. Ώσπου σ’ ένα φούσκωσε για πρώτη φορά το πανί. Τότε, κάποιος κωπηλάτης φώναξε: «Θαύμα! Κινείται από μόνο του». Μα κάθε ριπή το έστριβε σε προορισμούς που δεν είχε ποτέ χαράξει. Η αυτονομία του ήταν απλώς η τέχνη να εκμεταλλεύεται τον άνεμο —υπακούοντας στις επιταγές του.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/simiomatario-tou-spiridona-mayrommati
