ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΜΟΝΑΞΙΑ
Πόσες φορές εζήτησε
τους τέσσερις τους τοίχους
και πόσες επιθύμησε
τους άγνωστους τους στίχους
που του ‘στελνε η ψυχή του
σαν μύρια αγγελούδια,
ζητώντας το φιλί του
στης νύχτας τα καλούδια.
Ω! Είναι μαγεία ξωτική
κι ανασασμός μεγάλος
όταν η νύχτα σιγαλή
τον ντύνει με το κάλλος
που σκορπίζει η μοναξιά
καθώς στο φόρεμά της
η δόλια του καρδιά
φοράει τα καλά της.
Στη σκέψη του θεία δώρα
του προσφέρει ιερά
παρμένα από τη χώρα
αυτή που την κυβερνά
της γης ο ηττημένος,
των άστρων τροπαιούχος
κι απόδειπνα φερμένος
του ουρανού κλειδούχος.
Ω! Τι είναι εκείνα τα φτερά
που ανοίγουν στην ψυχή του
και με όνειρα ζηλευτά
μακαρίζουν κάθε ευχή του!
Ποιος είναι εκείνος ο θεός
που έρχεται σαν μαγεία
και βρίθει ο ξεσηκωμός
με χάρη και ευλογία.
Τι επανάσταση είναι αυτή,
ποια μάχη τον κεντρίζει,
να βλέπει στην ανατολή
την πλάση να ανθίζει,
να βλέπει τη δύση ρόδινη
να λάμπει σαν πορφύρα,
κρυφή καρτεριά κι ανώδυνη
και μάγεμα με τη λύρα.
Φτωχό το βασίλειο της γης
που απλώνεται ως πέρα,
χαλάσματα ολονυχτίς,
ερείπια στην ημέρα.
Πλατύ το βασίλειό σου
Βασίλισσα μοναξιά,
πάρε τον στο πλευρό σου
να νιώσει ζεστασιά.
Στα πέπλα σου τύλιξέ τον
ανάμεσα στους τοίχους
κι αυτόνομο άφησέ τον
να μπλέκει με τους στίχους.
Να νιώθει πάντα θαλπωρή
στης πλησμονής τα όρια,
εκεί που τρέχει η ζωή
χωρίς στενά και περιθώρια.
