Ο Αντώνης Ζαΐρης γεννήθηκε στον Πειραιά. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και έκανε μεταπτυχιακές σπουδές (ΜΒΑ) στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Η διδακτορική του διατριβή ήταν σε θέματα Συμπεριφοράς Καταναλωτή. Είναι συγγραφέας 17 βιβλίων εκ των οποίων τα 10 τα έχει συγγράψει με τον Γιώργο Σταμάτη. Μεταξύ αυτών τα βιβλία: «Ποια Ανάπτυξη;», «Total Business Success», «Ο ρόλος του ηγέτη στη σύγχρονη Επιχείρηση», «Το Παγωμένο μέλλον», «Ανακαλύπτοντας τον τροχό – Σε αναζήτηση μιας νέας πολιτικής» και «Για ένα νέο δημοκρατικό πρότυπο»», αλλά και τα λογοτεχνικά βιβλία «Ανήσυχη περιπλάνηση», «Παγωμένος χρόνος», «Σκάλα μνήμης» και «Ύπουλη νύχτα». Έχει βραβευθεί για το σύνολο του έργου του από την Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας, τη Διεθνή Ακαδημία Ηγεσίας, τη Διεθνή Ακαδημία Τεχνών και το λογοτεχνικό περιοδικό Κέφαλος. Το τελευταίο του βιβλίο Παράδρομος κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ευρασία.
Αν το βασικότερο χαρακτηριστικό σας ταυτιζόταν με κάποιο σημείο στίξης, θα ήταν…
Ως σημείο στίξης επιλέγω το Ερωτηματικό αφού τα ερωτήματα είναι αυτά που «γεννούν» προβληματισμούς, που αναμοχλεύουν τις διαδρομές μνήμης δημιουργώντας νέες συνάψεις που δένουν το παρελθόν με το τώρα, εστιάζουν δε στις αντιφάσεις της ζωής που θα επιτρέψουν την εσωτερική μας μεταμόρφωση.
Ποιο είναι, κάθε φορά, το εφαλτήριο για τη δημιουργία ενός νέου έργου;
Εφαλτήριο για την δημιουργία ενός νέου έργου συνιστά για μένα το όνειρο και κυρίως η περιπλάνηση στα περίχωρα του ονείρου που μπορεί να αφορούν την φαντασίωση μιας ιδιαίτερης κατάστασης, μιας εξιδανικευμένης παραδεισένιας μαγικής πόλης, μιας εξαίσιας γυναικείας μορφής ή «ενός κρίνου που ανθεί στα ερείπια του ναού της Αφροδίτης» για να θυμηθώ και τον σπουδαίο Παλαμά.
Υπάρχουν συνταξιδιώτες στο συγγραφικό σας ταξίδι;
Μόνιμοι συνταξιδιώτες στο συγγραφικό μου ταξίδι οι απλοί άνθρωποι που μέσα από την καθημερινότητά τους παράγουν βιώματα ουσιαστικά, φωτογραφίζουν στιγμές ζωής και αναδεικνύουν αξίες αναλλοίωτες που επικρατούν στη διαπάλη καλού-κακού που συμβαίνει μέσα μας.
Ως πρώτος αναγνώστης του πρόσφατου έργου σας: «Παράδρομος», θα λέγατε για αυτό ότι…
Πρόκειται για μία ιστορία μνήμης και ενηλικίωσης. Είναι το ταξίδι ενός ανθρώπου, και συγκεκριμένα του Ηρακλή ,πίσω στις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν, αλλά βεβαίως και μια υπενθύμιση ότι οι μικρές στιγμές καθημερινότητας είναι αυτές που, στο τέλος, φτιάχνουν τη ζωή μας. Η γλώσσα έχει αυτοσαρκασμό με μια δόση μελαγχολίας για ότι έχει αλλάξει τη ζωή μας και με μεγάλη δόση χιούμορ.
Οριοθετήστε μας τα σημεία των οριζόντων του
Σημεία οριζόντων του « Παράδρομου » είναι η Μνήμη ,τα αγαπημένα πρόσωπα, οι εμπειρίες του παρελθόντος και οι προσωπικές εξομολογήσεις που στιγμάτισαν συμπεριφορές ,η ζωή στις λαϊκές γειτονιές ,το χιούμορ και η σοφία απλών ανθρώπων. Είναι σημείο-σταθμός το πως μεγαλώνει κανείς μέσα σε ένα κοινωνικό περιβάλλον που συνεχώς αλλάζει. Η δύναμη της αλήθειας σε όλες αυτές τις αλλαγές που κρατάμε βαθιά μέσα μας είναι τελικά αυτή που με τη βοήθεια του εργαλείου της μνήμης μας κάνει να ξεχωρίζουμε, να θυμόμαστε και να δικαιολογούμε την ύπαρξή μας στη ζωή.
Πόση μυθοπλασία χωράει στην αφήγηση ενός πραγματικού γεγονότος;
Σε ένα αφήγημα σαν το δικό μου μυθοπλασία και πραγματικότητα γίνονται ένα αφού πολλές φορές η μυθοπλασία ξεπερνά την πραγματικότητα και η πραγματικότητα είναι σύνηθες να λειτουργεί με όρους μυθοπλασίας. Τελικός πάντως επιδιωκόμενος στόχος είναι να μείνει ικανοποιημένος ο αναγνώστης.
Αν ο λόγος ύπαρξης του μυθιστορήματος είναι να συγκρατεί τον «κόσμο του βιώματος» κάτω από έναν αέναο φωτισμό και να μας προστατεύει από τη «λήθη του είναι», η ύπαρξη του δεν είναι άραγε πιο αναγκαία σήμερα από ποτέ;1
Το μυθιστόρημα υπό μία έννοια είναι μία επιλογή διεξόδου να ζήσει κανείς άλλες ζωές, να διαμορφώσει συνείδηση και να κατανοήσει βαθύτερες κοινωνικές διεργασίες. Στο μυθιστόρημα η επιθυμία για ένα βαθύτερο εσωτερικό βίωμα είναι υπαρκτή, ωστόσο η προσπάθεια αναδημιουργίας του κόσμου μέσα από τις σελίδες ενός βιβλίου είναι προσωπική υπόθεση.
Ποια είναι η δική σας θέση σχετικά με τον ρόλο του μυθιστορήματος στο παρόν και το μέλλον;
Όταν μιλάμε σήμερα για το ρόλο του Μυθιστορήματος, αυτό μετασχηματίζεται μαζί με την κοινωνία και συνυπάρχει αναγκαστικά με τις σύγχρονες τεχνολογικές εξελίξεις π.χ. με ψηφιακά βιβλία, εξελιγμένες πλατφόρμες και νέα οπτικοακουστικά μέσα. Ωστόσο η δύναμη της εσωτερικότητας, η σχολαστική σκέψη και η ενεργητική φαντασία που προσφέρει στον αναγνώστη συνιστούν δυναμικά και αναλλοίωτα συστατικά του μυθιστορήματος σε μια προσπάθεια κατανόησης του νοήματος και απόδοσης του νοήματος και απόδοσης των ανησυχιών της ανθρώπινης φύσης.
Αν ήσασταν προ του διλλήματος να προικοδοτήσετε με κάτι τον κόσμο, τι θα ήταν αυτό;
Η προικοδότησή μου θα αφορούσε ένα κόσμο που να μπορεί να βλέπει κανείς αλλιώς, με τα μάτια της ψυχής. Έναν κόσμο που συναρπάζει και συγκινεί, ένα κόσμο που ξεπερνά την εφήμερη ζωή, παλεύει και απαξιώνει την θνητότητα και εμπνέει την αθανασία. Πρέπει να ξεφύγουμε από την απλή περιγραφή ενός νέου κόσμου, πρέπει να μάθουμε να τον ερμηνεύουμε εξερευνώντας τα βαθύτερα μονοπάτια της ανθρώπινης σκέψης. Με αυτό τον τρόπο πιστεύω συντελούμε στην δημιουργία μιας δυνατής σχέσης ανάμεσα στον Δημιουργό, Ποιητή ή Μυθιστοριογράφο και στον Αναγνώστη. Κάτι που ξεκινά σήμερα και δεν τελειώνει ποτέ!
Ένας τίτλος – στίχος ως δείκτης του μέλλοντος;
Ως στίχο -τίτλο δείκτη του μέλλοντος επιλέγω « το αύριο φωτίζουν οι ανάσες του ποιητή» ή «το μέλλον γράφεται με φως».
Κι ένας αγαπημένος;
Από την Τάσο Λειβαδίτη και το ποίημα «Σε περιμένω παντού»
«Κλείσε το σπίτι δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί και προχώρα. Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ, εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων. Σ’ όποιο μέρος της γης σ’ όποια ώρα, εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κόσμο… εκεί θα σε περιμένω αγάπη μου».
https://simiomatario.gr/category/prosopa/sinenteyxeis
- Μίλαν Κούντερα, Η τέχνη του μυθιστορήματος
