Ελίζα
Κι έτσι οι κύκνοι τραγούδησαν καλά
Κι εμείς σωπαίναμε.
Μία φορά και κανέναν καιρό
Δεν ήταν μία τελευταία λέξη.
Δεν ήταν πουθενά.
Ψίχουλα για τον δρόμο.
Κι ο κυνηγός
Σημάδευε
Ένα δάσος.
Ένα μικρό
Ποτάμι
Συνέχιζε
Αδιάκοπα
Περνώντας ακριβώς
Τα μεσάνυχτα
Μπροστά από
Ένα αδράχτι.
Έντεκα
Τσουκνίδες
Μπισκότα στροβιλίζονται σε ένα βαλς.
Κι ένα σπίτι από άχυρα.
Κι ένα ακόμα ζεστό ρούχο στον αέρα.
Επιμύθιο.
Όλα έχουν το τίμημα τους.
Κι έτσι ανοιχτή η πόρτα στις αλλαγμένες φωνές αυτού του μάταιου κόσμου
Και το ρολόι πάντα το πιο σίγουρο μέρος
Για να κρυφτούν.
νυσταγμένο το μικρό πολύχρωμο βιβλίο.
Γέρνει προς τον λύκο.
Και κάτι κόκκινο κυλάει.
Ονόματα που ξεχνούν.
Λευκό χιόνι.
εξαγνιστικό
Σαν στάχτη τσιγάρου.
Που καμιά φορά μας τρυπάει τα δάχτυλα.
Όταν καίγονται οι ευχές.
Στο τέλος τους όλες οι ιστορίες μοιάζουν.
Κι έτσι σιγά σιγά
Τα λουλούδια που μας ξεστρατίζουν
Φυτρώνουν κυκλάμινα.
Στο τέλος των παραμυθιών.
Και ζήσαν αυτοί.
Και ζήσαμε εμείς.
Και κάτι αφήσαμε να μας πεθάνει
Μου έχει κολλήσει το ρεφραίν ενός τραγουδιού στο μυαλό.
Με προσπερνάνε.
Με προσπερνάς.
Με προσπερνάω.
Με ξεπερνάει
Κλίνω το ρήμα μου με τρόπους πολύ μορφικούς
Κι όλα μοιάζουν ορθάνοιχτα.
Σαν να μπήκε ενας αέρας χειμωνιάτικος και να ανακάτεψε τα φύλλα.
Έχουν κάτι οι πόλεις που δεν είναι πόλη μας.
Υπόσχονται διέξοδο.
Κι είναι σκληρές.
Μας πετάνε μπροστά μας ότι αφήσαμε πίσω μας.
Περπατάω κι είναι η ώρα που το φως σβήνει
Και τα φώτα ανάβουν.
Η πιο ευθυνόφοβη ώρα.
Η πιο καθοριστική.
Σε κάθε γειτονιά μία μικρή Ελένη κάθεται και κλαίει.
Κλαίμε.
Κλαίω.
Πλάθω μικρά χεράκια με τα μικρά μου κουλουράκια.
Μηδενικά.
Μεγάλα.
Αν κοιτάξω πίσω θα δω θάλασσα.
Αν κοιτάξω μπροστά θα δω φάρους.
Αν κοιτάξω μέσα μου κάτι θα έχει ναυαγήσει.
Ένα μικρό καράβι.
Που του εσπασε ο κλήρος.
Σε λίγο.
Τώρα.
Πριν.
Κι έτσι σε μικρές αναβολές ανάμεσα
Ήρθε μία.
Χαριστική.
Θα ήθελα να με σκότωνε
Αλλά αυτό δεν είναι λύση.
Η λύση κρέμεται σε ενα σκοινί.
Και με τον λαιμό τσακισμένο μου βγάζει τη γλώσσα της.
Κοροϊδευτικά.
Προ εξέχουσα.
Μέχρι να γυρίσω όλοι θα περιμένουν να φοράω το καλό μου ψέμα.
Εναλλασσόμενα.
Από μέσα προς τα έξω.
Από έξω προς τα μέσα.
Ώσπου μπερδεύτηκα.
Και μία ωραία πεταλούδα πάει να κοιμηθεί.
Εγώ δεν μπορώ.
Κλείνω τις κόκκινες πιτσιλες μου με τρόπο αυτοσχέδιο.
Όπως όπως.
Πώς και πως.
Ακατανόητα.
Καταληπτά
Θα πρέπει να γυρίσω.
Κι όμως.
Φτου.
Και.
Βγαίνω
(Εγώ περπατάω.
Κι όπως κι αν γυρίσω τις εποχές
Δε βρίσκω ούτε μισό στίχο
Ένα μακροσκελές
Είμαι καλά.
Τηρουμένων των απολογισμών.
Να χωράει
Τον χτύπο
Αργά.
Τακ.
Αργά.
Ακριβώς.)
Είναι.
Η μισή μυρίζει λεμονιές.
(Για ό, τι απομένει
Σκουπίζω βιαστικά
Τα δάκρυα μου.
Στη στροφή ενός δρόμου
Είδα να χάνεται ολόκληρος.
Προς κάθε κατεύθυνση.)
Απαρίθμηση.
Πέραν της ημέρας τούτης.
(Και χθες.
Κι αύριο.
Ο,τι απομένει
Μετά θα ήθελα )
Να μην πέφτει του καθενός
Ο, τι αγάπησε πιο πολύ
Σε αστικούς δρόμους.
Να φεύγει θα ήθελα.
Προς έναν γκρεμό.
Ένα
Προς
Ένα.
Μετά θα ήθελα
Υαλοκαθαριστήρες θύελλες
Να πηγαινοέρχονται
Την ώρα που ό, τι αγαπάμε πιο πολύ
Πνίγεται στεγνά.
Μπροστά στα μάτια μας.
Ασήμαντες ποσότητες.
Μικροποσότητες.
Φωτός.
Που διακινούνται.
Αδύνατον.
Και μετά θα ήθελα
Να παραγράφεται κάποτε η μυρωδιά
Που μας εξαϋλώνεται.
Που μας κάνει να στηρίζουμε όλη μας την υπαρκτή συνετή διαχείριση
Των μικρών ζωών μας
Σε ενα πέτρινο απόγευμα.
Σε ένα υποφωτισμένο Λούνα Παρκ
Σε περίπτωση που ό,τι
Πιο πολύ αγαπήσαμε
Έχει την προνοητικότητα
Να μας σκοτώσει
Ζωντανούς.
Κι ανάμεσα μας.
Οι μέρες όλες μία.
Όλο και κάποιος σαν χτες θα πέθανε ή θα γεννήθηκε
Να βλέπεις τις τελείες λέω;
Δες πόσο ωραία φωνάζουν την ύπαρξη με το βαφτιστικό της.
Όλο και κάποιος στρίβει τώρα δια της άνω
Λήξε με να γυρίσω στο υστερόγραφό μου.
Κοιτώντας τον μακροσκελή λαιμό μου δεν είδες προς τα που σπάει
Πλάγια.
Σε κόμπους.
Άνω και κάτω.
Πλάγια.
Είναι σα να πήρα κιμωλίες.
Την ώρα του διαλείμματος.
Πολύχρωμες.
Και στο διδακτικό πλακόστρωτο
Έφτιαξα ένα σπιτάκι.
Με τα παράθυρα του.
Με το ποταμάκι του.
Πνιγμένο.
Το χώρισα σε ισόποσους διασκελισμούς
Κι έριχνα την πέτρα.
Συχνά στο ένα πόδι.
Ενδιάμεση.
Σημεία στίξης των καιρών.
Θες μία ομπρέλα;
Θέλεις ένα ηλιοτρόπιο;
Πέφτω σε κόμμα.
Να κοίτα τι ωραία που ξεθωριάζουν όλα λέω.
Προς την παραγραφή τους.
Κι ούτε κι αυτό με βοηθάει ακριβώς.
Περισπωμένη.
Σε μακρά λήγουσα.
Μου λένε χάρισμα ότι κάνει το σημαίνον μου πληγή.
Και κουνάω το κεφάλι.
Κλήρωση.
Για ευθύθνητες.
Λέξεις.
Ευθύβολες.
Ατυχώς.
Ατόνιστες.
Κατά τας γραφάς.
Πως είναι όλα επίρρημα.
Για ειδικές προφάσεις.
Και τελικούς συνδέσμους.
Στο τρίτο πρόσωπο.
Αντικειμενικά αμετάβλητα.
Εγκλίσεις.
Αόριστες.
Στο τέλος γράφω πως είμαι εγώ.
Υπότροπος.
Προς αποφυγήν εξηγήσεων.
Θες ενα δαγκωμένο ποίημα;
Ευκτική.
Προστακτικές.
Για να περνάει το θαυμαστικό.
Ετερόπλευρο
Επί λέξει
Πληθυντικός.
Για έναν.
Είχα πολλές ερωτήσεις.
Βαριόμουν γρήγορα.
Και συγκρατουσα στη μνήμη μου
Ονόματα μακρινών θεών
Αυτή που γεννήθηκε από το μυαλό της .
Το να ξεχνάω με την ίδια ευκολία
Χρειάστηκε να με εκπαιδεύσει.
Και δεν υπάρχει ίχνος αλήθειες σε αυτό.
Ούτε αλληγορία.
Μόνο μικρά μαύρα τετράγωνα.
Οι κούκλες με στεναχωρουσαν.
Έτσι αμέτοχες και γελαστές
Ποτέ κυρίες του εαυτού τους.
Οι αριθμοί δεν μου χρησίμευαν.
Μόνο όταν κατέβαινα τις σκάλες.
Φορτωμένη μακρινά ποτάμια.
Μετά με είπαν υπερρεαλιστρια.
Ή τρελή.
Δεν ξέρω τι διαχωρίζει αυτή η σύζευξη.
Πάντως εγώ δεν είδα ψέμα πλεονάζον.
Ή αλήθεια χωρίς μικρά σπασμένα σύννεφα.
Που βρέχουν τοπικά.
Μετά σε μία στιγμή αυτογνωσίας άρχισα το κάπνισμα.
Και πολλές φορές με τα φώτα σβηστά πιο επιδέξιο μεσίτη με το χάος δεν έχω καπνίσει ακόμη.
Τα παιχνίδια με τις λέξεις με στεναχωρουσαν.
Καμία χωρίς περιτύλιγμα.
Χωρίς περιστροφές.
Χωρίς όνομα φανταχτερό.
Σύντομο.
Καλοντυμένο.
Και πρώτα τις απέφυγα.
Μετά με κυνήγησαν.
Μετά τις κυνήγησα.
Σα μοιραίος έρωτας.
Αμοιβαία αλλοπρόσαλλος
Κι έτσι για να μη λέω πολλά
Είπα τον ορισμό τους.
Αφήνω την πόρτα ανοιχτή.
Να ενα ωραίο ψέμα.
Σε κουτάκι ροζ
Κι αν πω ότι αυτό συνεπάγεται δάκρυα αν πω ότι μες στο μεσοκαλόκαιροείδα να βρέχει Αύγουστο από στάχτη
Βολικά θα με πουν παράλογη.
Κι όμως.
Είμαι απλά ρεαλισμός
Υπέρ πάντων
