Επιτάφιος στη Μαρμάρινη Μητέρα-An Elegy for the Marbled Mother του Σ. Μαυρομμάτη

Επιτάφιος στη Μαρμάρινη Μητέρα

Μὲ αἷμα καὶ φῶς οἱ πρόγονοι σφυρηλατημένοι,
μὰ ἀφήνονται σὲ σκαλωσιὲς λευκὲς, μισογκρεμισμένοι.

Μὲ εὐκολία σκύβουμε στῶν ξένων τὴ δανεικὴ νύχτα
καὶ διαλαλοῦμε τὴν ἑνότητά μας —μὲ νῖκες δίχως ἧττα.

Πότε-πότε στεκόμαστε στοὺς πρόποδες ἑνὸς κοινοῦ ὀνείρου,
μὰ τὴ μαρμάρινη μητέρα πνίγουμε στοὺς λόφους τῆς ἐρήμου.

An Elegy for the Marbled Mother

Ancestors forged in bloody iron and golden light
and yet we leave their monuments in scaffold white.

With ease we bow to the foreigners of the borrowed night
and proclaim our unity, still without a single fight.

Now and then, we declare dreams that we share,

but let our marbled mother be caught where desert winds forgot.