Ο Γιάννης Καραγιάννης γεννήθηκε στα Γιάννενα, σπούδασε οικονομικά στην Ελλάδα και το εξωτερικό και εργάζεται ως σύμβουλος επιχειρήσεων στον τομέα των εξαγωγών. Το 2015-2019 διετέλεσε βουλευτής Ιωαννίνων. Αρθρογραφεί τακτικά για οικονομικά, αναπτυξιακά, κοινωνικά θέματα. Ασχολείται με τη λογοτεχνία και την ποίηση από τα μαθητικά του χρόνια. Πρωτοεμφανίστηκε στα ελληνικά γράμματα το 1978, με την ποιητική συλλογή Ποιητικές μας ιστορίες. Ακολούθησε το 1982 το Ρέκβιεμ, αποσπώντας θετικές κριτικές και σχόλια. Το 2010 κυκλοφόρησε το πολιτικό μυθιστόρημα Η ομίχλη έπεσε νωρίς στην Οδησσό (εκδ. ΚΨΜ), το 2019 το νουάρ μυθιστόρημα Ζάσταβα με σπασμένα φρένα (εκδ. Οσελότος) και το 2023 το, επίσης, νουάρ Έγκλημα στη Μαύρη Θάλασσα (εκδ. Πνοή). Το πρόσφατο μυθιστόρημά του Θετός γιος, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίμετρο.
… Φρόντισε να παραμείνεις άνθρωπος. Τι σημαίνει για εσάς αυτή η έκφραση, και τι για τον ήρωά σας Σταύρο;
Να μην αφήσεις τις δυσκολίες, την εξουσία, την επιτυχία, τον φόβο και τις συνθήκες να σε αλλοτριώσουν και να χάσεις την ανθρωπιά σου. Η καλοσύνη, η εν συναίσθηση, η αξιοπρέπεια, η ευαισθησία, ο σεβασμός και η αλληλεγγύη στους άλλους, οι αξίες και αρχές σου,
ακόμη κι αν έχεις σοβαρούς λόγους, πρέπει να συνεχίσεις να τις κρατάς ψηλά μέσα σου με κάθε κόστος. Το ίδιο κι ο ήρωας μου ο Σταύρος. Ένα πάμφτωχο ορφανό χωριατόπαιδο που παλεύει από
μικρός με νύχια και με δόντια, δεν θα «χαλαστεί» με την εξουσία και την κληρονομιά του πατέρα του. Θα παραμείνει απλός, προσηνής, αγωνιστής, ευαίσθητος, στηρίζοντας τους φίλους και τους ανθρώπους
δίπλα του. Δεν διστάζει να τα βάλει με θεούς και δαίμονες, για την δικαίωση ενός ανθρώπου που πίστεψε σ’ εκείνον. Παρόλο ότι δεν βρισκόταν στη ζωή, ένιωθε βαρύ το χρέος μέσα του για την
αποκάλυψη της αλήθειας. Στον κόσμο της νύχτας και των δυσκολιών της παρέμεινε άνθρωπος με όλη τη σημασία της λέξης!
Ποια κοινωνικά ζητήματα θελήσατε να αναδείξετε μέσα από το πρόσφατο νουάρ μυθιστόρημά σας;
Το νουάρ μυθιστόρημα σου δίνει απλόχερα την ευκαιρία να μιλήσεις για εποχές, τόπους, πόλεις, κοινωνικά ζητήματα, ιστορικά γεγονότα και ανθρώπινες συμπεριφορές. Στο «Θετό γιό» ανέδειξα τον
κοινωνικό αποκλεισμό, τα προβλήματα και τα έθιμα των Τσιγγάνων στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Αναφέρθηκα στο προσφυγικό ζήτημα, στα ιδρύματα και τις δομές που φιλοξενούν παιδιά. Σαν άνθρωπος που αγωνίζομαι χρόνια για τα ανθρώπινα δικαιώματα, μίλησα ανοικτά για την υιοθεσία παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια και την κοινωνική ενσωμάτωση των μεταναστών. Οι μετανάστες δεν είναι «παιδιά ενός κατώτερου θεού». Σαν λαός που βίωσε μετανάστευση, προσφυγιά και ξενιτιά θα έπρεπε να έχει αλληλέγγυα και ανθρώπινη συμπεριφορά απέναντι τους.
Έχετε αναμετρηθεί προσωπικά με κάποιο από αυτά;
Κατάγομαι από ένα μαρτυρικό χωριό, καμένο από τους Γερμανούς το 1943, τους Ασπράγγελους Ζαγορίου. Προπολεμικά όλοι οι άντρες του χωριού ξενιτευόταν στην Αμερική για το ψωμί της οικογένειας, όπως και η δική μου. Το ζήτημα της μετανάστευσης με απασχολεί από μικρό παιδί. Δεν ξεχνώ τα δάκρυα των ξενιτεμένων την τελευταία μέρα του πανηγυριού, τον Δεκαπενταύγουστο στο χωριό και τα τραγούδια της ξενιτιάς!

Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι` αυτό ότι…
Είναι ένα καλογραμμένο νουάρ με πλοκή και δράση. Δυσκολεύτηκα σε αρκετά σημεία του βιβλίου να αποδώσω ακραίες καταστάσεις και ανθρώπινες συμπεριφορές. Πιστεύω ότι τα κατάφερα. Απ’ την άλλη
ήταν σχετικά εύκολο για μένα να «αποτυπώσω» πόλεις και χώρες που αναφέρονται στο βιβλίο λόγω των επαγγελματικών μου ταξιδιών σ’ αυτές. Φέτος κλείνω 35 χρόνια στο χώρο των εξαγωγών. Έχουν δει πολλά τα μάτια μου, ιδίως στις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης..
Υπάρχουν προσωπικά βιώματα στα βιβλία μου. Δεν ευλογώ τα γένια μου, ούτε διεκδικώ τον τίτλο συγγραφέα. Ξέρω τις δυνατότητες μου. Παραμένω όμως ένας έντιμος γραφιάς απέναντι στο αναγνωστικό μου κοινό.
Αν το συγγραφικό σας ταξίδι ήταν ένα ποτάμι, ποια θα λέγατε ότι είναι η πηγή και ποια η εκβολή του;
Παρόλο ότι λατρεύω τα ποτάμια μας στην Ήπειρο, ιδιαίτερα τον Βοϊδομάτη, το συγγραφικό μου ταξίδι που ξεκίνησε από μικρή ηλικία έχει να κάνει με θάλασσα. Μ’ αυτό το απέραντο γαλάζιο που αφήνω
τα μάτια και την ψυχή μου να γαληνέψουν και ν’ αντλήσουν δύναμη για την επόμενη μέρα. Οι πρώτες σκέψεις για ένα κείμενο ξεκινάνε από κει. Μια ιδέα γεννιέται μέσα στη θάλασσα, κολυμπώντας
χειμώνα καλοκαίρι.
Τα πιο δυνατά έργα στο αναγνωστικό σας καταθετήριο;
Κυρίως έργα της «Γενιάς του ‘30». Επανέρχομαι κατά διαστήματα στην ποίηση και την πεζογραφία εκείνης της σπουδαίας γενιάς. Αν αναφέρεστε σε νουάρ: Patricia Highsmith, James Ellroy, Massimo
Carlotto, Andrea Camilleri, Don Winslow και Πέτρος Μάρκαρης.
Αν αντλούσατε από αυτά έναν τίτλο – στίχο ως δείκτη του μέλλοντος, αυτός θα ήταν…
«Η φόρμα του νερού» του Antrea Camilleri
Κι έναν αγαπημένο;
«Η Μαύρη Ντάλια» του James Ellroy
Αν το βασικότερο χαρακτηριστικό σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Τα αποσιωπητικά!
Νιώθω πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να `ναι το σπίτι μας.1 Πού κατοικεί το όραμά σας;
Θα απαντήσω με λόγια του ίδιου του ποιητή: «Το όραμα είναι άστεγο και περιφέρεται μέσα σ’ έναν κόσμο που δεν αισθανόμαστε σπίτι μας». Συμφωνώ, κατανοώντας πλήρως την γενικότερη και αφαιρετική έννοια του σπιτιού.
1.Απόσπασμα από το ποίημα: «Αυτοκράτωρ Ιουλιανός προς φιλόσοφον» του Γιώργου Μπλάνα.
