Ο Γιώργος Κάββουρας σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, και έχει ολοκληρώσει δύο μεταπτυχιακά στα Μαθηματικά, στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν και στο Πανεπιστήμιο της Βοστόνης. Ακόμα, έχει κάνει διδακτορικές σπουδές Φιλοσοφίας στο California Institute of Integral Studies του Σαν Φρανσίσκο. Ο Νήδυμος λόγος είναι η πρώτη του ποιητική συλλογή.
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Ερωτηματικό; Ναι, αυτό θα ήταν το σημείο στίξης για μένα. Ο λόγος είναι απλός. Δεν υπάρχει απάντηση, μόνο μια διαρκής ερώτηση στη ζωή. Ο Ηράκλειτος το πήρε χαμπάρι από παλιά, δεν μπορείς να μπεις στο ίδιο ποτάμι ξανά. Η ζωή είναι κίνηση, που σημαίνει αλλαγή, εξέλιξη, ροή χρόνου, ακμή, γήρανση, ανανέωση! Έχουμε φαινομενική παροδική σταθερότητα, αναζητούμε σιγουριά, αλλά μάταια! Ο κόσμος διαρκώς αλλάζει, οπότε όλα έχουν ένα ερωτηματικό διαρκώς δίπλα τους για το αβέβαιο αύριο. Αυτή είναι η μαγεία, η ελευθερία, η πρόκληση και το ρίσκο της ζωής. Το πέρασμα από το παρόν στο μέλλον, που δεν είναι τίποτα άλλο από ένα συνεχές παρόν. Παραπέρα, έχουμε ένα δεύτερο στρώμα ερωτηματικού. Άλλη η πραγματικότητα, άλλη η απεικόνιση αυτής στον κάθε ανθρώπινο νου. Έχουμε μια πραγματικότητα πάντα με ένα ερωτηματικό, των οικονομολόγων, κοινωνιολόγων, πολιτικών, γεωλόγων, μετεωρολόγων, κτλ. και 8 δις αντανακλάσεις αυτής σε κάθε ανθρώπινο νου. Άντε να βγάλουμε άκρη! Τα παραπάνω είναι από τα αγαπημένα μου συχνά θέματα στην ποιητική μου αναζήτηση.
Συγγραφέας και λευκή σελίδα. Συγκρουσιακή, δημιουργική σχέση ή τι άλλο;
Ή τι άλλο; Έχει ένα μικρό «στέκι» Ζεν στην Τουσόν Αριζόνα που περνάω μερικούς μήνες το χειμώνα για πολλούς προσωπικούς λόγους. Αποφάσισα κάποτε να το επισκεφτώ. Να σου 6 και μισή το πρωί να πίνω ένα σφηνάκι πράσινο τσάι τελετουργικά σε ένα κύκλο και μετά να γυρίζω την καρέκλα και να κάνω ζαζέν (ζεν διαλογισμό) που σημαίνει απλά, μετράς τις αναπνοές σε κύκλους του 10 και με μισόκλειστα μάτια κοιτάς ένα λευκό τοίχο! Τόσο απλά. Μια αίθουσα με λευκούς τοίχους, μαξιλάρια και μερικές καρέκλες, ούτε καν μια φωτογραφία του Βούδα, μόνο ενός μοναχού, του Μποντιντάρμα, που έκοψε τα βλέφαρα του για να κάνει πάντα αγρυπνία και εγρήγορση, και θεωρείται ο πατέρας του Ζεν. Η όλη διδασκαλία κάποια Κοέν, μικρές αφηρημένες ιστορίες, γρίφοι, άντε να βγάλεις άκρη! Πήγα μερικές φορές, κάπου βαρέθηκα να κοιτάω ένα λευκό τοίχο πρωί πρωί. Στη Δύση έχουμε τον Ρουσώ που είπε ότι ο άνθρωπος γεννιέται τάμπουλα ράζα, δηλαδή λευκή σελίδα. Τώρα, πως αυτή γράφεται μάλλον κάτι θα είπε και γι’ αυτό. Στην Ορθοδοξία, έχουμε την συνεχή μετάνοια, μετα-νους, που σημαίνει ουσιαστικά ο νους είναι μια σελίδα που γράφεται και σβήνεται συνέχεια, μέχρι να πληρωθεί με φώτιση. Δική μου ερμηνεία βέβαια. Τώρα για μένα η λευκή σελίδα είναι απλά κάλεσμα γραφής. Είναι το άμορφο να πάρει μορφή. Σαν το κομμάτι μάρμαρο που θα βγάλει ένα υπέροχο άγαλμα. Θα ήταν μια φανταστική υπαρξιακή στιγμή να έλεγα τελεία και τέρμα, αυτά να είχα να πω. Αμήν. Για την ώρα ακόμα λευκή σελίδα μπροστά μου….
Συνταξιδιώτες στη συγγραφική διαδρομή σας, είναι…;
Η σύζυγος μου Τερίσα με το χαριτωμένο χιούμορ της. Είναι Αμερικανίδα. Μεγαλωμένη στη Βοστώνη, πάντα την πειράζω ότι αυτό είναι ένα σύνδρομο, μια αίσθηση ειδικής διανοητικής κουλτούρας. Η μικρή ιστορία είναι, μια νεαρή δημοσιογράφος σε ένα κοκτέιλ πάρτι συστήνεται στον τότε Προέδρο Τρούμαν, « Κύριε Πρόεδρε, είμαι από τη Βοστώνη». Και αυτός απάντησε: «Α, αυτό πρέπει να το ξεπεράσεις!».
Από την άλλη, βρίσκει ότι έχω ένα αρχαιο-ελληνικό σύνδρομο να χάνομαι στο χάος, κάπου όλα για μένα έχουν μια συμπαντική διάσταση, και περιμένει να κατεβώ χαμηλότερα μπας και καταλάβει τι λέω, αλλά πάντα προσγειώνομαι στο στομάχι μου, κάπου εκεί είναι το επίκεντρο μου, πάντα ένα σημείο αναφοράς για μένα η ελληνική κουζίνα που την έζησα σαν παιδί κυρίως στην παραδοσιακή της μορφή. Είναι αλήθεια βέβαια, ότι βλέπω την κουζίνα σαν εργαστήριο τέχνης, βγάζω δημιουργικότητα σε κάποια απλά φαγώσιμα. πχ το δικό μου ψωμί, αλέθω ντόπιο σιτάρι, δικό μου προζύμι, δική μου τεχνική. Εν ολίγοις η δημιουργικότητα είναι κομμάτι της ζωής μου συνυφασμένο στην καθημερινότητα, όχι κάτι ξεχωριστό σε χώρο και χρόνο.
Ποιοι λόγοι – δρόμοι σάς οδήγησαν στο νεογέννητο έργο σας;
Τίποτα συγκεκριμένο, απλά προέκυψε. Σαν τον πελαργό που αφήνει το μωρό στη πόρτα της καλύβας του Αστερίξ, στο τεύχος ο Γιος του Αστερίξ και αρχίζει ολόκληρη περιπέτεια. Ούτε καν το ονειρευόμουν σαν τον Οβελίξ. Είχα μια τετραετία στο παρελθόν από το 1996 που έγραψα γύρω στα 700 ποιήματα στα Αγγλικά σε ελεύθερο στίχο, εκφράζοντας τις προσωπικές και φιλοσοφικές μου εμπνεύσεις. Μια συνεχή γραφή που ποτέ δεν την επεξεργάστηκα και την άφησα στην άκρη ελπίζοντας κάποτε να την ξανακοιτάξω. Ξαφνικά τον Ιανουάριο του 2020 άρχισα να γράφω ξανά στα Ελληνικά, στο στυλ του βιβλίου που εκδόθηκε. Αυτό είναι όλο. Δεν έρχομαι από τον κόσμο της λογοτεχνίας, οι σπουδές μου ήσαν Φυσική, Μαθηματικά και λίγη Φιλοσοφία. Έχω παράγει σημαντικό έργο από το 2020, στην καθομιλουμένη έχω πολύ «ρέντα».
Δώστε μας τα σημεία των οριζόντων του.
Δεν υπάρχει ορίζοντας, μόνο ένα γενεσιουργό χάος. Σ’ αυτό το νεφέλωμα έχει πρόσβαση το υποσυνείδητο μας. Εκεί ατενίζω τον ορίζοντα μου προσπαθώντας να τον φέρω κοντά μέσω έμπνευσης. Οι στίχοι που γράφω έχουν μια απροσδιόριστη πηγή, αυτή αποκαλώ γενεσιουργό χάος.
Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι’ αυτό ότι…;
Ότι είναι ενδιαφέρον. Κάτι περισσότερο από εμένα. Εκπλήττομαι όταν ξαναδιαβάζω τα ποιήματα μου, πολλά είναι σαν τα βλέπω για πρώτη φορά και πάντα αναρωτιέμαι πως τελειώνουν.
Αν διατυπώνατε μια μοναδική ερώτηση σε συγγραφέα της επιλογής σας αυτή θα ήταν…;
Εάν και είναι δύσκολο να καταλήξω σε μια μόνο ερώτηση, θα ήταν «τι νομίζετε είναι η ουσία της ανθρώπινης ζωής», εκτός εάν μια απάντηση ήταν ξεκάθαρη στο έργο του.
Και αν δίνατε έναν τίτλο ως δείκτη του παρόντος κόσμου;
«Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα». Παροιμία
Ο κόσμος αλλάζει μορφή, στην ουσία του παραμένει ο ίδιος. Λέμε πρόοδο αλλά η αλήθεια είναι πικρή. Πόλεμοι, καταστροφικά όπλα, αγώνας για την επιβίωση. Τόση ιατρική πρόοδος αλλά ακόμα τόσες απαίσιες αρρώστιες. Μπας και έφυγε η φτώχεια; Μην πούμε για τον τρίτο κόσμο!
Η Ακρόπολη θεωρείται αναμφισβήτητα η κορωνίδα των Ελλήνων. Χτίστηκε πριν 2500 χρόνια. Τι έχουμε σήμερα σαν Έλληνες να παρουσιάσουμε ισάξιο; Αλλά και οι αρχαίοι είχαν τα προβλήματα τους. Αυτοί τους Πέρσες, εμείς τους Τούρκους. Από την ίδια μεριά και οι δυο.
Μ’ αρέσουν πολύ οι παροιμίες με τους Γιάννηδες. Έχω γράψει και ένα ποίημα «Γιάννης ο Σοφός.»
«Κόσμον τον δε, τον αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ’ ην αεί και έστιν και έστε πυρ αείζωον.» Ηράκλειτος
Μ’ αρέσει πολύ ο Ηράκλειτος. «Τα Πάντα Ρει», κτλ. Μεγάλωσα δίπλα στον ποταμό Αλφειό. Το χωράφι μας συνορεύει με τις όχθες του. Μεγάλο δίδαγμα ο ποταμός. Ο κόσμος μπορεί να ειπωθεί σαν ένα ποτάμι, με ροή διαφορετικών γενεών.
Προσωπικά, θα έλεγα «ο κόσμος είναι περίτεχνα όμορφος, καλλωπισμένος». Οι αρχαίοι τον ονόμασαν κόσμο, με την έννοια του «κοσμώ», «κόσμημα». Ο κόσμος είναι ένα κοσμικό στολίδι, μοναδικό. Για μένα, το μοναδικό μαργαριτάρι στο σύμπαν.
