Ο Ν.Γ. Λυκομήτρος με καυστικό ύφος καταθέτει τη νέα του ποιητική συλλογή “Ο ήχος της απώλειας”. Οδηγείται στον χωροχρόνο της από προσωπικά βιώματα, κοινωνική ενσυναίσθηση ή από την εμφανή προσβολή της ανθρώπινης αξίας; Ο λόγος συγγραφής δεν έχει τόση σημασία. Σημασία έχει πως η ποιητική του σκέψη σφυροκοπεί τα θέματα που επιλέγει να αναδείξει έως ότου αποκαλυφθεί το μεδούλι τους, ενώ τα αντιμετωπίζει το ίδιο κοφτερά ανεξάρτητα από τον θεματικό στίβο που ανήκουν, κάνοντας εμφανές πως η ατομικότητα είναι υποσύνολο μιας συνολικής διεφθαρμένης θέασης του κόσμου. Η ευκρινής γλώσσα του, το ρεαλιστικό και σύγχρονο πεδίο που κινείται, η μελαγχολική του ματιά και η απογύμνωση των τεκταινόμενων από τα σελοφάν τους, προκαλούν, το δίχως άλλο, τον αναγνώστη να εισβάλει στον ποιητικό του κόσμο.
Κάθε χρόνο, τέτοια εποχή, η ίδια αγωνία.
Τα μπλουζ του μαστογράφου, Ποιητική συλλογή:” “Ο ήχος της απώλειας”, εκδόσεις Βακχικόν,2024
Μηχανικά επαναλαμβανόμενες κινήσεις.
Το ψυχρό άγγιγμα του μηχανήματος.
Οι τετριμμένες οδηγίες της νοσοκόμας.
Εικόνες τεμαχισμένης θηλυκότητας περνούν απ’ το μυαλό μου
και στοιχειώνουν τη σκέψη μου.
Νιώθω την ακτινοβολία να με διαπερνά.
Μια ανελέητη μονομαχία της Ελπίδας με τον Θάνατο.
Ο θλιμμένος ήχος της συσκευής σπάει τη σιωπή.
Υπομονή μέχρι τ’ αποτελέσματα.
Αν είναι θετικά, θ’ ακούσουμε του χρόνου πάλι
τα μπλουζ του μαστογράφου.
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Τα αποσιωπητικά, διότι υπάρχουν πολλές πτυχές του χαρακτήρα μου που δεν φαίνονται κατά την πρώτη επαφή μαζί μου.
Η σχέση σας με τη λευκή σελίδα; Συγκρουσιακή, δημιουργική ή τι άλλο;
Ο τρόμος της λευκής σελίδας θεωρώ ότι είναι κάτι που κατατρέχει λίγο-πολύ κάθε δημιουργό. Ωστόσο, εμένα προσωπικά, δεν με προβληματίζει σε υπερβολικό βαθμό. Γράφω μόνο όταν έχω έμπνευση. Δεν γράφω κατά παραγγελία και, όταν δεν έχω κάτι να πω, αποφεύγω να γράψω.
Συνταξιδιώτες στην ποιητική διαδρομή σας, είναι…;
Οι ποιητές και οι ποιήτριες που αγάπησα, τα συναισθήματά μου και τα γεγονότα της δυστοπικής μας καθημερινότητας.
Ποιοι λόγοι – δρόμοι σάς οδήγησαν στο νεογέννητο έργο σας;
Η αλήθεια είναι ότι για να κυκλοφορήσει το τελευταίο μου βιβλίο έπρεπε να διασχίσω δύσβατες ατραπούς. Προσωπικά και οικογενειακά προβλήματα καθυστέρησαν κατά 10 ολόκληρα χρόνια την έκδοσή του. Ωστόσο, η ανάγκη μου να εκφραστώ μέσω της Ποίησης και να καταδείξω αλλά και να καυτηριάσω τα κακώς κείμενα της εποχής μας, μου έδωσαν την ώθηση για να προχωρήσω.
Δώστε μας τα σημεία των οριζόντων του
Απώλεια, Άνθρωπος, Κοινωνία και Αγώνας για μια αξιοβίωτη ζωή.
Ως πρώτος αναγνώστης των ποιημάτων σας θα λέγατε γι’ αυτά ότι…;
Απηχούν τις αυθόρμητες αντιδράσεις μου απέναντι στα προσωπικά μου βιώματα αλλά και σε ερεθίσματα του ευρύτερου κοινωνικού περιβάλλοντος.
Αν διατυπώνατε μια μοναδική ερώτηση σε ποιητή της επιλογής σας αυτή θα ήταν…;
Αν πιστεύει ότι η Ποίηση μπορεί να αλλάξει τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων.
Και αν δίνατε έναν τίτλο ως δείκτη του παρόντος κόσμου;
«Ο δρόμος προς την αυτοκαταστροφή».
Λίγα λόγια για τον ποιητή:
Ο Ν.Γ. Λυκομήτρος γεννήθηκε το 1977 στην Αθήνα. Σπούδασε Αγγλική Γλώσσα και
Φιλολογία και έκανε μεταπτυχιακό στη Μετάφραση-Μεταφρασεολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Το 2010 εξέδωσε την ποιητική συλλογή «Ιχνηλάτες του τέλους» (Εκδόσεις Γαβριηλίδης), η οποία την επόμενη χρονιά κυκλοφόρησε σε δίγλωσση έκδοση (ισπανικά-ελληνικά) υπό τον τίτλο “Rastreadores del Fin” (Ediciones Idea), σε μετάφραση και επιμέλεια του ποιητή Mario Domínguez Parra. Τον Μάιο του 2011 δημοσίευσε τον κύκλο ποιημάτων με τίτλο «Θροΐσματα Θανάτου» στο πλαίσιο της μηνιαίας ψηφιακής έκδοσης «Λογοτεχνικά Σημειώματα» (Τεύχος 9), που επιμελείτο ο ποιητής Θοδωρής Βοριάς. Το 2012 εξέδωσε το θεατρικό έργο “Dead End: Μητροπολιτικό ψυχόδραμα σε τρεις πράξεις” (Εκδόσεις Βακχικόν). Διατηρούσε τη στήλη «Ποιήματα και Χίμαιρες» στο fanzine Chimeres (Τεύχη 22-28, 2012-2014), ενώ είναι ο διαχειριστής του ιστολογίου «Ο ήχος της απώλειας».
Τον Απρίλιο του 2024 εξέδωσε τη δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Ο ήχος της
απώλειας» (Εκδόσεις Βακχικόν). Είναι μέλος του PEN Greece.
