Και η δολοφονία, ριάλιτι;
Και πώς αλλιώς; αφού αυτό πουλάει. Έχουν γίνει δεκάδες δολοφονίες, γυναικοκτονίες, βιασμοί παιδιών, η οπαδική και νεανική βία χτυπάνε κόκκινο, και ακόμα τα βοθρο-κάναλα, φανατικά στρατευμένα στην κυρίαρχη πολιτική, και στα επιχειρηματικά μέσα, συναγωνίζονται μεταξύ τους, ποιος δίνει το περισσότερο αίμα στον βρικόλακα, ποιος θα μας ταΐσει με τον πιο περίτεχνο τρόπο, εύπεπτη αστική προπαγάνδα και κουτόχορτο.
Συγνώμη, συγκλονίστηκα, τώρα, ένα χρόνο μετά… με το θάνατο σου. Παρακολούθησα το δικαστήριο, τους μάρτυρες, τους θύτες, τα θύματα και φοβήθηκα. Ένιωσα ένοχη, γιατί από μια ανώριμη και υπεροπτική ματιά για τα πράγματα, θεωρώντας ότι είναι έξω από εμένα και δεν με αφορά, δεν ασχολήθηκα, ως όφειλα, ως άνθρωπος πάνω από όλα, αλλά και ως μάνα. Όχι επιδερμικά, αναπαράγοντας τα κλισέ των “ειδικών”, αλλά επί της ουσίας. Και ένιωσα και ηλίθια, γιατί τα επικίνδυνα συμπτώματα της σήψης, “ασχολούνται” με εμάς όλους, και εσένα, σου στέρησαν μέχρι και τη ζωή.
Θα μου πεις, αφού η κοινωνία παραδίνεται κάθε μέρα και πιο πολύ, αρνούμενη να σηκωθεί από τον καναπέ της, τί περιμένουμε; Δεν πέφτω από τα σύννεφα, όχι, αλλά είναι δύσκολο να χωνέψεις κάτι τέτοιο. Νέα παιδιά που επιλέγουν την οπαδικότητα, ως απάντηση στα προβλήματά τους, να υποκύπτουν στην ψευδαίσθηση της δύναμης, και της επικράτησης, και εντέλει να λειτουργούν ως τάγματα εφόδου, να λειτουργούν φασιστικά, εναντίον συνομηλίκων τους. Και η «ενήλικη κοινωνία» καλύπτει την εγκληματική δράση, την βαφτίζει οπαδική βία και παρακολουθούμε στη χαλαρότητα του καναπέ μας, εκδηλώσεις ακραίας βίας, όπως παρακολουθούμε ένα τηλεοπτικό ριάλιτι.
Όμως πότε έγινε το λάθος; Πότε τα παιδιά μας ‘χασαν την κοινωνικότητά τους, τον ρομαντισμό τους, την αλληλεγγύη τους, αξίες δεδομένες για τους παλαιότερους; Πότε σταμάτησαν να ενδιαφέρονται για το συλλογικό καλό;
Μήπως ήταν τότε, που θέλαμε να ενδιαφέρονται πρωτίστως, για την απόκτηση τίτλων και δεξιοτήτων, για να επιβιώσουν στη ζούγκλα της εργασιακής, και της κοινωνικής καθημερινότητάς τους; Τότε που αντί να καμαρώνουμε για το πόσο ψήλωσε ο Γιαννάκης και τί ευλυγισία έχει η Ελενίτσα, εμείς ενδιαφερόμασταν αν έχει πάρει το Lower ή το Proficiency;
Τότε που τα μυήσαμε, εμείς οι ίδιοι με παράδειγμα τη δική μας ζωή, στην εγωκεντρική υπεροχή, στην ταπείνωση του αντιπάλου, στην απόλυτη εμπορευματοποίηση των πάντων, και τον ανταγωνισμό, γιατί έτσι μόνο θα μπορούσαν να αποκτήσουν ΚΕΡΔΗ, τον υπέρτατο κυρίαρχο της εποχής μας; Τότε που αναδεικνύαμε ως σημαντικό άνθρωπο, αυτόν που κάτεχε το ακριβό τηλέφωνο, ή το τελευταίο μοντέλο αυτοκινήτου;
Tότε που θεωρώντας, ότι είναι έξω από εμάς και δεν μας αφορά, αδιαφορήσαμε και τα αφήσαμε βορά σε αντικοινωνικά και αντιδημοκρατικά φαινόμενα, που αναπτύσσονται σε περιόδους οικονομικών κρίσεων; Γιατί δεν ήσουν το πρώτο θύμα, ήταν παλαιότερα και ο Βαγγέλης, και η Ελένη, και η Νίκη, κι όμως εμάς δε μας αφορούσαν, και τους ξεχάσαμε… μέχρι που ήρθες και εσύ και προστέθηκες στον κατάλογο των αδικοχαμένων.
Τί άλλο πρέπει να συμβεί για να το εμπεδώσουμε; Τί άλλο πρέπει να συμβεί για να δράσουμε;
Συγνώμη…
Ευγενία Γκιόκα: Γεννήθηκα στην Αθήνα, την Πρωτομαγιά του 1965. Εργάζομαι μέχρι και σήμερα ως
διοικητική υπάλληλος στο ΕΜΠ. Ξεφεύγω ΚΑΙ ταξιδεύω καθημερινά μέσα από τις λέξεις.
Πηγή φωτογραφίας εξωφύλλου: http://www.designerspics.com/photographs/burnt-2/
