Παραβολή, στο ΣημειΩματάριο της Μαρίας Σωτηροπούλου

Παραβολή

Επιστρέφω συχνά στις λέξεις.
Κατέρρεαν όλα.
Και το πορτατίφ έμοιαζε με αχινό.
Ήταν σαν να μην έπαψες ποτέ να γελάς με τα μαλλιά μου.
Νυσταγμενα.
Και ξάγρυπνα.
Μετά.

Ήταν σαν να μην έπαψα ποτέ να βρίσκω από μνήμης τον πράσινο αναπτήρα.
Την κατάλληλη στιγμή.
Μετά.
Επιστρέφουν συχνά οι λέξεις.
Ξέρω που κοιμάται η λευκή βασίλισσα.
Εδώ.
Κι εκεί.
Πουθενά.
Τι μπλέξιμο.
Δεν έχω σε ποιόν…
Τίποτα.
Κόβω ακόμα τις φράσεις.
Αλλά δεν έχει πια νόημα

Ή με κόβουν αυτές.
Μισές.
Κρυώνεις;
Φοβάσαι;
Τίποτα.
Λέω στην Αλόη την ιστορία.
Πώς την βρήκα.
Μπερδεμένη.
Ανάμεσα στ ‘ονομα της και τη σκόνη που έφερε η σκόνη.
Πώς την έσωσα.
Θέλω να σου πω πώς είδα να ξεπουλανε το φεγγάρι.
Εκποίηση δακρύων.
Θέλω να σου πω πώς οι πνιγμοί των άλλων
Έγιναν τόπος αναψυχής.
Ε- αυτών
Βρίσκω τα χέρια σου δεμένα.
Την ακατάλληλη στιγμή.
Πόσο αστεία έδειχνε πάνω σου η γραβάτα.
Πόσο βαθύ είναι το νερό.
Πόσο ρηχά είναι όλα.
Την στιγμή που
Ο σώζων εαυτόν …
Τίποτα.