Ο ποιητής Στρατής Πασχάλης ανταποκρινόμενος στην πρόσκληση του περιοδικού ΣημειΩματάριο, συμμετέχει στη λογοτεχνική δράση 2025 “Η ομορφιά του κόσμου”, με το ποίημα: “Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα”. Είναι σημαντικό, να αναφέρουμε, πως η έγνοια του ποιητή Στρατή Πασχάλη για τη φύση, η οποία είναι διάχυτη στη ζωή και το έργο του, μας ενέπνευσε ως προς την επιλογή του τρέχοντος θέματος της δράσης μας. Τον ευχαριστούμε θερμά γι` αυτό αλλά και για την τιμή να συνταχθεί με θέρμη στην προσπάθειά μας για συμπόρευση στα καίρια και κοινά προβλήματα που απασχολούν όλη την ανθρωπότητα, θεωρώντας πως η λογοτεχνία δεν είναι μέσο ατομικής ολοκλήρωσης και προβολής αλλά πως οφείλει να είναι ο φανοστάτης που θα φωτίζει το είναι μας στο μέλλον.
Απόσπασμα από την ενδιαφέρουσα συνομιλία μας:
Η φύση δεν είναι πηγή κέρδους όπως και η κλιματική αλλαγή δεν είναι παρά η συνέπεια της καταστροφής του φυσικού κάλλους από τον άνθρωπο. Μα και η απόδειξη πως η ποίηση, η αισθητική, το πνεύμα, που σέβονται και αντλούν σοφία από τη φύση, δεν είναι άχρηστες ιδεαλιστικές πολυτέλειες, αλλά οι εκ των ων ουκ άνευ αξίες που κρατούν τον κόσμο σε ισορροπία και μέτρο, που τροφοδοτούν αληθινά τη ζωή και δίνουν νόημα στον πολιτισμό.
ΙΕΡΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ
Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
μένουν στην τέλεια θέση
με προσκαλούν – «γίνε όπως εμείς
μην ταξιδεύεις πια μες στις πράξεις
δέξου ανέμους, δέξου εποχές
άσ’ τη ζωή να ξέρει»
ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
σήματα οιωνών
φωλιές πνευμάτων
δωρητές σκιάς
αφηγούνται ολόκληρη την ιστορία
με χίλια λόγια, μ’ έναν παλμό
ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
παραδίδονται στ’ ολοκαύτωμα το τερπνό
ριπές ρεμβασμού φλογισμένου
μαντικές οπτασίες πυρσών
εικόνες των Τριών Παίδων
ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
χαϊδεμένα απ’ το χέρι του Χαλαστή
με φροντίδα χριστουγεννιάτικη
κι ας είναι άνοιξη
κι ας είναι φθινόπωρο
ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
μνημεία στις παρυφές του εφήμερου
κυκλώνες ήχων, σύμπαντα
που χωρούν στ’ αυτιά και στα μάτια
ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
απ’ αυτά βγήκαν στέφανα
υλοτομήθηκαν στου Σταυρού τα δοκάρια
μα δεν ξέρουν τι θα πει
δόξα, θυσία
μένουν εκεί
σημαίνουν
άθελά τους καρτερούν θριαμβευτικά
ή σεμνά υποκύπτουν στης θύελλας το μαρτύριο
ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
τα παντοδύναμα
χωρίς να το δείχνουν
κάθε φορά που τα ρίχνουν σπαράζει ο Θεός
κάθε φορά που γκρεμίζονται
η φύση αναρωτιέται «πώς γίνεται
να σωριαστεί ένας Τιτάνας,
μήπως φτάνει η Συντέλεια» ;
ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
όπως εκείνο που έβλεπα όταν ήμουν παιδί
απ’ τον παράθυρό μου
να μη βγάζει ποτέ φύλλα
έστεκε απέναντι στο χάλασμα,
σα να περίμενε κάτι
κι εγώ προσευχόμουν οι θεοί να το λυπηθούν,
ώσπου είδα ένα πρωί να γίνεται,
το ξερό και το στέρφο,
όλο ατόφιο ασήμι
κι αντί για φύλλωμα να στέκουν πάνω του
αστέρια αεικίνητα
κι είπα από μέσα μου
«τι σου είναι ο κόσμος»
ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα –
και τα πουλιά
( Κοιτάζοντας Δάση, Στρατής Πασχάλης, Μεταίχμιο, Σεπτέμβριος 2002)
Λίγα λόγια για τον ποιητή Στρατή Πασχάλη
Ο Στρατής Πασχάλης γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες και Δημόσιο Δίκαιο στη Νομική Αθηνών. Δημοσίευσε δέκα ποιητικές συλλογές ( οι πιο πρόσφατες, Εποχή Παραδείσου, 2008, και Τα εικονίσματα, 2013, Η Μεγάλη Παρασκευή και ο τοίχος με την κόκκινη Βουκαμβίλια, 2021. Το βαλς του Ορφέα, Στίχοι γραμμένοι για τη σκηνή 2024.), ένα τόμο με δοκίμια ( Ποίηση σε μικρόψυχους καιρούς, 2017), ένα μυθιστόρημα ( Ο άνθρωπος του λεωφορείου ), ανθολογίες ποίησης και πεζογραφίας και πολλές μεταφράσεις ( Ρεμπώ, Λωτρεαμόν, Μπερνάρ Νοέλ, κ.α.). Το 2019, το σύνολο των ποιημάτων του κυκλοφόρησε με τίτλο Στίχοι ενός Άλλου ( δεύτερη έκδοση). Μετέφρασε για τη σκηνή πάνω από τριάντα έργα. Ανάμεσά τους : Ευριπίδη, Μήδεια, Ιππόλυτος, Ορέστης, Ηλέκτρα ( για την Επίδαυρο), Σαίξπηρ, Αγάπης Αγώνας Άγονος, Ρακίνα, Φαίδρα, Ανδρομάχη, Βερενίκη, Εδμόνδος Ροστάν, Οι Ρομαντικοί, Συρανό, Πωλ Κλωντέλ, Ο Κλήρος του Μεσημεριού, Το ατλαζένιο γοβάκι, Κούσνερ-Κορνέϊγ, Φρεναπάτη, Πήτερ Σάφφερ, Το δώρο της Μέδουσας, Ευγένιος Λαμπίς, Οι Τρεισευτυχισμένοι, Ζαν Ανούιγ, Αντιγόνη, Τέρενς Μακ Νάλλι, Master Class κ. α.. Έγραψε κείμενα για παιδικές θεατρικές παραστάσεις (Οι τρεις Βασιλοπούλες που λιώναν τα γοβάκια τους, Θησέας και Αριάδνη στο νησί των ταύρων, Τρωικός Πόλεμος, Δον Κιχώτης, Παναγία των Παρισίων, Οδύσσεια ) και διασκεύασε έργα για το θέατρο ( Φόνισσα του Παπαδιαμάντη, Τρελλαντώνης της Πηνελόπης Δέλτα, Η Μεγάλη Χίμαιρα και Γιούγκερμαν του Καραγάτση, Οι Αθώοι του Μπροχ, Θάνατος στη Βενετία του Τόμας Μαν, Baσιλιάς Ληρ του Σαίξπηρ ). Έκανε τη δραματουργία ποιητικών συνθέσεων για τη σκηνή ( Αυτό που δεν τελειώνει, 2001, Δόξα κοινή, 2020). Για την ποίηση και τις μεταφράσεις του έχει τιμηθεί με το Βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών, το Κρατικό Βραβείο Μετάφρασης, δύο φορές με το Βραβείο Ποίησης του περιοδικού Διαβάζω, με το Βραβείο Θεατρικής Μετάφρασης «Μάριος Πλωρίτης», καθώς και με το βραβείο μεταφρασμένης ποίησης «Άρης Αλεξάνδρου». Ποιήματα και βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές ξένες γλώσσες . Το 2016 του απονεμήθηκε από τη Γαλλική κυβέρνηση το παράσημο του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών.
Επιμέλεια-Συντονισμός δράσης: Άννα Ρω
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο, διευκρινίζει πως η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου” δεν έχει καμία σχέση με βραβεία, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κάθε είδους οικονομική ή άλλη συναλλαγή. Επισημαίνει δε, πως την αποκλειστική ευθύνη για τη γνησιότητα των κειμένων και την άδεια χρήσης φωτογραφιών έχουν αποκλειστικά οι συμμετέχοντες που τα καταθέτουν στο ΣημειΩματάριο προς δημοσίευση. Επιπλέον, αποποιείται κάθε ευθύνη για την καταχρηστική χρήση της δράσης από άλλα άτομα συμμετέχοντα και μη, συλλόγους, φορείς ή οποιοδήποτε κακόβουλο στοιχείο.
