Θα ήθελα να είμαι μια μέρα του καλοκαιριού.
Μπλε και φωτεινή.
Η ίσως μια βαρκούλα.
Ταξιδιάρα κι ελεύθερη.
Ιδανικά θα ήθελα να είμαι κόκκινο λουλούδι, φόρος τιμής στην άνοιξη, στην πιο μεγάλη μέρα.
Αν με ακούτε, θέλω να σας πω ότι η ελευθερία είναι το πρώτο κύτταρο μας.
Κι η θάλασσα το πρώτο και το τελευταίο σπίτι μας.
Ιδανικά θα ήθελα οι άνθρωποι να μην αδικούνται.
Να μην πεινάνε.
Να μην παραφράζονται.
Κι όλοι να ζεσταίνονται.
Κάνεις να μην κρυώνει.
Αν με ακούτε, θέλω να σας πω, είμαστε όλοι άνθρωποι.
Του γένους των ανθρώπων.
Μεγάλοι.
Κυματώδεις.
Αλμυροί.
Ιδανικά θα ήθελα να ήμουν έξω τώρα.
Στην τέχνη μου.
Στα στέκια μου.
Στον ήχο των βημάτων μου.
Αν με ακούτε θέλω να σας πω κανείς να μη φοβάται.
Ούτε έξω του.
Ούτε μέσα του.
Ούτε τον διπλανό του.
Ιδανικά θα ήθελα μια τέτοια μέρα, κατάμεστη από φως να έχω γυρίσει από μία εκδρομή.
Κρατώντας ένα μη με λησμόνει.
Η ένα γιασεμί.
Αν με ακούτε θέλω να σας πω ότι αυτοί κάνουν τη δουλίτσα τους.
Κι ο ποιητής το χρέος του.
Ιδανικά θα ήθελα να ενώσω τα χέρια όλων μας.
Σε έναν κρότο δυνατό.
Για όλα τα παράλογα.
Για κάθε μάνα που βρήκε μια μπουκιά για το παιδί της.
Για κάθε παιδί που τραγούδησε μπροστά σε ένα όπλο.
Για κάθε ήρωα από σας.
Για κάθε ήρωα από μας.
Για κάθε μικρή, αταξιδευτη βαρκούλα.
Για κάθε καθημερινότητα.
Ιδανικά θα ήθελα να έχω λέξεις.
Έτοιμες για την εποχή που όνομα δεν έχει.
Έχω μόνο ένα συνηθισμένο όνομα.
Κι ένα μικρό χωράφι, στην άκρη του μυαλού μου.
Μπλε όπως οι φλέβες μας.
Κόκκινο όπως το αίμα μας.
Σοδειά μου είναι το σήμερα.
Αν με ακούτε, θέλω να σας πω, ότι εγώ, με το όνομά μας, χαραγμένο στο χέρι μου, θα ξεγελώ τα μπλόκα.
Θα προσπερνάω τους ανθρωποφύλακες.
Θα με λένε Μαρία.
Αλλά κάτω από το δέρμα μου, θα μας λένε σκαρί γερό.
Και θα ψάχνουμε πάντα τα κύματα.
Θα ψάχνουμε πάντα το νερό.
Το πρώτο και το τελευταίο σπίτι μας.
Δεν ξέρω αν αυτό σας βοηθάει, αλλά θα σας το ξαναπώ.
Αυτοί κάνουν τη δουλίτσα τους κι ο ποιητής το χρέος του.
