Τρία ποιήματα του Βασίλη Κουλουρά
Μεσαίωνας στον Άδη
Μεσαίωνας η αγκαλιά της,
και πονάνε τα βέλη.
Χωρίς τόξο, εν τέλει,
σώμα χωρίς τη μυρωδιά της.
Κι εγώ ψάχνω, σιωπηλός,
το φως μου, το σκοτάδι,
φτάνοντας μέχρι τον Άδη.
Μα κατάντησα δειλός.
Γιατί, φίλε μου Άδη, αρρώστησα τόσο;
Να πιω δηλητήριο, για να γιάνω;
Ή να πέφτω κάτω και να χάνω;
Άδης να γίνω, να με σώσω.
Αδικοχαμένες κόρες
Ήταν κλειδωμένη μες στο κελί
και ζητούσε βοήθεια, λέει.
Είναι θαμμένη στου σπιτιού την αυλή,
και η μάνα της κλαίει.
Αχ, ρε μάνα, τι σου έκανε η κόρη;
Μάλλον θα σε πείραξε που έβαλε πλώρη.
Θα έπρεπε να ξέρεις πως τα άτομα αλλάζουν,
αλλά, εξαιτίας σου, τα άτομα αυτά πια δεν ζουν.
Συλλυπητήρια κι συλλυπητήρια
σε όλες τις αδικοχαμένες κόρες.
Και σε σας, συλλυπητήρια, “μητέρες”,
που έρχονται οι τελευταίες σας μέρες.
Με αγάπησες για αυτό που ήμουν
Με αγάπησες για αυτό που ήμουν. Τραγικό, έτσι;
Να αγαπάς κάποιον που ψάχνει πάντα πού να κάτσει.
Ίσως με αγάπησες από λύπη και βαρεμάρα,
και τα όμορφα λόγια σου τα έκανες γαργάρα.
Με παράτησες σαν εκείνους που μισούσες,
και με πονάει που δεν έμαθα τον λόγο.
Κάθε βράδυ παίζω με τις φίλες μου τις μούσες,
και ποντάρουν τα δάκρυά μου στον τζόγο.
Με έκανες να έχω καλύτερους τρόπους,
αλλά συνεχίζω να μισώ τους ανθρώπους.
Ήσουν δαίμονας με ανθρώπινη σάρκα,
κι εγώ ψαράς δίχως βάρκα.
Σε καταριέμαι για αυτό που μ’ έκανες,
άνθρωπε χωρίς λογική,
τέρας με καρδιά καλή.
Έντομο να ‘σουν, να σε φαν οι αράχνες.
Ο Βασίλης Κουλουράς, γεννημένος το 2002 είναι ποιητής μιας γενιάς που αναζητά τον ρομαντισμό μέσα στη μελαγχολία. Εμπνευσμένος από τους “καταραμένους ποιητές”, μετατρέπει τη θλίψη της εποχής του σε στίχους γεμάτους φως και σκοτάδι.
Τρία ποιήματα του Βασίλη Κουλουρά στο ΣημειΩματάριο των περαστικών
