You are currently viewing «Μέσα στο μυαλό σου – Όλα για σένα», θέατρο Αλίκη : Η αμηχανία ως αφετηρία αυτογνωσίας

Θέατρο Αλίκη

‘Μέσα στο μυαλό σου – Όλα για σένα’
Η αμηχανία ως αφετηρία αυτογνωσίας

Πόσο εύκολα αναγνωρίζουμε τις αντιφάσεις μιας σχέσης όταν αφορούν τους άλλους;
Και τι συμβαίνει όταν μια ερώτηση μεταφέρει ξαφνικά το ενδιαφέρον από τα
πρόσωπα της σκηνής στον άνθρωπο που κάθεται στη διπλανή θέση – ή σε εμάς τους
ίδιους; Στο ‘Μέσα στο μυαλό σου – Part 3: The Finale – Όλα για σένα’, στο Θέατρο
Αλίκη, αυτή η μετατόπιση συγκροτεί τον πυρήνα της θεατρικής εμπειρίας. Η ιστορία
της Ολίβιας προσφέρει το αφηγηματικό έδαφος για μια διερεύνηση των σχέσεων, της
επιθυμίας, των προσωπικών ορίων και της δυσκολίας να αναγνωρίσουμε όσα
πραγματικά θέλουμε.

Με τον Γιώργο Λάγιο επί σκηνής, τη συμμετοχή των ηθοποιών Μάνου Τσούτη και
Χρύσας Ρώμα και τη σκηνική επιμέλεια του Πάνου Κούγια, η παράσταση οργανώνει
μια συνάντηση θεατρικής δράσης και ψυχολογικού διαλόγου. Το ιδιαίτερο
ενδιαφέρον της βρίσκεται στο ότι στιγμές και μετατοπίσεις μιας ψυχοθεραπευτικής
πορείας αποκτούν σκηνική υπόσταση. Η δυσκολία να ειπωθεί κάτι, η αντίσταση
απέναντι σε μια ερώτηση, η επιμονή σε μια γνώριμη ερμηνεία και η δυνατότητα να
ιδωθεί διαφορετικά μια συμπεριφορά γίνονται υλικό της παράστασης.

Ο ψυχοθεραπευτής βρίσκεται μέσα σε αυτή τη διαδικασία. Συνομιλεί με τα πρόσωπα
που ενσαρκώνουν οι ηθοποιοί, παρεμβαίνει και ανοίγει τη συζήτηση προς την
πλατεία. Έτσι, δίπλα στην εξέλιξη της μυθοπλασίας αναπτύσσεται ένας δεύτερος
χρόνος: ο χρόνος της παρατήρησης και της επανεξέτασης. Όσα συμβαίνουν ανάμεσα
στους χαρακτήρες επιστρέφουν ως ερωτήματα για τις επιλογές, τις προσδοκίες και
τις βεβαιότητες των θεατών.

Ο όρος dramedy, που συνδυάζει το δράμα με την κωμωδία, περιγράφει εύστοχα τη
συνύπαρξη συναισθηματικής έντασης και χιούμορ. Δεν δηλώνει από μόνος του μια

διαδραστική ή ψυχοθεραπευτική μορφή θεάτρου. Εδώ, ωστόσο, η κωμικοδραματική
συνθήκη αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον μέσα από τη διαρκή επικοινωνία σκηνής και
κοινού. Το γέλιο συμμετέχει στην αποκάλυψη μιας αντίφασης, στη χαλάρωση μιας
βεβαιότητας, στην αναγνώριση μιας συμπεριφοράς που μέχρι εκείνη τη στιγμή
έμοιαζε αυτονόητη.
Οι ερωτήσεις προς το κοινό προκαλούν αμηχανία. Ο ερωτώμενος καλείται να
διατυπώσει δημόσια μια θέση για ζητήματα που συνήθως παραμένουν στην ιδιωτική
συζήτηση. Ακόμη και μια φαινομενικά απλή απάντηση μπορεί να φανερώσει την
απόσταση ανάμεσα σε αυτό που θεωρούμε σωστό και σε αυτό που ανεχόμαστε στη
δική μας ζωή. Εκεί βρίσκεται μία από τις ουσιαστικότερες λειτουργίες της
διάδρασης: η κρίση για τον άλλον επιστρέφει ως ερώτημα προς τον εαυτό του θεατή.

Το γέλιο που συνοδεύει αυτές τις στιγμές έχει σύνθετη λειτουργία. Προσφέρει
εκτόνωση, δημιουργεί οικειότητα και επιτρέπει να ακουστούν δύσκολα πράγματα.
Συγχρόνως, αφήνει πίσω του ένα υπόλοιπο σκέψης. Γελάμε με μια αντίφαση και λίγο
αργότερα αναγνωρίζουμε ότι συμμετέχουμε και εμείς σε αυτήν. Η αμηχανία γίνεται
έτσι αφετηρία συνειδητοποίησης: γιατί δικαιολογούμε διαρκώς μια συμπεριφορά που
μας πληγώνει; Πότε η υποχώρηση γίνεται παραίτηση από τις ανάγκες μας; Πόσο
συχνά αποκαλούμε αγάπη τον φόβο της απώλειας;

Η ιστορία της Ολίβιας συγκεντρώνει αυτά τα ερωτήματα γύρω από τη δυσκολία της
προσωπικής επιλογής. Η παραμονή σε μια επώδυνη σχέση εμπλέκει συνήθειες,
φόβους, οικογενειακές προσδοκίες και την εικόνα που έχει διαμορφώσει κανείς για
την αξία του. Το ερώτημα ‘Τι θέλεις πραγματικά;’, που βρίσκεται στο επίκεντρο της
παράστασης, αποκτά βάρος ακριβώς επειδή η απάντηση προϋποθέτει να ξεχωρίσει
κανείς τη δική του επιθυμία μέσα από τις απαιτήσεις των άλλων.

Η σκηνική αυτή πρόταση επιτρέπει και μια ευρύτερη συζήτηση για τη σχέση θεάτρου
και αυτογνωσίας. Υπάρχει μια συγγένεια προβληματισμού με το ψυχόδραμα του
Jacob L. Moreno, όπου η καθοδηγούμενη δραματική δράση χρησιμοποιείται για τη

διερεύνηση προσωπικών ή ομαδικών ζητημάτων. Η συγγένεια αφορά τη δυνατότητα
να γίνεται μια εσωτερική σύγκρουση ορατή μέσα από τη δράση. Δεν αρκεί, όμως, η
παρουσία ψυχοθεραπευτή και η συμμετοχή του κοινού για να χαρακτηριστεί μια
θεατρική παράσταση συνεδρία ψυχοδράματος. Εδώ παρακολουθούμε μια δημόσια
καλλιτεχνική και ψυχοεκπαιδευτική συνθήκη.
Αντίστοιχα, η ενεργοποίηση του θεατή μπορεί να συζητηθεί δίπλα στις παραδόσεις
του συμμετοχικού θεάτρου. Στο Θέατρο Φόρουμ του Augusto Boal, ο θεατής
καλείται να παρέμβει στη δράση και να δοκιμάσει δυνατότητες αλλαγής μιας
προβληματικής κατάστασης. Η συγκεκριμένη παράσταση ακολουθεί τη δική της
μορφή επικοινωνίας, μέσα από ερωτήσεις και συζήτηση. Το κοινό στοιχείο βρίσκεται
στη μετακίνηση του θεατή προς μια ενεργή θέση, όπου η παρακολούθηση
συνεπάγεται σκέψη, απόκριση και προσωπική τοποθέτηση.

Το κρίσιμο αισθητικό ζητούμενο σε μια τέτοια μορφή είναι η ισορροπία ανάμεσα στη
δραματική αυτονομία των προσώπων και στην ερμηνεία της συμπεριφοράς τους. Οι
χαρακτήρες χρειάζονται χώρο για να παραμένουν αντιφατικοί, ώστε η ιστορία τους
να γεννά ερωτήματα και να διατηρεί την ανθρώπινη πολυπλοκότητά της. Ανάλογη
σημασία έχει και ο τρόπος με τον οποίο αξιοποιείται η αμηχανία του κοινού: η
ουσιαστική της δύναμη βρίσκεται στην αναγνώριση που επιτρέπει.

Σε αυτή τη συνάντηση γέλιου, έκθεσης και αναστοχασμού εντοπίζεται το ενδιαφέρον
του ‘Όλα για σένα’. Η ψυχοθεραπευτική διερεύνηση γίνεται σκηνικό γεγονός και ο
θεατής αποκτά τη δυνατότητα να παρατηρήσει τους μηχανισμούς της μέσα σε μια
ιστορία που τον αφορά. Η παράσταση αφήνει να φανεί πόσο δύσκολη μπορεί να
είναι μια ειλικρινής απάντηση, ακόμη και όταν η ερώτηση έχει ήδη διατυπωθεί
καθαρά. Και πόσο συχνά, μέσα από το γέλιο, αρχίζουμε να ακούμε αυτό που
προηγουμένως προσπερνούσαμε.


Θέατρο Αλίκη
Αμερικής 4, Αθήνα
Τ. 211 1000 365

https://simiomatario.gr/category/istories-dromena/to-simiomatrio-tis-tzinas-karvounaki

Μην χάνετε καμία ενημέρωση, εγγραφείτε στα ενημερωτικά μας email!

Τζίνα Καρβουνάκη

Η Τζίνα (Γεωργία) Καρβουνάκη   γεννήθηκε  στα Χανιά, πόλη στην οποία ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές της. Πραγματοποίησε στην Ιταλία τις προπτυχιακές σπουδές  στους τομείς των Πολιτικών Επιστημών – Διεθνούς Δικαίου, Ιταλικής Γλώσσας και Πολιτισμού, σεναρίου όπως και το master  Διδασκαλίας της Ιταλικής  ως Ξένης Γλώσσας. Στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο ολοκλήρωσε  master  Μετάφρασης – Μεταφρασεολογίας. Είναι αντεπιστέλλον μέλος και National Convener για την Ελλάδα της Διεθνούς Επιτροπής για την Ιστορία των Αντιπροσωπευτικών και Κοινοβουλευτικών Θεσμών (ICHRPI), Διαπιστευμένη Εκπρόσωπος του Διεθνoύς Ποιητικού Διαγωνισμού NOSSIDE ο οποίος τελεί υπό την Αιγίδα της Unesco, μέλος του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου [ΙΤΙ], της International Association of Theatre Leaders [IATL] και του  Pen Greece. Θεατρικά έργα που έχει μεταφράσει έχουν παρασταθεί στην Ελλάδα και την Ιταλία. Άρθρα, μεταφράσεις και συνεντεύξεις της έχουν δημοσιευθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά όπως και ιστοσελίδες στην Ελλάδα, την Ιταλία και τη Ρουμανία. Το 2005 η Società Dante Alighieri – Sede Centrale - Roma της απένειμε Diploma di Benemerenza – Τιμητική Διάκριση - για τη συμβολή της στις πολιτισμικές ανταλλαγές μεταξύ Ελλάδας και Ιταλίας. Το 2018 το Ιταλικό Ινστιτούτο Αθηνών της απένειμε το βραβείο Luigi Pirandello, ως αναγνώριση των ενεργειών της για την προώθηση της σύγχρονης δραματουργίας στην Ιταλία και την Ελλάδα. Ζει στην Αθήνα όπου εργάζεται ως μεταφράστρια, event coordinator και historical researcher. 

Αφήστε μια απάντηση