Τοπίο

Έχω να πω πολλά.
Γι’ αυτό σωπαίνω.
Πίσω από τη θάλασσα.
Τι σημαίνει πνιγμός.
Και που είναι η αταξίδευτη βαρκούλα μου.
Εντός μου τη λένε.
Εκτός μου βουλιάζει.
Υπάρχουν άνθρωποι;
Ακούω τα κύματα.
Υπάρχει άνθρωπος;
Σκορπάει η άμμος από τα δάχτυλα μου.
Αλάτι.
Κι αφρός.
Στα μαλλιά όλων μας.
Που πήγα;
Τι είδα;
Πως κολύμπησα ως την απέναντι στεριά;
Φάρος.
Γλάρος.
Φύκια.
Άπιαστο νερό.
Ξεμακραίνουν οι πυξίδες.
Κι από πάνω γνωμοδοτεί ο μεγάλος ουρανός. Τι λες κι εσύ;
Ρωτάω την απέραντη μάνα μου.
Κι αυτή πηγαινοέρχεται.
Πάει κι έρχεται.
Έρχεται και πάει.
Άσε με.
Μου λέει.
Άσε με.
Είδα πολλά.
Που δεν ξεπλένονται.
Αλμύρα.
Στο στόμα όλων μας.
Η κοινή θνητή μας μ
οίρα.

Φωτογραφία: Μαρία Σωτηροπούλου

Μαρία Σωτηροπούλου

Σωτηροπούλου Μαρία. Γεννημένη φθινόπωρο αλλά η καρδιά μου ανήκει στο καλοκαίρι. Μπορώ να στερηθώ τα απαραίτητα αλλά όχι τα ποιήματα. Κι ηθοποιός δεν σημαίνει φως. Σημαίνει μεγεθυντικός φακός στο σκοτάδι. Στον ελεύθερο χρόνο μου, εμπορεύομαι μήλα για τον επιούσιο

Αφήστε ένα σχόλιο