Παραλλαγές του τώρα, από τη Μαρία Σωτηροπούλου

Παραλλαγές του τώρα, από τη Μαρία Σωτηροπούλου

Του Αλωνάρη

Γεράκι μακριά πετά φτερό κοντοζυγώνει
Μαντήλι, χρυσομάντηλο στον ουρανό κρεμάει.
Κρεμάει τη φωλιά ψηλά στα όρη χτίζει πέτρα.
Στοιχειά και πνεύματα μιλούν
Μιλεί κι αυτή μαζί τους .
Χρόνος ήρθε επτάπικρος και μήνας θυμωμένος
Και ζήλεψε και γκρέμισε απ’ τα ύψη το μαντήλι.
Σκέψη μικρή, σκέψη θολή, σκέψη γιγαντωμένη.
Φτερό κρατά φτερό πετά φτερό το καρτεράει.
Ρίχνει μπροστά τα κύματα ξωπίσω της τ ‘αστέρι
Και βγαίνει και παραμιλεί σε μακρινό γεφύρι.
Σαν ξημερώσει χάνεται σε πικροδάφνης ίσκιο.
Και το γεράκι που πετά κάθεται και της λέει:
Συ ήσουν αετού σταλιά κυπαρισσιού λαχτάρα
Πού είναι τώρα η γνώμη σου
Πού είναι η ανδρειά σου.
Ούτε μιλά ούτε λαλά δεν τρώει δεν κοιμάται
Και στα ψηλά δεν απαντά στα χαμηλά δακρύζει.
Παρακαλεί τη λησμονιά φιλιώνει με τους δράκους
Να ‘ρθουν και να της βγάλουνε απ’ την καρδιά το αγκάθι.
Αγκάθι αγκαθιού γενιά αγκάθι αγκαθιασμένο.
Παρακαλεί τον Άγιο κι όλα τα θαύματα του να βγει το νήμα απ’ την καρδιά
Κι η σκέψη του απ’ το νήμα.
Γοργά ταχιά το γιάτρεμα και το φαρμάκι αλάτι.
Κι αλλού χρωστά ο Άγιος κι ακούει άλλο τάμα
Πιάνεται το φουστάνι της στο ατσαλένιο χέρι.
Χέρι σκληρό χέρι βαρύ χέρι με δυο κεφάλια.
Αμύγδαλο διχόγνωμο κι άνοιξη και χειμώνας.
Στέκει κι αυτή στο ξέφωτο σε αλώνι αλωνισμένο.
Δρέπανο χρυσοδρέπανο θέρισε μη λυπάσαι.
Γεράκι χαμηλά πετά φτερό πέφτει και σπάει.
Κλείνει τα μάτια ο θεριστής κι ανοίγει το σπαθί του.
Κι όπως κυλά το σώμα της στης μάχης το καρτέρι
Κοιτάζει το μαντήλι της.
Του μαντηλιού του λέει:
Πέτα μακριά πέτα ψηλά και πιο ψηλά ακόμα.
Αφού δεν είμαι ελεύθερη διαλέγω μαύρο χώμα.
Σκλαβώθηκε η σκέψη μου
Ο νους μου εσκλαβώθη
Πιαστήκαν σ’ αγκαθιού πλοκή
τριανταφύλου φύλλο.
Και κλεί σφιχτά τα μάτια της.
Και μόνη της κυλάει.
Ανοίγει η γη
Και χάνεται.
Κι ο θεριστής δακρύζει.

Του ανέμου

Φυσάει και λαμπύρισε η ίριδα του ματιού μου.
Φυσάει κι ανέμισε ό, τι σε όνειρο είδα.
Φυσάει φυσάει ο άνεμος και με καλεί να πάω.
Και φεύγουν τα μαλλάκια μου από την κοτσιδούλα.
Αφήνω τη βελόνα μου.
Αφήνω την κλωστούλα.
Ό τι έφτιαχνα το ξήλωσε κι ό,τι κρατούσα φεύγει.
Και είναι ώρα δώδεκα.
Και βγαίνει άλλη πλάση.
Πάω εγώ στη θάλασσα.
Μου φέρνει έναν γλάρο.
Του κρύβομαι σε μία σπηλιά και μου ανάβει φάρο.
Άνεμος που μου έμοιαζε, άνεμος σαν κι εμένα.
Απλώνει πάντα απέραντα ό,τι είπα περασμένα.
Κρύβομαι μπρος στα μάτια του και γίνεται κυκλώνας.
Μου χάρισε μία θάλασσα από το φύσημα του.
Κοιτάω τη μπουγάδα μου.
Που είχα στερεώσει και δίνει μια φυσάει δυο και φεύγει το μαντήλι.
Θυμώνει.
Κι αντιλαλώ.
Θυμώνω και αντηχάει.
Ύστερα είναι μία γιορτή.
Κι αυτός πήγαινε πέρα.
Κι ένα θαλασσόξυλο βρίσκω μες στην αυλή μου.
Φυσάει ανυπολόγιστα.
Πνέει υπολογισμένα.
Ανοίξεως χρυσάνθεμα
Νοέμβρη Μαργαρίτα.
Φυσάει στον ωκεανό.
Φυσάει στην κουζίνα.
Φυσάει Ρήγας και σπαθί.
Φυσάει τραπουλένιος.
Κι όλο μου λέει φου και φου.
Φυσάει του απαντάω.
Και παίξαμε κυνηγητό σε μία άσπρη στέγη.
Πώς κυνηγιούνται οι άνεμοι μόνο ο αέρας ξέρει.
Υπόμονα ανυπόμονα κι υπολογισμένα.

Alma libre

Οι ιστορίες που μιλούν τα λόγια που μιλιούνται λένε πως λεν για θάνατο για πνεύματα και χρόνους.
Με τρώει το μολύβι μου και το κρατώ στο χέρι.
Γλυκά να κάνω τα πικρά γλυκά να ξεμιλήσω.
Είδα κι εγώ μία σκιά
Μία μέρα του Νοέμβρη.
Σκιά που με περίμενε από τον μήνα Ιούνη.
Άργησες μου ‘πε με φωνή που ήξερα απ’ τη Δάφνη.
Και πιάνομαι σε ένα κλωνί κι η φίλη παραστέκει.
Με το άσπρο της πουκάμισο που είχε βάψει μαύρο και με τα μαύρα μάτια της που δεν μ’ αφήνουν βήμα.
Δεν θέλω να αποκριθώ θέλω και παραθέλω.
τότε σε δάσος χάνεται και με καλεί ξωπίσω.
Βλέπω το δάσος το πυκνό και καίγεται το δέντρο.
Βλέπω το δέντρο και τραβώ ευθεία προς το δάσος.
Κι ενώ ανάβει τη φωτιά μιλάμε σαν αέρας.
Κι ενώ γυρεύω το νερό φυσάει και ξεχνιέμαι.
Καθίστε και θα σας ειπώ.
Μου πήρε τη φωνή μου.
Παίρνω κι εγώ απ’ το χέρι της όρκο του μεσανύχτου.
Κι άλαλη εγύρναγα κι η σκιά γυρνούσε
Γύρω από τον ίσκιο μου, αέρας στον αέρα.
Πάντα σε ώρα μυστική άναβα ένα κεράκι.
Κι εκείνη διπλοφύσαγε κι όλο γινόταν φλόγα.
Κι ύστερα μια σύναξη.
Κι ένα πλατύ γεφύρι.
Αν έμοιαζε με θάνατο ήταν γλυκός σαν ύπνος.
Κι αν στοιχειώνουν τα στοιχειά στοιχειό μ’ είχε στοιχειώσει.
Κι όλο μου φέρνουν γιατρικό.
Και γιατρειά δεν έχω.
Κι είναι μέρα ηλίου φως μετράω να νυχτώσει.
Εστοίχειωσα ένα στοιχειό.
Πού να το ομολογήσω.
Και θέλω δεν, παραπατώ, θέλω και παραθέλω.
Κι είναι τώρα άνοιξη.
Με θρύλους και νεράιδες.
Και πέφτει μπρος στην πόρτα μου της παπαρούνας φύλλο.
Να το φεγγάρι που κυλά κι η σκιά φωτίζει.
Αν έτσι είναι οι τρελοί τρελή θέλω να γίνω.
Αέρα είχα στην ψυχή αέρα συναντούσα.
Κι ως φυσούσε έβλεπα εμένα να φυσάω.
Και τότε λέει η σκιά.
Πώς πρέπει να διαλέξω.
Ή το νερό ή τον βοριά ή χάνεται και φεύγει.
Και νάτη τότε η μάγισσα που μου τρυπά το χέρι.
Και με ξυπνά και ξύπνησα κοιμάται η Σελήνη.
Φθινόπωρο φθινόπωρο και φθινοπώρου φύλλα.
Και ψάχνω μήνα μεσιανό, μήνα να ζω στη μέση.
Διάλεξα, αποδιάλεξα διάλεγμα από αδράχτι.
Και δε θυμάμαι τη σκιά δεν την ξεχνάω στάλα.
Οι ιστορίες οι παλιές λένε πώς ζωντανεύουν.
Όταν φυσά απ’ τα παλιά αέρας δαφνισμένος.
Βοριάς με τον νοτιά μιλεί και πνέουν ζυγιασμένοι.
Τότε κι εγώ παραμιλώ κι όλο κρατώ μολύβι.
Αδράχτι που με ξύπνησε κι ο μήνας που μονιάζω
Μου πέρασε το χέρι μου.
Μονά και σταματάω.
Μα όποιος αέρα άκουσε σκιά να φεγγαρίζει
Ολότελα δεν γιάτρεψε και πάλι σεληνίζει.

Των φάρων

Θάλασσα κυρά θάλασσα
Σύνορο της ψυχής μου
Κάτσε κοντά μου κι άκουσε κάτσε μακριά και σώπα.
Κι αν γοργόνα σου φανεί φουρτουνιασμένη ρώτα.
Πού είναι η ώρα η μικρή το κύμα το μεγάλο.
Που είναι το καράβι μου και πού είναι η θωριά του.
Φουρτουνιασμένη μάνιασε λυσσάει με μανία
Κι έσβησε τον ουρανό και λάξευσε τον βράχο.
Περνά καράβι πνίγεται περνάει χάρτης σβήνει.
Περνάει πίσω ένας καιρός πισώπλατα κυλάει.
Θάλασσα κυρά θάλασσα με όλο το πλάτος που ‘χεις πόσοι γύρισαν ζωντανοί
Πόσοι πνιγμένοι ζούνε.
Και πιάνει πέτρα ή θάλασσα βουλιάζει τον καημό της.
Κι ένας γλάρος που περνά κάτω κοιτά και λέει.
Κανείς δεν γύρισε στεγνός.
Μόνο μισοβρεγμένος
Ολόστεργιος δεν ζει κανείς μα κι ούτε βυθισμένος.
Ολότελα δεν πνίγεται κι ούτε ανάσα βγάζει.
Κι αν ζει ό,τι ζει μη με ρωτάς κολύμπα άκρη άκρη.
Κολύμπα μεσοπέλαγα με ό τι έχει πεθάνει.
Κι αν βρεις στο πόδι αχινό στην άμμο βάλε αλάτι.
Κι αν έρθει γράμμα απ’ τη στεριά κράτησε το φτερό μου.
Βαρύ ελαφρύ αλαργινό
Και πάλι του πελάγους.
Θάλασσα κυρά θάλασσα.
Πώς πέρασε η ώρα.
Ήσουνα μπλε κι είσαι μπλε
Κι εγώ είμαι φάρος τώρα.

Της θάλασσας

Θάλασσα με τους βράχους σου και με τα κύματα σου
Ήρεμα λάμνουν τα κουπιά μακριά είναι τα βράχια.
‘Εχε μας θάλασσα καλά και μακριά απ’ την μπόρα.
Ρίχνει τα δίχτυα ο ψηλός προσεύχεται και λέει.
Και σκοτεινιάζει ο καιρός σιμώνει η γοργόνα.
Ακούει καμπάνα να χτυπά ακούει παιδιά να κλαίνε.
Του κάνει νόημα η στεριά σφίξ’ την καρδιά σου κι έλα.
Τα δίχτυα του μπερδεύονται και τα κουπιά του σπάνε.
Σπάει και του ψηλού η καρδιά.
Πού είναι η αδερφή μου;
Πού είναι ο αδερφούλης μου; Γιατί φοράτε μαύρα;
Και χαμηλώνει ο ουρανός κι η θάλασσα σωπαίνει.
Πού είναι ο αδερφούλης μου;
Πού είναι η αδερφή μου;
« Έλα ψηλέ και κάθισε σφίξ’ την ψυχή σου κι έλα
Τ’ αδέρφια σου κοιμούνται πια, ύπνο αγκαλιασμένο.»
Κι αφού κοιμούνται φώναξε. Φώναξε να ξυπνήσουν.
Να τους μιλήσω να τους δω και να τους αγκαλιάσω.
«Κράτα ψηλέ τα δάκρυα
Που η θάλασσα χωράει.
Κοίτα ψηλά τα σύννεφα και δες τα χελιδόνια.
Πέρασαν σαν την άνοιξη.
Έφυγαν σαν αστέρι.
Τώρα μόνο στη σκέψη σου θε να τους αγκαλιάζεις».
Και δίνει όρκο ο ψηλός.
Δύο μικρά λουλούδια.
Μικρά και μεσοπέλαγα στη μέση της φουρτούνας.
Αυτά θε να ποτίζω τώρα πια μ’ αλάτι των λυγμών μου.
Σε τούτη δω τη θάλασσα θα τα μοσχοαναθρέψω.
Θα καρτερώ και θα κοιτώ κοιτώντας τα κλαριά τους..
Κι είναι εκεί η Ρηνούλα μου εκεί κι ο Θοδωρής μου.
Κοιτά ο ψηλός τη θάλασσα για χρόνια και για μέρες.
Ώσπου κι εκείνος νύσταξε.
Και τραγουδά η γοργόνα.
Δύο λουλούδια με άνθη πια λουλούδια του πηγαίνουν.
Και τώρα όλοι τους μαζί στο λόφο συναντιούνται.
Ψηλά στην άκρη του βουνού.
Το πέλαγο κοιτάνε.
Για πες μου κυρά θάλασσα τι κάνουν τα λουλούδια;
Που η ζωή μας έφερε κι η ώρα μας μακραίνει
Κι ένα λουλούδι μοναχό στην αφρισμένη άκρη κοίτα μακριά και προσπερνά τις πέτρες και τα φύκια.
“Ψηλέ καλά είναι τα παιδιά κι άλλα παιδιά γέννήσαν .”
Και κάθεται στη βάρκα του τους κλώνους αγκαλιάζει.
Κι ανοίγει τότε ο καιρός, βουτάει η γοργόνα.
Κι ο ψηλός χαμογελά.
Κι η θάλασσα γυαλίζει.

Του ανεμόμυλου

Μύλε κι ανεμόμυλε
Πες μου γιατί γυρίζεις.
Τι αλέθεις τι μονολογάς γιατί ποτέ δεν στέκεις.
Σε βλέπω και ζαλίζομαι σε βλέπω και σε ξέρω
Έτσι κι εγώ όλο γυρνώ δεν στέκομαι δε μένω.
Στροφίζω στροβιλίζομαι κυκλώνω κι αντηχάει
Τι αλέθω τι μονολογώ τι άνεμος φυσάει.
Άνεμος ήρθε μακρινός του παγωμένου
Θέρους.
Τεντώθηκε μαζεύτηκα άλεσα και γυρίζω.
Αλεύρι και γυρίσματα
Γυρίσματα και στάχυα
Αέρας ήρθε θερισμού κρύος και χιονισμένος.
Μαζεύτηκα τεντώθηκε γυρίζω και γυρνάω
Μύλε κι ανεμόμυλε ποτέ σου δεν εστάθης;
Σ’ είδε ποτέ του ακίνητο
Περαστικός διαβάτης;
Μια Κυριακή αρρώστησα.
Κι έπαψα να γυρνάω.
Ήρθανε τα φορτώματα τ’ αλεστικά φορτίο
Κι εγώ μόνο τα κοίταζα φυσάει δεν κουνάω.
Μαζεύτηκαν στοιβάζονται
Και τα άλλα φέρνουν κι άλλα.
Κι έρχεται ο μυλωνάς και μου πικρομιλάει.
Κι έρχεται κι ο φυσητής και μου γλυκομιλάει.
Για να γυρνάς εφτιάχτηκες
Να αλέθεις και ν’ αντέχεις.
Μία στροφή κι άλλη στροφή
Κι ύστερα χίλιες δύο.
Ποτέ ξανά δεν στάθηκα
Μόνο σαν Κυριακεύει θυμάμαι που αρρώστησα.
Και λέω για πες αλεύρι.
Αέρας λέω δυνατά φυσάω κι αποφυσάει.