Ο Οδυσσέας Ρεκούμης γεννήθηκε στην Κόρινθο και ζει στην Αθήνα. Εργάζεται ως σεφ και παράλληλα ασχολείται ενεργά με τη ζωγραφική και τη συγγραφή. Το αντίδωρον είναι η πρώτη ποιητική συλλογή του.
Και είναι και αυτές οι νύχτες
που ξέρω ότι εκεί σκοτώνουν παιδιά
Φωτοστέφανα
μοιράζονται αβέρτα με το στανιό
πάνω από Τόπους Άγιους
Μες στο σαλόνι μου οι τοίχοι στενεύουν
Το ρολόι σταματά
και οι δείκτες κάνουν κύκλους σε παρελθόντα χρόνο
Ο Πιλάτος «νίπτει τας χείρας» του
και χιλιάδες σταυροί καρφώνονται σε χώμα νωπό
Ο αέρας ξάφνου
μυρίζει σάρκα καμένη
και φόβος ξεσπά σε κύματα κρύου ιδρώτα κάπου
ανάμεσα απ’ τους κροτάφους
και μια ψυχή από καιρό ακουμπισμένη στο κομοδίνο
της ιστορίας
δίπλα απ’ το κρεβάτι μου.
Διαβάστε ένα απόσπασμα
Σύνταξη ερωτήσεων-Επιμέλεια συνέντευξης: Άννα Ρω
Καρυωτάκης: Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίησις είναι το καταφύγιο που φθονούμε. Τι σας οδήγησε στη χώρα της ποίησης;
Η ανάγκη να βρεθεί μια γλώσσα για όσα η καθημερινή πραγματικότητα αδυνατεί να χωρέσει ή επιμένει να προσπερνά. Δεν βλέπω την ποίηση μόνο ως ένα καταφύγιο απομόνωσης, αλλά ως ένα ορμητήριο. Με οδήγησε εκεί η ανάγκη να επιστρέφω στον κόσμο πιο έτοιμος να τον αντέξω και να τον κατανοήσω, μετατρέποντας την προσωπική ξενιτιά σε κοινό τόπο συνάντησης.
Ρεκούμης: Εχθές τη νύχτα σάλπαρα/με την ψυχή μου παραμάσχαλα/Και ένα μπαλόνι κίτρινο στο χέρι. Περιγράψτε μας το ποιητικό υποκείμενο της συλλογής σας.
Το ποιητικό υποκείμενο στο Αντίδωρον είναι ένας μοναχικός αλλά όχι απελπισμένος διαβάτης. Περπατά στους δρόμους της σύγχρονης πόλης και των εσωτερικών του τοπίων, μαζεύοντας τα θραύσματα των χαμένων στιγμών. Είναι ένας άνθρωπος που κουβαλά την απώλεια με αξιοπρέπεια και προσφέρει τις αναμνήσεις και τις παρατηρήσεις του ως μια ελάχιστη χειρονομία ευγνωμοσύνης, σαν ένα αντίδωρο προς τον αναγνώστη.
Μαγιακόβσκι: Για μια και μόνο λέξη λιώνεις χιλιάδες τόνους γλωσσικό μετάλλευμα. Εσείς; Γίνεστε μεταλλωρύχος των λέξεων;
Η γραφή είναι πράγματι μια χειρωνακτική, σχεδόν σωματική εργασία στο σκοτάδι των εννοιών. Σκάβεις μέσα στη σιωπή και στα προσωπικά σου βιώματα για να ανασύρεις εκείνη τη μία λέξη που έχει το σωστό βάρος, τον σωστό ήχο και την κατάλληλη κόψη. Συχνά χρειάζεται να λιώσεις τόνους από καθημερινούς, κοινότοπους θορύβους για να απομονώσεις λίγους μόνο καθαρούς, ουσιαστικούς στίχους.
Ουίτμαν: Μέσα από μένα πολλές φιμωμένες φωνές. Σε ποια φωνή δίνετε βήμα μέσα από τα ποιήματά σας;
Στη φωνή των αφανών, εκείνων που βιώνουν τη δική τους βουβή τραγωδία στις γωνιές του αστικού τοπίου. Δίνω βήμα στη φωνή της απώλειας που δεν προλαβαίνει να θρηνηθεί, στη φωνή της τρυφερότητας που θεωρείται αδυναμία, και στη σιωπηλή προσδοκία των ανθρώπων που περιμένουν μια χαραμάδα φωτός μέσα στην καθημερινή ρουτίνα.
Ρίτσος: Το ποίημα ανακαλύπτεται κατά τη γραφή του και ο ποιητής είναι ο πρώτος έκπληκτος αναγνώστης. Η δική σας εμπειρία από την πρώτη και τελική ανάγνωση.
Η πρώτη γραφή έχει πάντα κάτι το μυσταγωγικό, μοιάζει με μια ξαφνική αποκάλυψη όπου το χέρι σχεδόν προηγείται της συνείδησης. Εκεί είμαι ο έκπληκτος θεατής. Στην τελική ανάγνωση, όμως, κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας, γίνομαι ένας αυστηρός ξένος. Προσπαθώ να δω αν το αρχικό θαύμα και η συγκίνηση κατάφεραν να διασωθούν μέσα στην αρχιτεκτονική των λέξεων.
Βρεττάκος: Αν δε μου ‘δινες την ποίηση, Κύριε, δε θα ΄χα τίποτα για να ζήσω. Σε ποιο άλλο δημιουργικό πεδίο νιώθετε ότι ζείτε;
Στο πεδίο της καθαρής παρατήρησης της καθημερινότητας, στην τέχνη του να ακούς τους άλλους. Είτε αυτό εκφράζεται μέσα από τη νοητή φωτογραφία στιγμών της πόλης, είτε μέσα από τη μουσικότητα των καθημερινών συζητήσεων με φίλους. Κάθε τι που απαιτεί να είσαι απόλυτα παρών και να συνδέεσαι βαθιά με το γύρω σου, είναι ένα πεδίο όπου νιώθω ζωντανός.
Μπλάνας: Νιώθω πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να `ναι το σπίτι μας. Πού κατοικεί το όραμά σας;
Το όραμά μου κατοικεί στις ρωγμές αυτού του κόσμου. Δεν αναζητώ μια φυγή σε έναν ιδεατό, άλλον κόσμο, αλλά ψάχνω τα σημεία εκείνα όπου το φως καταφέρνει να περάσει μέσα από το γκρίζο της πραγματικότητας. Κατοικεί στην προσπάθεια να κάνουμε αυτόν τον συγκεκριμένο κόσμο λίγο πιο ανθρώπινο, πιο ζεστό και πιο κατοικήσιμο για όλους μας.
Ένας τίτλος – στίχος ως δείκτης του μέλλοντος;
Πες μου πως να σ’αγκαλιάσω/τώρα που οι καιροί αλλάζουν/τώρα που τα μάτια μου μια οθόνη αντικρύζουν/κι όχι τα μάτια σου.
Από “Το Αντίδωρον”
Κι ένας αγαπημένος;
Οι νεκροί δεν μιλούν/ίσως γι’ αυτό βιαζόμαστε/να τους ντύσουμε με φωτοστέφανο.
Από “Το Αντίδωρον”
