Ο Κωνσταντίνος Μπούρας με το ποίημα “Ανδρομέδα” ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του περιοδικού ΣημειΩματάριο, για συμπόρευση και ενεργή συμμετοχή στα καίρια και κοινά προβλήματα που απασχολούν όλη την ανθρωπότητα, θεωρώντας πως η λογοτεχνία δεν είναι μέσο ατομικής ολοκλήρωσης και προβολής αλλά πως οφείλει να είναι ο φανοστάτης που θα φωτίζει το είναι μας στο μέλλον.
Λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”
Ανδρομέδα:
Το είχα ερωτευτεί το κτήνος
Όπως κάθε απελπισμένος.
Με τον άλλον
Τον Απελευθερωτή μου
Βρήκα τη χαρά της κίνησης.
Χόρεψα, αλλά δεν
Τον ερωτεύτηκα.
Είμαστε σαν δυο αδέλφια
Που μεγαλώνουν μαζί,
Χαμογελάνε, μετράνε τις ρυτίδες,
Βάφουν ο ένας τον άλλον
Με φροντίδα
Να μη βρει ρωγμή
Ο χρόνος
Στον τοίχο
Και περάσει…
Με το κτήνος πάλεψα,
Ονειρεύτηκα τη
Λευτεριά μου.
Ποτέ δεν φαντάστηκα
Πως εκείνος ο αγώνας
Θα χαρασσόταν ανεξίτηλα
Στις φλέβες μου,
Θα καθόριζε την μετέπειτα
Πορεία μου στο
Φως
Με τις χαριτωμένες διακυμάνσεις
Ανεπαίσθητης γαλήνης.
Η ενθύμησις
Μού επιτρέπει να ζω
Πασιφανής κάτω από τα άστρα.
Δεν ξέρω
Έξω από εκείνη τη σκοτεινιά
Που με πέταξε
Εάν θα είχα
Το θάρρος να υπάρχω
Τόσο διαυγής
Ανέγγιχτη και από τον έρωτα.
Όχι, όχι από τον έρωτα τον ίδιο,
Από την αντανάκλασή του
Στού καιρού τον καθρέφτη.
Μαδημένο ασήμι,
Σκωροφαγωμένες εικόνες,
Πορφυρές σκέψεις
Κι ο Περσέας
Σύζυγος πιστός. Εχέμυθος,
Διακριτικός, γενναιόδωρος,
Ευγενέστατος.
Τον συνήθισα.
Ξαπλώνω δίπλα του σαν γάτα.
Τον γρατζουνίζω.
Τον δαγκώνω καμιά φορά.
Διαμαρτύρεται ελαφρά.
Ξαπλώνω πάντα στην αγκαλιά
Τού κτήνους,
Τού καταραμένου, αλλόκοτου,
Αποτρόπαιου τέρατος.
Το μαναρίζω, το ταχταρίζω,
Το φασκιώνω, έτσι βαλσαμωμένο
Που είναι… Αλλούτερο…
Δεν μπόρεσα να το αποχωριστώ.
Ομολογώ την αδυναμία μου αυτή.
Χαλαρά ζούμε
Μέσα σε τόση φωτεινιά
Εξοντωμένοι
Από τα θαύματα της φαντασίας.
Το στήθος του δασύτριχο.
Τού άλλου μαρμάρινο.
Ποιος είναι ποιος;
Αναρωτιέμαι.
Ερωτεύομαι το Άγνωστο
Ερωτοτροπώντας με το γνωστό.
Ό,τι κάνουν όλοι οι άνθρωποι δηλαδή.
“Οι άγγελοι κοιμήθηκαν με τις κόρες
Των ανθρώπων”
Κι εγεννηθήκαμε εμείς
Φριχτά διχασμένοι…
Λατρεύω το Φως
Γιατί από σκοτάδι κατέχω,
Μπούχτισα.
Μόνο στους αμύητους
Ασκεί γοητεία…
*
Ποτήρια δηλητήριο
Πέρασαν χρόνια
Δίχως χιόνια
Τα νερά λιγοστά.
Ξηρασία.
Φόνοι για το νερό.
Πόλεμος για τους καταρράκτες
Καταμεσής τής ερήμου.
Τα ψηλά βουνά
Πυκνοκατοικημένα.
Οι πόλεις άδειες.
Στη σκοτεινιά αδέξιες
Τοβοβολές
Φωτός Ανεσπέρου.
Απελπισία μακριά από την
Εδέντια.
Γυάλινα κτήρια
Και μεταλλικά.
Τυρκουάζ γέμιση
Σάντουιτς
Σε λευκό ψωμί.
Γαλλική μπαγκέτα.
Και το χειρουργημένο σκυλί
Για όγκος καρκινικό
Αναστημένο.
Στη φωτεινιά
Κυκλάμινα μαβιά
Αμετροέπουν.
Αχ και να γύριζα πίσω τον Χρόνο,
Να ξαναγινόμουν
Φασίολος
Αμύγδαλο χλωρό
Υδροκυάνιο.
Ποτήρι λευκό
Δηλητήριο
Μεταβολίσιμο
Μεταμοσχεύσιμο…
ΜΜΜ… Εύγευστος
Πανικός.
*
Μην γυρίσεις πίσω
Γυναίκα του Λωτ.
Γυάλινα πόδια
Γυάλινα χέρια,
Μόνον ο κορμός αλαβάστρινος.
Βηματισμός
Προς το βήμα
Τής ευθύνης οδεύοντας
Ευθυτενής,
Αλλοσούσουμος.
Καταπίνω την αιωνιότητα
Σε μικρές γουλιές
Κώνειου,
Υδρυοκυάνιου
Μόλις ανακατευτεί
Με το σάλιο
Σαρανταποδαρούσας
Που λατρεύουν οι γυμνοσάλιαγκοι
Τού Ερέβους.
Δεν θα άλλαζα ούτε έναν στίχο
Για να υπάρξω στο τώρα
Ευθυτενής.
Πετάω δίχως φτερά.
Ας όψεται η Τεχνολογία.
Τι θα γινόμασταν.
Χωρίς τα εξαρτήματα
Εκποιημένου παραδείσου;
Ζωμός.
Χυμός ανακατεμένος
Με λιπαντικά
Επιμελημένης α-
Ταξίας.
Τέττιξ
Τζίτζικας.
Σκέφτομαι την ευεργετικότητα
Αιμορραγίας τού νερού
Χάρη στην οποία ξεδιψούν τα
Αδέσποτα.
Πολύτιμος
Αναδασμός
Τού Ερέβους
Ανασασμός.
Απαλλοτρίωση
Τού Αχανούς…
Λίγα λόγια για τον Κωνσταντίνο Μπούρα
Ο Κωνσταντίνος Μπούρας γεννήθηκε το 1962 στην Καλαμάτα κι από το 1977 ζει στην Αθήνα. Συγγραφέας 45 εκδοθέντων βιβλίων, κριτικός θεάτρου και βιβλιοκριτικός. Αριστούχος διδάκτωρ τού Τμήματος Μετάφρασης και Διερμηνείας τού Ιονίου Πανεπιστημίου (2019). Είναι διπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός τού Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (1985), αριστούχος τού Τμήματος Θεατρικών Σπουδών τού Πανεπιστημίου Αθηνών (1994) και κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος θεατρολογίας τού γαλλικού Πανεπιστημίου Paris III – La nouvelle Sorbonne (D.E.A. Etudes Théâtrales). Μεταδιδακτορικός ερευνητής στο ΕΚΠΑ και στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου.
Δίδαξε το 2020 και το 2021 θεατρική κριτική στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Διδάσκει πολιτιστική διαχείριση, καθώς και διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού στη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης. Εμπνεύστηκε, συντόνισε και καθιέρωσε το ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ που συνεχίζει αδιάλειπτα τις εργασίες του από το 2022. Αρθρογραφεί σε εφημερίδες και σε πάμπολλα λογοτεχνικά περιοδικά. Θεατρικά του έργα με αρχαιοελληνικά θέματα και για την Κρίση έχουν παρασταθεί σε θέατρα τής Ελλάδας και του εξωτερικού.
E-mail: kbouras8@gmail.com
Web-site: https://konstantinosbouras.gr
Ιερά μου φαίνονται μόνο τα δέντρα
Στρατής Πασχάλης, Κοιτάζοντας Δάση, Μεταίχμιο
Ειδική μνεία:
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο ευχαριστεί θερμά τους ποιητές Στρατή Πασχάλη και Γιώργο Δουατζή για την ένθερμη στήριξη και πολύτιμη συμμετοχή τους στη λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”.
Επίσης, η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου”, αφιερώνεται σε όλους τους ποιητές και πεζογράφους που άφησαν βαθιά τα χνάρια και το όραμά τους στη συνείδησή μας, πριν “μετοικήσουν προς άγνωστον διεύθυνση”.
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο, διευκρινίζει πως η λογοτεχνική δράση 2025: “Η ομορφιά του κόσμου” δεν έχει καμία σχέση με βραβεία, λογοτεχνικούς διαγωνισμούς και κάθε είδους οικονομική ή άλλη συναλλαγή. Επισημαίνει δε, πως την αποκλειστική ευθύνη για τη γνησιότητα των κειμένων και την άδεια χρήσης φωτογραφιών έχουν αποκλειστικά οι συμμετέχοντες που τα καταθέτουν στο ΣημειΩματάριο προς δημοσίευση. Επιπλέον, αποποιείται κάθε ευθύνη για την καταχρηστική χρήση της δράσης από άλλα άτομα συμμετέχοντα και μη, συλλόγους, φορείς ή οποιοδήποτε κακόβουλο στοιχείο.
