Ελιάνα Χουρμουζιάδου: “Ορίζεται η ευτυχία;” Σκέψεις & στοχασμοί για τον Λογοτεχνικό Μαραθώνιο “Το τείχος της ευτυχίας”, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας.
Ορίζεται η ευτυχία; Ακόμη κι αν έπρεπε να περάσω εξετάσεις, θα απέφευγα τον σκόπελο της ερώτησης με κάποιον τρόπο. Παραδείγματος χάριν, θα έλεγα –παραφράζοντας την Έμιλυ Ντίκινσον– ότι ευτυχία «είναι κάτι με φτερά που μέσα στην ψυχή φωλιάζει». Φωλιάζει μεν, αλλά όχι για πάντα. Δεν φυλακίζεται. Έρχεται και φεύγει. Το πότε και το πώς έρχεται είναι επιστήμη που δεν διδάσκεται, αν και κάποιοι διαφημίζουν το αντίθετο. Κι όταν δεν φωλιάζει κάπου, είναι αγνοούμενη και αναζητείται. Εν τω μεταξύ υπάρχουν πολλά κοστούμια που ισχυρίζονται ότι περιέχουν την ευτυχία, όμως στην πραγματικότητα αιωρούνται άδεια. Απόδειξη, όταν πιάνω μία από αυτές τις δήθεν ευτυχίες, κουρελιάζεται αμέσως. Αν επιχειρούσα να τη ζωγραφίσω, θα μάζευα πολλές μικρές εικόνες, κουκκίδες από χρόνο και τόπο. Θα μάζευα πρόσωπα ανθρώπων που συνάντησα στον δρόμο μου. Ίσως ξέρω καλύτερα τι δεν είναι ευτυχία, αλλά το βρίσκω άχαρο να την οριοθετήσω από τα αντίθετά της. Με θετικό πνεύμα λοιπόν, θα έλεγα ότι για εμένα, εδώ και τώρα, όχι απαραιτήτως με αυτή τη σειρά:
Ευτυχία είναι μην υποφέρω ψυχικά ή σωματικά και να μην υποφέρει κανείς γύρω μου.
Ευτυχία είναι να μη φοβάμαι και να μη φοβάται κανείς γύρω μου.
Ευτυχία είναι να νιώθω αυτάρκης και ασφαλής.
Ευτυχία είναι να μπορώ να κάνω όνειρα και να βρίσκω το έδαφος για να τα υλοποιήσω.
Ευτυχία είναι να ανακαλύπτω ότι δεν τέλειωσαν όλα τη στιγμή που έχω απελπιστεί.
Ευτυχία είναι να ξαναβρίσκω σώους και ασφαλείς εκείνους που αγαπώ.
Ευτυχία είναι να ξημερώνει η επόμενη μέρα και ο δρόμος να είναι ανοιχτός.
Ευτυχία είναι να ακούω, να μαθαίνω και, καμιά φορά, να αισθάνομαι ότι κάτι κατάφερα.
Ευτυχία είναι να νιώθω ότι έχω δεσμούς με άλλους ανθρώπους.
Ευτυχία είναι να μένω μόνη όταν το θέλω.
Ευτυχία είναι να μπορώ να προσφέρω κάτι ουσιαστικό σε κάποιον που το χρειάζεται.
Ευτυχία είναι – γιατί όχι; – να επιβιώνω με αξιοπρέπεια χωρίς να θυσιάζομαι γι’ αυτό.
Η ευτυχία σε δώδεκα προτάσεις; Όχι βέβαια. Ίσως όμως είναι μια καλή βάση. Δεν μπορώ να ορίσω την ευτυχία, παρ’ όλα αυτά την αναγνωρίζω όταν τη συναντώ σε κάποια από τις πρωτεϊκές μεταμορφώσεις της. Και σίγουρα όλοι, ή σχεδόν, έχουν τις δικές τους νησίδες ευτυχίας.
Λίγα λόγια για την Ελιάνα Χουρμουζιάδου:
Η Ελιάνα Χουρμουζιάδου γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Προσλήφθηκε από την Εθνική Τράπεζα το 1984, ενώ παράλληλα σπούδαζε Γαλλική Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στο διάστημα 1991-2018 εργάστηκε στο Μορφωτικό Ίδρυμα της Εθνικής Τράπεζας, κυρίως ως επιμελήτρια εκδόσεων. Από το 1989 έχουν κυκλοφορήσει πέντε μυθιστορήματά της και ένα παιδικό βιβλίο. Η ιδιαιτέρα (Κέδρος, 1998) τιμήθηκε με το Βραβείο Μυθιστορήματος του περιοδικού Διαβάζω. Διηγήματά της έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες και έχουν δημοσιευτεί στον τύπο. Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορεί το έργο της Μια τελευταία επιστολή αγάπης.
Λίγα λόγια από το ΣημειΩματάριο:
Ο Λογοτεχνικός Μαραθώνιος διοργανώθηκε από το περιοδικό ΣημειΩματάριο με γνώμονα τη διάδοση της λογοτεχνίας και την επίτευξη αλληλεπίδρασης μέσω αυτού του κοινού άξονα, δράση που ουδεμία σχέση έχει με διαγωνισμούς και αμειβόμενες προωθητικές ενέργειες
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο έχει θέσει ως όρο για τη συμμετοχή στον Λογοτεχνικό Μαραθώνιο τη σύμπλευση των κειμένων με τους κανόνες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και την άρτια επιμέλειά τους. Ως εκ τούτου, δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο και την εμφάνιση των κειμένων που θα δημοσιευτούν, αν και θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για την ταύτισή τους με τους όρους του περιοδικού.
Πηγή φωτογραφίας – βιογραφικού: Ελιάνα Χουρμουζιάδου
Επιμέλεια παρουσίασης: Άννα Ρω
