Η Αριστούλα Δάλλη είναι συγγραφέας, εικαστικός και ψυχοθεραπεύτρια. Φοίτησε στη Νομική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου και εργάστηκε στη Δημόσια Υγεία ως φυσικοθεραπεύτρια. Έχει κάνει μεταπτυχιακές σπουδές στην εικαστική ψυχοθεραπεία, και στη συστημική οικογενειακή θεραπεία. Διευθύνει το Κέντρο Προσωπικής Ανάπτυξης και Ψυχοθεραπείας μέσω της Τέχνης Άκεσα στη Θεσσαλονίκη. Ως εικαστικός, έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις, ενώ ως ψυχοθεραπεύτρια, έχει συμμετάσχει σε διεθνή ψυχαναλυτικά συνέδρια. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια δημιουργικής γραφής και επιμέλειας κειμένου στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Γράφει πεζά, ποιήματα, δοκίμια και κριτικές. Κείμενά της έχουν φιλοξενηθεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά περιοδικά, όπως τα: Περί Ου, Παρέμβαση, fractal, Φρέαρ, Culturebook, Θευθ και Καρυοθραύστις. Έργα της έχουν συμπεριληφθεί στους συλλογικούς τόμους: Φλέβες γραφής (εκδόσεις Ρώμη 2019), Η συμβολή των Ψυχοθεραπειών μέσω Τέχνης στην Ψυχιατρική Θεραπευτική (εκδόσεις Βήτα 2019), Επιστολές από μια άλλη ήπειρο (εκδόσεις Ρώμη 2022), Ο χρόνος που περνά και χάνεται (εκδόσεις Παρέμβαση 2023), Το πρόσωπο του έρωτα (εκδόσεις Παρέμβαση 2024), Βαλς με έναν λογοτεχνικό ήρωα (εκδόσεις Ρώμη 2024) και Το ταξίδι (εκδόσεις Παρέμβαση 2025). Το 2024 κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Βακχικόν η πρώτη της συλλογή διηγημάτων, Το δέρμα της φώκιας. Η συλλογή διηγημάτων Οι κόρες της Δήμητρας είναι το δεύτερο βιβλίο της.
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Ερωτηματικό (απορία, περιέργεια, αναζήτηση, διερεύνηση).
Συγγραφέας και λευκή σελίδα. Συγκρουσιακή, δημιουργική σχέση ή τι άλλο;
Δημιουργική σχέση. Η λευκή κόλλα είναι ένα κενό γεμάτο βαρύτητα και εκπλήξεις που στο τέλος γεμίζει με λέξεις.
Συνταξιδιώτες στη συγγραφική διαδρομή σας, είναι…
Οι πνευματικοί δάσκαλοι που συνάντησα στις αναγνώσεις των βιβλίων και όλοι εκείνοι που η σχέση μου μαζί τους άφησε τα ίχνη της στον προσωπικό δρόμο της δικής μου εξέλιξης και γνώσης.
Ποιοι λόγοι – δρόμοι σάς οδήγησαν στο νεογέννητο έργο σας;
Πάντα με γοήτευε η έννοια του οικείου και του ανοίκειου και η εξερεύνηση στα βάθη της ανθρώπινης ψυχής και τις κρυφές γωνίες του ίδιου του νου μας. Στη θεραπευτική σχέση και όχι μόνο, αναδύεται πολλές φορές ανοίκειο, αλλόκοτο, ξένο υλικό που τρομάζει και η αντίδραση σε αυτό, λόγω φόβου, είναι η αντίσταση και η άρνηση της αποδοχής. Μέσω της μυθοπλαστικής γραφής και το έμμεσο κοίταγμα του τρομακτικού με την αντανάκλαση της εικόνας του ειδώλου, μπορούμε να αγγίξουμε το ανοίκειο, να το γνωρίσουμε και να μας είναι στη συνέχεια γνωστό και οικείο. Ελπίζω το νεογέννητο έργο μου να συμβάλει αναγνωστικά στην αποδοχή και τη συνεργασία των δύο αντιθέτων θέσεων στην αυτογνωσία μας, γνωστού και αγνώστου υλικού της ύπαρξης μας.
Δώστε μας τα σημεία των οριζόντων του
Οι μυθοπλαστικές ιστορίες του βιβλίου κινούνται ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα, στο κρυφό και το φανερό, το ψέμα και την αλήθεια. Ανάμεσα στο αντικείμενο και το είδωλο του. Ο καθρέφτης είναι ο ενδιάμεσος χώρος όπου μπορεί το ανοίκειο μέσω της αντανάκλασης να βιώνεται ως οικείο και αποδεκτό. Αυτός είναι ο ορίζοντας που θα ήθελα να προσεγγίσει ο αναγνώστης, αναγνωρίζοντας τη δυσκολία της αποδοχής της σκιάς που φέρουμε όλοι στο ασυνείδητό μας.
Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι` αυτό ότι…
Είναι ένα βιβλίο που δεν διαβάζεται απνευστί… δεν είναι ευκολοχώνευτο διότι αγγίζει τα θέματα της σκληρής πραγματικότητας, ιστορίες της διπλανής πόρτας που συνηθίσαμε να βλέπουμε επιδερμικά αποφεύγοντας τις ανοίκειες εικόνες. Όμως όταν τα ίδια θέματα τα διαβάζεις, έστω αλληγορικά, για να αντέξεις να τα δεις, τότε πιστεύω ότι είναι λυτρωτικά, γιατί σε αυτά αναγνωρίζω και δικά μου κομμάτια που ήταν απωθημένα ή ωραιοποιημένα και αυτό φέρνει μια ανακούφιση και κάθαρση του ξένου και ανοικείου που πλέον είναι καταχωρημένο στο συνειδητό μου. Και αυτό είναι το κέρδος της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου.
Αν διατυπώνατε μια μοναδική ερώτηση σε συγγραφέα της επιλογής σας αυτή θα ήταν…
Μου αρέσει πολύ και θαυμάζω το ρίσκο που παίρνετε γράφοντας για τον κόσμο του παράλογου, για πράγματα που είναι γνωστό ότι είναι σκοτεινά και δεν είναι εύκολα προσεγγίσιμα καθώς προβληματίζουν και ίσως αγγίζουν θέματα απωθημένα που ο αναγνώστης δεν αγγίζει εύκολα ή δεν είναι μόνο για ευχαρίστηση. Αλήθεια ποιο είναι το μυστικό κλειδί σας με το οποίο ανοίγετε φυλακισμένα μυστικά; Ίσως βέβαια να το υποθέσω, ίσως να το ανακαλύψω, αν αφιερώσω το χρόνο και την προσοχή που χρειάζεται το ανοίκειο να γίνει αποδεκτό ως οικείο.
Και αν δίνατε έναν τίτλο ως δείκτη του παρόντος κόσμου;
Είναι ένας κόσμος δυστοπικός. Ο κύκλος της ζωής είναι στη φάση της χάσης του φεγγαριού, στη σκιερή φάση της, περιμένοντας την αφετηρία της νέας φωτεινής πλευράς της.
