Πηνελόπη Αλεξίου:«Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση»
Η Πηνελόπη Αλεξίου ζει στην Αθήνα και εργάζεται ως ερευνήτρια–ανθρωπολόγος. Έχει σπουδάσει Ιστορία και Φιλοσοφία της Επιστήμης στο ΕΚΠΑ και Κοινωνική Ανθρωπολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, ενώ είναι κάτοχος μεταπτυχιακού στην Προληπτική Ψυχιατρική. Αυτή την περίοδο παρακολουθεί μεταπτυχιακό στις Σπουδές Φύλου στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου, καθώς και Δημιουργικής Γραφής και Λογοτεχνικής Συγγραφής στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας.
Η ποιητική της συλλογή «Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» , κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βακχικόν.
Γεννήθηκα millennial.
Έρευνες δείχνουν πως στο μεταίχμιο
μιας εποχής, που βρέθηκα τυχαία,
λίγο προτού προκύψει η επόμενη γενιά των gen z,
η ταξινόμηση που μου ταιριάζει
είναι εκείνη των zillennials.Επειδή πρόλαβα τις βιντεοκασέτες
αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω
την 11η Σεπτέμβρη
επειδή πρόλαβα τη ζωή δίχως κινητά
αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω το πέρασμα
απ’ τη δραχμή στο ευρώ
επειδή πρόλαβα το παιχνίδι στην αυλή και
τα σκισμένα γόνατα
αλλά ήμουν πολύ παιδί για να κατανοήσω την εποχή
της μεταπολίτευσης…
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Αναμφίβολα, το ερωτηματικό. Ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά μου είναι η προβληματοποίηση και κριτική επεξεργασία του κοινωνικού μου παρόντος. Χωρίς ερωτήσεις, δεν μπορώ να μάθω. Κι αν δεν μάθω, δεν μπορώ να κατανοήσω.
Συγγραφέας και λευκή σελίδα. Συγκρουσιακή, δημιουργική σχέση ή τι άλλο;
Νομίζω είναι μια σχέση άβολη, αμήχανη. Αλλά πάνω σ’ αυτή την αμηχανία προκύπτει το πιο σημαντικό: η ανάγκη να βγει η συγγραφέας από τη ζώνη της άνεσής της και να προσπαθήσει να παράξει κάτι καινούργιο, κάτι διαφορετικό, ακόμη κι αν γνωρίζει πως -ίσως- δεν είναι καλό. Η λευκή σελίδα δεν είναι μόνο καμβάς δημιουργίας, αλλά και καμβάς προετοιμασίας, εξάσκησης, προσπάθειας. Αν την αντιμετωπίζουμε ως τέτοια, ίσως σταματήσει να προκαλεί ανάμικτα συναισθήματα.
Συνταξιδιώτες στη συγγραφική διαδρομή σας, είναι…
Συγγραφείς των οποίων το έργο θαυμάζω και διαβάζω διαρκώς (όπως η Κλαούδια Πινιέιρο, ο Kάφκα, η Φερνάντα Μελτσόρ, η Χαν Κανγκ, η Αννί Ερνώ, Rachel Wiley, Κατερίνα Γώγου, κ.α.) καθώς και φίλες, ποιήτριες και μη, άνθρωποι που μοιράζομαι τη χαρά και τους προβληματισμούς γύρω από τη συγγραφή. Φυσικά, και η εκδοτική μου στέγη, Βακχικόν, και οι άνθρωποί της, που με εμπιστεύονται, πιστεύουν σε εμένα και με στηρίζουν.
Ποιοι λόγοι – δρόμοι σάς οδήγησαν στο νεογέννητο έργο σας;
Στην Ελλάδα, δεν υπάρχει ακόμη αρκετή ορατότητα στο ρεύμα της ποίησης της γενιάς των millennials (Millennial poetry). Ούσα παιδί αυτής της γενιάς και εμποτισμένη από τους προβληματισμούς της, παρατήρησα ότι η γραφή μου περιστρεφόταν τα τελευταία χρόνια γύρω από συγκεκριμένους άξονες. Με απασχολούσαν θέματα που δεν αφορούν αποκλειστικά την ατομική μου σφαίρα, αλλά επεκτείνονται και στην συλλογική. Έτσι, το έργο «Millennials – Χρονικό βιωμάτων μιας γενιάς σε κρίση» προέκυψε μοιραία, αλλά όχι τυχαία. Είναι μια ποιητική μαρτυρία της εποχής, που έχει τόσο λογοτεχνικά όσο και κοινωνικοϊστορικά στοιχεία. Κυρίως, όμως, φέρει το βάρος του ότι συστήνει στην ελληνική γραμματεία ένα ποιητικό ρεύμα που ήδη στο εξωτερικό, από την αρχή της δεκαετίας του 2010, έχει λάβει αναγνωρισιμότητα κυρίως μέσω της ψηφιακής διάδοσης της ποίησης από τα social media και την ανάδυση του «εμείς» σε αντίστιξη του «εγώ» μέσα στις κοινωνικές και αλλεπάλληλες κρίσεις που βιώνουμε ως γενιά.
Δώστε μας τα σημεία των οριζόντων του.
Οι Millennials αφηγούνται ποιητικά την ιστορία του παρελθόντος τους για να φτάσουν στην γενεαλογία του ακυρωμένου μέλλοντός τους. Ο ορίζοντας, ωστόσο, που μένει σκόπιμα ανοιχτός στο βιβλίο αφορά την δική μας εμπρόθετη δράση, τη δυνατότητά μας να (ανα)στοχαστούμε το παρόν για να (ανα)διαμορφώσουμε το μέλλον.
Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι` αυτό ότι…
Είμαι χαρούμενη που μπόρεσα να αποδώσω αυτό που ήθελα κι ελπίζω να αγκαλιαστεί εξίσου από το αναγνωστικό κοινό.
Αν διατυπώνατε μια μοναδική ερώτηση σε συγγραφέα της επιλογής σας αυτή θα ήταν…
Αν μπορούσα να κάνω μία ερώτηση στον Κάφκα, αυτή θα ήταν: «Με ποιες σκέψεις πέφτεις το βράδυ για ύπνο;»
Και αν δίνατε έναν τίτλο ως δείκτη του παρόντος κόσμου;
Το χρονικό της ματαίωσης είναι από ανακυκλωμένο πλαστικό.
