Πίνακας του ζωγράφου Θεόδωρου Π. Βρυζάκη (1814-1878) Σχολής του Μονάχου. Ρομαντισμός.
Ο πίνακας έχει ως θέμα την γνωστή σε όλους μας “Έξοδο”.
Η ιστορία της μπορεί να είναι σε όλους λίγο-πολύ γνωστή, ίσως και όχι.
Με αφορμή τα 200 χρόνια από την Έξοδο του Μεσολογγίου, θέλω να αναφερθώ στα γεγονότα εκείνης της περιόδου.
Το Μεσολόγγι επαναστάτησε εξαρχής από τις 20 Μαΐου 1821 και η γεωγραφική του θέση ήταν κομβική και έγινε γρήγορα αντιληπτή από την τοπική ηγεσία της επανάστασης, αλλά και από του Οθωμανούς.
Η πρώτη πολιορκία γίνεται το 1822 από τον Κιουταχή (Μεχμέτ Ρεσίτ Πασάς) και τον Ομέρ Βρυώνη, διάρκειας 2 μηνών με αποτέλεσμα την λύση της πολιορκίας έχοντας υποστεί σοβαρές απώλειες.
Το 1825 ο Κιουταχής ξεκίνησε νέο αποκλεισμό και πολιορκία χωρίς επιτυχία.
Οι πολιορκημένοι με τη συνδρομή του Γ. Καραϊσκάκη ο οποίος διεξήγαγε πόλεμο φθοράς στα νώτα του Κιουταχή τον αναγκάζουν να περάσει σε θέση άμυνας και αντιλαμβάνεται ότι η πολιορκία θα ήταν χρονοβόρα και θα τραβούσε σε βάθος χρόνου με άγνωστες συνέπειες.
Ο Σουλτάνος ενισχύει τον Κιουταχή με επιπλέον δυνάμεις του Ιμπραήμ Πασά και πλήθος άλλων Οθωμανικών συμμαχικών δυνάμεων με αποτέλεσμα η πολιορκία να ξαναρχίσει αλλά αυτή την φορά σφοδρότερη.
Παρ’ όλα αυτά καμία επιτυχία ή πρόοδος δεν είχε επιτευχθεί από τον Οθωμανικό στρατό, καθώς οι πολιορκημένοι με την βοήθεια του Ανδρέα Μιαούλη ο οποίος κατάφερνε να ανεφοδιάζει το Μεσολόγγι η άμυνα των πολιορκημένων παρέμενε ισχυρή.
Μετά τον Μάρτιο του 1826 η κατάσταση αλλάζει, η βοήθεια προς τους πολιορκημένους γίνεται αδύνατη και η κατάσταση στην πόλη έγινε δραματική και η πείνα άρχισε να θερίζει τους κατοίκους.
Από την ηγεσία της πόλης λαμβάνεται η απόφαση για την έξοδο των κατοίκων από το Μεσολόγγι. Η έξοδος ορίστηκε για την νύχτα του Σαββάτου του Λαζάρου με ξημερώματα Κυριακής των Βαΐων, μεταξύ 10ης και 11ης Απριλίου 1826.
Όπως σε πολλές περιπτώσεις πάντα υπάρχει ένας “Εφιάλτης” και το σχέδιο της εξόδου προδόθηκε, με αποτέλεσμα οι Οθωμανοί να απαντήσουν με σφοδρή επίθεση που συνοδεύτηκε από σφαγή.
Χιλιάδες Έλληνες σφαγιάστηκαν ή αιχμαλωτίστηκαν και μόνο 1.500 κατάφεραν να διασωθούν.
Ο Βρυζάκης εμπνευσμένος από το αγώνα των πολιορκημένων δημιουργεί το συγκεκριμένο πίνακα το 1853, δηλαδή 27 χρόνια αργότερα. Την ίδια χρονολογική απόσταση που έχουμε εμείς από το μακρινό 1999 και τον σεισμό της Πάρνηθας.
Πηγες:
Wikipedia (παραπομπές)
ΕΘνική Πινακοθήκη
