Ο Μπάμπης Ράλλης γεννήθηκε στον Πειραιά το 1975, όπου εξακολουθεί να ζει και να εργάζεται. Το «Σχετικά με τη φύση του φωτός» (εκδ. Κέδρος, 2024), είναι το τρίτο μυθιστόρημά του, μετά το «Άνθος μιας πλανόδιας ελπίδας» (εκδ. Γκοβόστη, 2007) και το «Η ανησυχητική πλευρά του ουρανού» (αυτοέκδοση σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων, 2013). Έχει γράψει επίσης θεατρικά έργα, ενώ ποιήματα και διηγήματά του έχουν δημοσιευθεί σε διάφορες λογοτεχνικές ιστοσελίδες.
Το λογοτεχνικό ιστολόγιό του: apolloniosofaiax.blogspot.com
Το φωτογραφικό ιστολόγιό του: imerologionfarou.blogspot.com
Έχει το φως κόκαλα;
Και τι σημασία έχει ή δεν έχει αυτό στη ζωή μας;
Τι συμβαίνει όταν η ζωή ενός άνδρα δένεται άρρηκτα με την εξιδανικευμένη μορφή μιας γυναίκας;
Αν το βασικότερο χαρακτηριστικό σας ταυτιζόταν με κάποιο σημείο στίξης, θα ήταν…;
Μα φυσικά το ερωτηματικό. Ρωτώντας προσπαθούμε να ανακαλύψουμε πώς είναι ο κόσμος έξω από τη δεδομένη μορφή που μας παρουσιάσει μεγεθυσμένη το «εγώ».
Ποιο είναι, κάθε φορά, το εφαλτήριο για τη δημιουργία ενός νέου έργου;
Με προσελκύει η σύγκρουση του ανθρώπου με τη μοίρα του. Έχει έντονο το στοιχείο της τραγικότητας γιατί είναι μια μάχη που το άτομο δεν την επέλεξε, δεν μπορεί να την αποφύγει, και –κατά βάθος– ούτε θέλει να την αποφύγει.
Είναι άραγε η συγγραφή ένας από τους δρόμους προς την αυτογνωσία;
Η δική μου εμπειρία λέει: «Ναι». Ακόμη κι αν ένας συγγραφέας δεν μπορέσει να αλλάξει τίποτα στη ζωή του, θα βλέπει κάθε φορά τα νήματα που κινούν τις επιθυμίες του και πιθανόν τις επιθυμίες των άλλων. Η άμεση αποδοχή της δράσης χωρίς ενστάσεις, θα παραχωρήσει σταδιακά τη θέση της στην παρατήρηση και στην ενατένιση όλο και μακρινότερων δρόμων διαφυγής.
Ως πρώτος αναγνώστης του πρόσφατου έργου σας: «Σχετικά με τη φύση του φωτός», θα λέγατε για αυτό ότι…;
Σκύβει πάνω από την αγωνία του ήρωα στην προσπάθειά του να δώσει έστω και μία μόνο απάντηση για κάθε δεκάδα ερωτημάτων που κατακλύζουν την ύπαρξή του.
Ο τίτλος πόσο υπαινικτικός, αφαιρετικός, ή… είναι;
Ο τίτλος «παίζει» με τη διπλή, σωματιδιακή και κυματική φύση του φωτός, θέλοντας να ξεκλειδώσει τη διπλή, ενστικτώδη (αμετάλλακτη) και συνειδητή (ρέουσα), αντίστοιχα, ανθρώπινη φύση.
Οριοθετήστε μας τα σημεία των οριζόντων του.
Παρακολουθούμε το σταδιακό, αργό, επώδυνο –ίσως και λυτρωτικό– πέρασμα από μια ξέγνοιαστη εφηβεία, σε μια πολύ μακρινή, σε σχέση με την αφετηρία της, τερματική γραμμή που –ίσως πάλι– να είναι μια νέα αφετηρία.
Ίσως, και τη θέση του συγγραφέα στο σύμπαν του.
Προσπάθεια του συγγραφέα –με αδέξιες κινήσεις– είναι να ζήσει βιωματικά την αγωνία του ήρωα.
Μια φράση – ερώτημα που θα απευθύνατε σε συγγραφέα της επιλογής σας;
Προς Αλμπέρ Καμύ: Είναι τελικά εφικτό η έλλειψη οποιουδήποτε σκοπού, να γεννήσει το κίνητρο για μια θεμελιακή αλλαγή της ζωής μας;
Ένας τίτλος – στίχος ως δείκτης του μέλλοντος;
«Ο άνθρωπος είναι κάτι που πρέπει να ξεπεραστεί». (Φρειδερίκος Νίτσε). Μου φαντάζει τρομερά επίκαιρη και αναγκαία δήλωση, βλέποντας την απίστευτη φρίκη των πολέμων του 21ου αιώνα, την απίστευτη υποκρισία και διαφθορά της εξουσίας, την απίστευτη αδικία, την απίστευτη εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Κι ένας αγαπημένος;
«Ονειρεύτηκα πολύ. Έτσι ξέχασα να ζήσω». (Τάσος Λειβαδίτης)
