Ιππόκαμπος με ω
Πολύ καιρό πριν όταν ήμουν νέα, είχα φύγει ένα μικρό ταξίδι.
Τέτοιες μέρες.
Έκανε κρύο, εγώ δεν είμαι καλή παρέα όταν κάνει κρύο , μπήκαμε σε ένα καφέ να ζεσταθούμε και να πιω κι έναν καφέ μπας κι η Κρουέλα Ντε Βιλ φύγει από μέσα μου.
Τέλος πάντων ήπιαμε καφέ ,ο καφές έγινε ποτό το ποτό ποτά και μετά κάποια στιγμή κοίταξα το παράθυρο κι είχε νυχτώσει.
Κοίταξα έκπληκτη και το ρολόι.
Είχαν περάσει ώρες και νόμιζα ότι είναι μία στιγμή.
Κι άλλη μια φορά τέτοιες μέρες που κοίτα να δεις με έπιασε η μέση μου και στην δουλειά δεν πήγα αλλά φόρεσα στολή και κράνος και τρελός συνεπιβάτης σε μία μηχανή βρέθηκα να κάνω μικρές βόλτες σχεδόν σε όλη την Αθήνα για να γυρίσω πρώτες πρωινές ώρες μέσα από παράδρομους και μονοπάτια μέσα από τα βουνά.
Έρχονται κάποιες στιγμές που το ξέρεις ότι είναι μεγαλειώδεις μέσα στην απλότητα του.
Κι ο, τι κι αν γίνει, χρόνια μετά θα τις θυμάσαι και θα τι λες ξεχωριστές.
Δεν δίνω καλές συμβουλές.
Για την ακρίβεια δεν θέλω να δίνω συμβουλές.
Αλλά με προτιμάει ο κόσμος.
Όταν οι φίλοι μου περνάνε κρίση είμαι στην ταχεία κλήση.
Γιατί ψάχνω τους λόγους που τους ενώνουν.
Και τους υπενθυμίζω.
Πιστεύω στον έρωτα όσο πιστεύω σε λίγα πράγματα στη ζωή μου.
Ακόμα και τώρα.
Που θέλω μόνο τη σύνταξη σαν μεσήλικας που σέβεται τον εαυτό του και να σηκωθώ να φύγω.
Προς τον μεγαλύτερο μου.
Την απέραντη θάλασσα.
Ο λόγος που τον πιστεύω έχει να κάνει με το μεγάλο του θαυμαστικό.
Εγώ γνώρισα κάποτε, σχεδόν σε μία άλλη ζωή που μπορούσε να πλύνει πιάτα, ρούχα, αυτοκίνητο με το απορρυπαντικό των πιάτων.
Τόσο αυτάρκης και πολυμήχανος.
Που βοήθησε όσους ανθρώπους χρειάστηκαν τη βοήθεια του.
Και που τον δρόμο που χάραξε για τον εαυτό του του τον υπαγορευσε η εσωτερική του φωνή.
Γι αυτό δεν ήταν κάτι άλλο ενώ έλεγε ότι είναι κάτι άλλο.
Ήταν ο εαυτός του.
Αυτά για μένα στο μεγάλο χρηματιστήριο του Έρωτα είναι κεφάλαιο.
Κι έτσι αν μία σοφή (χμμμμ)
Μεσήλικας κυρία μπορεί να δώσει μία συμβουλή είναι η εξής.
Καμιά έκπτωση, κανένας συμβιβασμός στο μεγάλο θαυμαστικό που μας αναλογεί.
Είναι ασπίδα, μικροσκόπιο και τηλεσκόπιο.
Τίποτα δήθεν και καμιά προκάτ γιορτή δεν μπορεί να μας ξεγελάσει μετά από αυτό.
Και τα ανίσχυρα ψεύδη θα βρίσκουν μόνα τους την έξοδο ενώ εμάς θα μας ζεστάνει ένα μεγάλο ρολόι.
Που θα μοιάζει στιγμή.
Που έγινε η ειδοποιός διαφορά.
Τα έχει μαζί συνήθως ο Φλεβάρης.
Καρναβάλια και γιορτές φανταχτερές.
Μην αγοράσετε τίπΙππόκαμπος με ω
Πολυ καιρό πριν όταν ήμουν νέα, είχα φύγει ένα μικρό ταξίδι.
Τέτοιες μέρες.
Έκανε κρύο, εγώ δεν είμαι καλή παρέα όταν κάνει κρύο , μπήκαμε σε ένα καφέ να ζεσταθούμε και να πιω κι έναν καφέ μπας κι η Κρουελα Ντε Βιλ φύγει από μέσα μου.
Τέλος πάντων ήπιαμε καφέ ,ο καφές έγινε ποτό το ποτό ποτά και μετά κάποια στιγμή κοίταξα το παράθυρο κι είχε νυχτώσει.
Κοίταξα έκπληκτη και το ρολόι.
Είχαν περάσει ώρες και νόμιζα ότι είναι μία στιγμή.
Κι άλλη μια φορά τέτοιες μέρες που κοίτα να δεις με έπιασε η μέση μου και στην δουλειά δεν πήγα αλλά φόρεσα στολή και κράνος και τρελός συνεπιβάτης σε μία μηχανή βρέθηκα να κάνω μικρές βόλτες σχεδόν σε όλη την Αθήνα για να γυρίσω πρώτες πρωινές ώρες μέσα από παράδρομους και μονοπάτια μέσα από τα βουνά.
Έρχονται κάποιες στιγμές που το ξέρεις ότι είναι μεγαλειώδεις μέσα στην απλότητα του.
Κι ο, τι κι αν γίνει, χρόνια μετά θα τις θυμάσαι και θα τι λες ξεχωριστές.
Δεν δίνω καλές συμβουλές.
Για την ακρίβεια δεν θέλω να δίνω συμβουλές.
Αλλά με προτιμάει ο κόσμος.
Όταν οι φίλοι μου περνάνε κρίση είμαι στην ταχεία κλήση.
Γιατί ψάχνω τους λόγους που τους ενώνουν.
Και τους υπενθυμίζω.
Πιστεύω στον έρωτα όσο πιστεύω σε λίγα πράγματα στη ζωή μου.
Ακόμα και τώρα.
Που θέλω μόνο τη σύνταξη σαν μεσήλικας που σέβεται τον εαυτό του και να σηκωθώ να φύγω.
Προς τον μεγαλύτερο μου.
Την απέραντη θάλασσα.
Ο λόγος που τον πιστεύω έχει να κάνει με το μεγάλο του θαυμαστικό.
Εγώ γνώρισα κάποτε, σχεδόν σε μία άλλη ζωή που μπορούσε να πλύνει πιάτα, ρούχα, αυτοκίνητο με το απορρυπαντικό των πιάτων.
Τόσο αυτάρκης και πολυμήχανος.
Που βοήθησε όσους ανθρώπους χρειάστηκαν τη βοήθεια του.
Και που τον δρόμο που χάραξε για τον εαυτό του του τον υπαγόρευσε η εσωτερική του φωνή.
Γι` αυτό δεν ήταν κάτι άλλο ενώ έλεγε ότι είναι κάτι άλλο.
Ήταν ο εαυτός του.
Αυτά για μένα στο μεγάλο χρηματιστήριο του Έρωτα είναι κεφάλαιο.
Κι έτσι αν μία σοφή (χμμμμ)
Μεσήλικας κυρία μπορεί να δώσει μία συμβουλή είναι η εξής.
Καμιά έκπτωση, κανένας συμβιβασμός στο μεγάλο θαυμαστικό που μας αναλογεί.
Είναι ασπίδα, μικροσκόπιο και τηλεσκόπιο.
Τίποτα δήθεν και καμιά προκάτ γιορτή δεν μπορεί να μας ξεγελάσει μετά από αυτό.
Και τα ανίσχυρα ψεύδη θα βρίσκουν μόνα τους την έξοδο ενώ εμάς θα μας ζεστάνει ένα μεγάλο ρολόι.
Που θα μοιάζει στιγμή.
Που έγινε η ειδοποιός διαφορά.
Τα έχει μαζί συνήθως ο Φλεβάρης.
Καρναβάλια και γιορτές φανταχτερές.
Μην αγοράσετε τίποτα από τις εκπτώσεις.
Ψάξτε για το μεγάλο θαυμαστικό που σας αντιστοιχεί.
Πηγή φωτογραφίας: https://www.facebook.com/maria.sotiropoulou.33
