Κυκλολεξία διά πάσαν Ηχώ
Είναι Τετάρτη μεσημέρι.
Καλή στιγμή για να σας πω ότι μυρίζει άνοιξη;
Με σκόνη.
Από λουλουδάκια που τσαλαπάτησε
Ο αδέσποτος γάτος.
Αδέσποτη άνοιξη.
Και τις Τετάρτες ο, τι αγάπησα άδειαζε το αίμα του .
Από τα ξημερώματα.
Μετά κοιμότανε όλη μέρα.
Κουρασμένο από το πολύ το θεραπευτικό.
Λίγο.
Και αφρισμένο.
Λουτρό.
Φίλτρο.
Από μικρές ραγισμένες φλέβες.
Ο Υάκινθος έχει σπάσει.
Στο παράθυρο έχει μικρές σταγόνες από κάτι που μαγείρευε η κυρία από την Ινδία.
Ρύζι κι ένα μεγάλο χαμόγελο.
Ισοστάθμιση
Γιατί στην κουζίνα έχει μόνο τοίχο.
Δεν το προέβλεψε ο κατασκευαστής.
Δεν έφτανε η αντηλιά για όλους.
Κάποιοι απλά πρέπει να τη φαντάζονται.
Σύμφωνα με το καταστατικό.
Κάτι από τα δάκρυα της κοπέλας με το τατουάζ που αλλάζει χρώματα.
Σα μελάνι που πολυκαιρίζει .
Τα μεσημέρια που όλοι κοιμούνται
Στην αρχή η πόρτα χτυπάει.
Μετά έπιπλα σέρνονται με θυμό πάνω σε φωτογραφίες και λογαριασμούς του ρεύματος.
Μετά οι ήχοι είναι πνιγμένη.
Σαν τα μπράτσα της.
Που κρύβει κάτω από μακρυμάνικες δραστηριότητες των παιδιών
Και τυχαίες συναντήσεις πάνω από τις ταμπλέτες του πλυντηρίου στο σούπερ μάρκετ απέναντι μας.
Σας το λέω αλήθεια.
Στην κυριολεξία.
Μετά του βρίσκω ευφάνταστα ιώδια.
Και το ράβω ποίημα.
Στο παράθυρο έχει σημάδια μίας αγάπης κάποτε μεγάλης.
Φορές φορές ανυπόφορα.
Τώρα τίποτα.
Ανυπόφορα.
Στο παράθυρο έχει σημάδια.
Από βροχοποιούς διαφορές.
Αναποφάσιστες.
Που κοιτούσαν μακριά
Κι εύχονταν όλα να ήταν αλλιώς.
Τη στιγμή που απλά ήταν.
Μεγέθυνση.
Κάτι μου θυμίζει αυτή η υπεκφυγή.
Εμένα.
Εσένα.
Σμίκρυνση.
Απλά είμαστε.
Σαν Υάκινθος που έσπευσε.
Κι έπεσε.
Στ’ αλήθεια
Καλή πελαγοδρομία.
ΣημειΩματάριο της Μαρίας Σωτηροπούλου
Πηγή φωτογραφίας: https://www.facebook.com/maria.sotiropoulou.33
