“Τα πράγματα που κατέχω”, στο ΣημειΩματάριο της Μαρίας Σωτηροπούλου
Τα πράγματα που κατέχω
Το μπαμπού στο τραπεζάκι του καφέ.
Όταν οι λέξεις δεν έρχονται ή όταν έρχονται όλες μαζί, καμία δεν περιμένει τη σειρά της
Όλη μέρα τις συνετίζω
Να είστε υπομονετικές και να μην παίρνετε καραμελίτσες από αγνώστους.
Μάταιος κόπος.
Δεν παραχωρούν τη σειρά τους.
Κι όλες θέλουν να πουν.
Κάτι που είδαν.
Κάποιον που δεν είδαν.
Για τη θάλασσα.
Για τον κύριο στο καφενείο με τα όσα πίνει λιγοστά με λίγο αλατισμένο μεζέ.
Οστά στο πρόσωπο του.
Στραμμένα προς την τζαμαρία
Για το μικρό φωτάκι που αφήνω ανοιχτό στην κουζίνα.
Χωρίς λίγο λάδι σε κανενός την προσευχή.
Ξυπόλητη.
Με μαλλιά που μακραίνουν ξαφνικά.
Και που θα γίνουν γκρίζα.
Για τη θάλασσα.
Που κλείνει
Εφήμερη.
Και για τότε
Συχνά για τότε.
Το μπαμπού στο βάζο του
Εγώ στο μικρό μου σαλονάκι
Πιστό πράσινο
Που μου ζητάει βόλτες μέσα στη νύχτα.
Είμαι κουρασμένη του λέω.
Δεν ξέρω από τι.
Απλά είμαι
Τόσες ίδιες μέρες
Τόσες καραμελίτσες
Και κανείς δε σκέφτηκε απλά να πει βοήθεια
Το μικρό κουτάκι του καφέ
Ξεσκέπαστο.
Έχασε το καπέλο του στη μετακόμιση.
Μπορεί και να το έσπασα
Η μέρα που ήρθε να ζήσε μαζί μου ήταν ολόκληρη ξεχαρβαλωμένη
Ακαθόριστη πια
Καθοριστική.
Μπορεί και να με έσπασε.
Φιλάω εκεί χαρτάκια του τσιγάρου.
Φιλάω με γιώτα
Και τότε θυμάμαι πως σε όλους μας έχει κάτι πεθάνει.
Ξαφνικά
Ενώ θα έπρεπε να μας περιμένει.
Μολύβια
Πολλά.
Είναι η συνιστάμενη άλλη ονομασία που βρήκα για το τίποτα.
Κι από τότε φυλάω πάντα ένα
Φυλάω με ύψιλον.
Είναι ο μόνος τρόπος που βρήκα.
Για ότι φίλαγα με γιώτα και πρέπει να αποχαιρετώ.
Ένα άδειο μπουκάλι του ουίσκι
Άδειο γιατί δεν έχω ενδιαφέρουσες συνήθειες.
Μόνο αναμνήσεις.
Που δεν έχουν που να πάνε.
Κι έτσι τις αφήνω ανοιχτές.
Σα μικρό φωτάκι στην κουζίνα
Τα χέρια τους μακραίνουν ξαφνικά.
Και μετά θα έχουν γίνει γκρίζες.
Η Αλόη.
Την περιεργάζομαι το πρωί.
Το βράδυ με περιεργάζεται αυτή.
Δεν ανακατευόμαστε η μία με την ιδιότητα της άλλης
Κι έτσι συγκατοικούμε.
Ενώ θα έπρεπε να έχουμε χωρίσει.
Σε διάσταση σα να λέμε
Για λόγους ονομαστικούς.
Και τα κλειδιά.
Αυτά όλο με ψάχνουν.
Και τους λέω
Είδατε στην τσέπη σας;
Εκεί ήμουν
Αγανακτούν αυτά.
Πως βιάζομαι και θ’ αργήσουν
Και δεν θέλω να αρχίσω να τους λέω για τσιγάρα που ζουν στο δοχείο του καφέ
Ούτε για όσα κούρασα πριν καν αρχίσει η μέρα
Αγανακτούν αυτά που εδώ η ζωή χάνεται κι εμείς ψαχνόμαστε.
Ως πρόφαση.
Και δεν ακούνε.
Τίποτα.
Κατεχόμενοι.
ΣημειΩματάριο της Μαρίας Σωτηροπούλου
Πηγή φωτογραφίας: https://www.facebook.com/maria.sotiropoulou.33
