ΣΤΗΝ ΑΓΟΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΣΚΛΑΒΟΠΑΖΑΡΑ
Στὸ ἴδιο γνώριμο τοπίο… μιὰ φορὰ ἀκόμη… Κάποιες φορές, τὸ πηγάδι τῆς ἀγορᾶς ἔχει νερὸ γιὰ ὅλους. Κάποιες φορές, οἱ γωνίες τῆς πόλης προσφέρουν ἕνα σκιερὸ μέρος. Μὰ τὸ κεφάλι μου ποτὲ δὲν στέκει ἴσιο. Κάθε τόσο λυγίζει μὲ ὅσα ἀφειδῶς τὸ φορτώνω. Λυγίζει, πότε μὲ τοῦ πωλητῆ τὶς ἀρετὲς καὶ πότε τῆς ἀγορᾶς τὰ καλούδια. Καλούδια κι ἀρετὲς ποὺ μὲ κόπο, τὸ δίχως ἄλλο, συλλέγω. Μὰ κάθε τόσο τὸν οὐρανὸ καὶ πάλι κοιτάω καὶ μὲ βαριὰ καρδιὰ ἀφήνω τὴν ματιά μου τὰ ψηλὰ κτίρια νὰ αἰχμαλωτίσουν. Μὲ τὸ πέρασμα τῶν χρόνων ἔχουν γίνει ἀπειράριθμα καὶ πανύψηλα. Τόσο ψηλὰ ὅσο φτωχὴ εἶναι ἡ ὕπαρξή μας.
Σκέφτομαι: «Σκοπός μου πρέπει νὰ γίνει νὰ γυρίσω ξανὰ πίσω».
Κοντά μου στέκεται ἕνας δημόσιος λειτουργὸς μὲ μακρὰ καὶ σπουδαία πορεία. Πορεία ποὺ νὰ τὴ φτάσω ἀδυνατῶ. Ὁ ἴδιος ἐπαγγέλλεται δημόσιος κήρυκας. Καὶ ὅλοι συναινοῦν σὲ αὐτό. Γιὰ τοῦτο καὶ μόνο εἶμαι ὑποχρεωμένος νὰ τὸν ἀκούσω. Ἀρχίζει νὰ διατυμπανίζει πὼς οἱ ἄγραφοί μας νόμοι δὲν κοιτοῦν τὸ ποιόν κάποιου. Ὄχι, σὲ καμμία τῶν περιπτώσεων. Οἱ ἄγραφοί μας νόμοι κοιτοῦν μὲ τὸ ἕνα μάτι κλειστό, γιὰ περισσότερη εὐκρίνεια, «ἂν κάνει καλὰ τὴ δουλειά του». Ὅλοι τους ἀνεβοκατεβάζουν συγκαταβατικὰ τὸ κεφάλι, ψαχουλεύοντας τοὺς παρᾶδες ποὺ ἔχουν στὴν τσέπη τους. Μὰ καθὼς ὅλα βρίσκονται σὲ συμφωνία, ἀκριβῶς πιὸ κάτω, στὴ γωνία ἕνας πωλητὴς καπνοῦ χτυπάει παλαμάκια καὶ γελάει δυνατά. Τὰ γέλια του φτάνουν στὸ κέντρο τῆς ἀγορᾶς, σκεπάζοντας τὶς ἱερὲς φράσεις τοῦ δημοσίου κήρυκα. Ὅλοι τους σιγοψιθυρίζουν: «Πολὺ ἄκομψο γιὰ ἕναν πωλητὴ ποὺ φαίνεται νὰ κάνει καλὰ τὴν δουλειά του». Ὄντως, ὡς πωλητὴς καπνοῦ φαίνεται πὼς εἶναι ἄψογος. Γιὰ νὰ διαφημίσει τὴν πραμάτεια του, ἔχει δύο τσιγάρα στὸ στόμα. Ἀμφότερα μὲ δηλητήριο τῆς δικῆς του πραμάτειας. Πάντοτε μελιστάλαχτος μὲ ὅλους ―πελάτες καὶ δυνητικοὺς πελάτες. Μὰ τὸ βραχνὸ γέλιο του μοῦ γίνεται πιὸ ἀνυπόφορο καὶ ἀπὸ τὸν καπνό του.
Σκέφτομαι: «Ἀρκετὰ τὸ καθυστέρησα… πρέπει νὰ γυρίσω ξανὰ πίσω».
Τὸ παίρνω ἀπόφαση καὶ κινῶ πρὸς τὴν ἔρημο. Ἐκεῖ ποὺ κανεὶς βλέπει τὸν οὐρανὸ μὲ τὰ δικά του μάτια. Ἐκεῖ ποὺ οἱ φωνὲς δὲν τραβοῦν τὴ προσοχή. Ἐκεῖ ποὺ ὁ ἥλιος λάμπει ὁλοκάθαρα καὶ ἀσταμάτητα. Στὸ διάβα μου, οἱ οὐρανοί, καθρεφτίζονται μέσα στὴν ἀχανῆ ἔρημο δημιουργῶντας ὀάσεις τῆς ἀρεσκείας μου. Μὰ ὅσο τρέχω νὰ τὶς φτάσω ἄλλο τόσο αὐτὲς ξεμακραίνουν. Καθὼς ἡ βαριόμοιρη φύση μου δὲν ἀντέχει γιὰ πολύ, ἐνστικτωδῶς κατεβάζω τὸ κεφάλι ὅσο μοῦ τὸ ἐπιτρέπει ὁ στεγνὸς ἐγωισμός μου. Ἐκεῖ ψάχνω ἀπεγνωσμένα γιὰ ἴχνη ἀπὸ σκλαβοπάζαρα, γιὰ νὰ ἀποδιώξω μιὰ καὶ καλὴ τὸν ἥλιο ἀπὸ πάνω μου.
Σκέφτομαι: «Ἂς γυρίσω ξανὰ πίσω… στὸ ἴδιο γνώριμο τοπίο…».
ΣημειΩματάριο του Σπυρίδωνα Μαυρομμάτη
ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΗΣ: facebook: https://www.facebook.com/profile.php?id=61552395627554 / instagram: https://www.instagram.com/spyridonmavrommatis/ linkedin: https://www.linkedin.com/in/spiridonmavrommatis/
