Ο Θοδωρής Γκόνης, στην πολύχρονη πορεία του, έχει καταθέσει ένα πολυποίκιλτο έργο, αφήνοντας το στίγμα του σε ένα ευρύ καλλιτεχνικό φάσμα. Αν κανείς επιχειρήσει να αξιολογήσει τη συμβολή του έργου του ανά είδος, είναι σίγουρο ότι θα εκπλαγεί από τη μαγική του μαεστρία και τον ακάματο ζήλο, τόσο στη στιχουργική, όσο και στη σκηνοθετική και συγγραφική του παραγωγή. Στο ψυχογραφικό αφήγημα: «Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι», που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Άγρα, τολμά ως επιδέξιος δύτης να αγγίξει το βάθος μιας μοναχικής γυναικείας ψυχής, αναδύοντας, ευσπλαχνικά, προς την επιφάνεια του φωτός κάθε απόκρυφη σκέψη και προσδοκία της.
Κάποια στιγμή σκέφτηκα νὰ φτιάξω τὸ χάρτη τοῦ οὐρανοῦ του, νὰ βρῶ πότε γεννήθηκε, ποιά ἐποχή, ποιά μέρα καὶ ὥρα, τί χρόνο, νὰ κάνω ὑπολογισμούς, νὰ δῶ, νὰ βρῶ τὸν ἀστερισμὸ του μὲ βάση ὅλα αὐτὰ ποὺ ἄκουγα ἀπὸ τὰ χείλη του…
Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι, σελ.27
Σύνταξη και επιμέλεια συνέντευξης: Άννα Ρω
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με σημεία στίξης, θα ήταν;
Δεν αγαπώ ιδιαίτερα τα σημεία στίξης, προτιμώ την αναπνοή, προτιμώ την ανάγνωση από στήθους. Έχω καταλάβει πως η γραφή ίσως, στο τέλος να είναι και εχθρική. Προτιμώ τον
προφορικό λόγο, τις λέξεις που κυκλοφορούν στον δρόμο, αδέσποτες.
Αν ποτέ, χτίζατε μία πυραμίδα με τα είδη που έχετε ασχοληθεί -σκηνοθεσία-υποκριτική, ποίηση-στιχουργική, πεζογραφία, θέατρο κ.ά.- ποιο θα ήταν το θεμέλιο, και ποιο η
κορυφή;
Στη βάση η στιχουργική και στην κορυφή το θέατρο – χωρίς να είμαι και απολύτως σίγουρος.
Έχετε κάποιο κρυφό «καλλιτεχνικό» μαράζι, που δεν μπορέσατε να εκπληρώσετε δημιουργικά έως τώρα;
Ναι, θα ήθελα να είχα γράψει μια κωμωδία. Ίσως, βρω το «θάρρος» και το κάνω.
Μα γιατί οι άνθρωποι σταματούν τις ιστορίες, γιατί αποσύρονται… Έχετε απαντήσεις στα τόσα γιατί;
Νομίζω ότι κάποια στιγμή κόβεται η σύνδεση, κάποιος δεν έχει το κουράγιο πια, δεν έχει τα μέσα να πληρώσει τον «λογαριασμό».
Πείτε μας, μια φράση, ως αναγνώστης του αφηγήματος: «Κάποια στιγμή θα μάθετε ποιος είμαι», που θα δακτυλοδεικτούσε το κέντρο βάρος του.
«Με έσπρωξε η ανάγκη στην κατηφόρα και πήρα μπρος, κανείς άλλος, μόνος μου έμαθα να γυρίζω τον κουβά στο πηγάδι…»
Ποια πιστεύετε ότι είναι η προστιθέμενη αξία από τη θεατρική απόδοσή του;
Το θέατρο είναι μια σπουδαία τέχνη και όταν παίρνει στα χέρια του ένα κείμενο το φωτίζει με τον δικό του τρόπο, με τον τρόπο που ξέρει. Είναι πολύ σημαντικό να ζωντανεύει ένα κείμενο πάνω στη σκηνή, να γίνεται η συνάντηση, το ραντεβού και αυτό είναι το ουσιώδες.
Νιώθω πως αυτός ο κόσμος δεν μπορεί να `ναι το σπίτι μας.1 Πού κατοικεί το όραμά σας;
Σε ένα πολύ μικρό, ελάχιστο αγρόκτημα με δυο δέντρα, το ένα για τη σκιά και το άλλο για το καντήλι και για την προσευχή σου.
Αν ήσασταν προ του διλλήματος να προικοδοτήσετε με κάτι τον κόσμο, τι θα ήταν αυτό;
Για να χαριτολογήσω και λίγο, νομίζω πως έχει τελειώσει η περίοδος των εθνικών ευεργετών. Μια βρύση για την «ξηρασία» του μέλλοντος. Αυτό και μόνο.
Ένας τίτλος-στίχος ως δείκτης του μέλλοντος;
«Και υψώναν με χαμόγελο την όψη τη φθαρμένη»
Διονύσιος Σολωμός, Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Σχεδίασμα Β’
Κι ένας αγαπημένος;
«Κύριε, όχι μ’ αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου»
Γιώργος Σεφέρης, Υστερόγραφο
