Χαράλαμπος, μέρος 1ο
Σε ένα τέταρτο, το λεωφορείο θα με αφήσει μπροστά στο αεροδρόμιο του Roissy. Η πτήση μου για την Αθήνα είναι μετά από δύο ώρες.
Στο αεροδρόμιο ακολουθώ μηχανικά τις διαδικασίες. Έχω μέσα στο σακίδιό μου το βιβλίο που μού έδωσε η Elodie και κάθομαι σε ένα κάθισμα, μπροστά από την θύρα επιβίβασης Ρ2.
Είναι μόνο οχτώ μήνες που λείπω από την Ελλάδα κι όμως έχω την αίσθηση ότι λείπω χρόνια. Θα προτιμούσα να γύριζα απευθείας το καλοκαίρι, όταν θα έκλεινε η Σχολή, αλλά η μητέρα μου επέμενε να πάω να γιορτάσουμε το Πάσχα όλοι μαζί. Σχεδόν όλοι μαζί, δηλαδή. Ο πατέρας μου έχει πεθάνει πέντε χρόνια πριν.
Νομίζω ότι κατά βάθος φοβάμαι λίγο αυτή την οικογενειακή σύναξη στο σπίτι μας στου Ψυρρή.¨Έχω κάνει τόση προσπάθεια για να μεταφυτευτώ στο Παρίσι και τρέμω στη σκέψη ότι οι δέκα μέρες του Πάσχα θα μού ξύσουν παλιές πληγές ή θα με αποσταθεροποιήσουν.
Ακολουθώ τους συνταξιδιώτες της πτήσης μου και βρίσκω το κάθισμά μου στην σειρά δέκα πέντε, πλάι στο παράθυρο.
-Κι εσείς είχατε πάει στο Παρίσι-. Με ρωτάει η χαμογελαστή κυρία στα δεξιά μου.
– Ναι, απαντώ απότομα κι αποθαρρύνω κάθε απόπειρα διαλόγου.
Βγάζω το βιβλίο από τον σάκο μου και το ανοίγω σε μια σελίδα. Δεν είμαι ευγενικός, το ξέρω, όμως έχω μεγάλη ανάγκη να μείνω μόνος.
Κόντευα να τελειώσω τη Νομική, όταν αρρώστησε σοβαρά ο πατέρας μου. Έχω ακόμα στα αυτιά μου τον βήχα που τον συντάραζε τις νύχτες και θυμάμαι τα πήγαινε-έλα των γιατρών.
Μού φαινόταν παράλογο να στέκομαι μπροστά του ανήμπορος και να τον βλέπω να φεύγει.
Τον λυπόμουν που δεν είχε ζήσει μια πιο όμορφη ζωή, αλλά ήταν σκυμμένος όλη μέρα πάνω στα παπλώματα που γέμιζε και γάζωνε. Σαν να είχε αποφασίσει για κείνον μια κακιά μάγισσα κι αυτός ακολουθούσε το πεπρωμένο του αγόγγυστα, υποταγμένος.
Τα δύο τελευταία χρόνια, η Κατερίνα μπαινόβγαινε όλο και πιο συχνά στο σπίτι μας.
Ήμασταν μαζί στο σχολείο κι έμενε στην Αγίας Θέκλας, τρία σπίτια παρακάτω. Τα φτιάξαμε, όπως λέγαμε τότε. Ήταν νομοτελειακό. Έγινε φίλη και με την αδελφή μου, την Χρυσούλα.
Κάποτε πήρα και το πτυχίο της Νομικής και η Κατερίνα περίμενε να παντρευτούμε, όπως γινόταν στο τέλος στις παλιές ελληνικές ταινίες. Όμως εγώ ένιωθα όλο και πιο πολύ φυλακισμένος σε ένα κλουβί. Ο αγαπημένος μου καθηγητής στη Νομική, μάς μιλούσε συχνά για την Γαλλία, για το Παρίσι, για έναν ελκυστικό μεγάλο κόσμο. Εκεί ήθελα κι εγώ να πάω , να φύγω μακριά από τα στενάκια του Ψυρρή.
Τέλος το αποφάσισα. Πήρα και μια υποτροφία από το Γαλλικό Ινστιτούτο κι έφυγα τον περασμένο Σεπτέμβριο. Η μαμά Ευθαλία με κατάλαβε ή έκανε πως κατάλαβε, πάντως δεν εναντιώθηκε. Η Κατερίνα με αποχαιρέτησε βουρκωμένη.
Στο Παρίσι όλα ήταν αλλιώτικα, μεγάλα, είχαν άλλες διαστάσεις. Βούτηξα και κολύμπησα σε έναν ωκεανό. Δεν βούλιαξα. Το είχα βάλει στοίχημα με τον εαυτό μου. Mε βοήθησε πολύ κι η Elodie, συμφοιτήτριά μου στην Σχολή. Την ερωτεύθηκα κι εκείνη το ίδιο. Μ` έκανε
να βλέπω το Παρίσι με τα μάτια της. Μού γνώρισε τους φίλους της. Μια μέρα μού χάρισε ένα βιβλίο, τον Père Goriot του Balzac. Αυτό που φυλάω σαν κάτι πολύτιμο στο σακίδιό μου.
-Διάβασέ το, μού είπε. Μού θυμίζεις τον κύριο ήρωα, τον Rastignac.
Πετάμε πια πάνω από την Κέρκυρα. Πλησιάζουμε στην Ελλάδα, στην Αθήνα, στου Ψυρρή, στην μαμά Ευθαλία, στην Χρυσούλα, στην Κατερίνα. Πώς να είναι η πρώτη συνάντηση, Τι θα τους πω;
– Μαμά μου σ` ευχαριστώ για όλα. Χρυσούλα , μού έλειψαν οι γκρίνιες και τα γέλια σου. Κατερίνα, σού εύχομαι κάθε καλό. Το αξίζεις. Συγχωρέστε με όλες σας. Σας αγαπώ, αλλά πρέπει να ξαναφύγω, να συνεχίσω στο Παρίσι….
– Κυρίες και Κύριοι, αρχίζουμε την κάθοδο προς το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος. Παρακαλώ προσδεθείτε. Ακούω αχνά την φωνή της αεροσυνοδού.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/simeiomatario-tis-manias-fertaki
Φωτογραφία: https://commons.wikimedia.org/w/index.php?search=aeroplana&title=Special%3AMediaSearch&type=image
