Ο Κωνσταντίνος Σύρμος ασχολείται με τη συγγραφή, την κοινωνικοπολιτική αρθρογραφία και τη στιχουργική. Παράλληλα, είναι συνιδρυτής της ΑΜΚΕ akako.gr, που πραγματοποιεί εκπαιδευτικές δράσεις σχετικές με την αναπηρία και την κάθε μορφής ανισότητα. Έχει γράψει δύο βιβλία, το μυθιστόρημα Το μπλε τετράδιο (εκδόσεις Λυκόφως 2017), το οποίο βραβεύθηκε ως βιβλίο της χρονιάς 2017 από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδος (ΕΠΟΚ), και την ποιητική συλλογή Εμφάνεια (εκδόσεις Βακχικόν 2020). Στιχουργικά συμμετείχε στο CD/βιβλίο Σε τόπους που δεν ξέρω (2012) του Γρηγόρη Πολύζου, στο CD Pavor Exitium Mors (2024) των Medusa’s Wrath, στο LP Desert God Ritual (2025) των Voyager Station και είχε την καλλιτεχνική επιμέλεια στο album Ερωτική νύχτα (2025) των Domenica. Η συλλογή διηγημάτων Το ταβάνι στο χιόνι είναι το τρίτο του βιβλίο.
Αν τα βασικότερα χαρακτηριστικά σας ταυτίζονταν με κάποιο σημείο στίξης, αυτό θα ήταν;
Πριν αρχίσω να γράφω, θα έλεγα ότι βρισκόμουν ανάμεσα σε δύο παρενθέσεις. Τώρα θα έλεγα ότι είμαι η άνω και η κάτω τελεία.
Συγγραφέας και λευκή σελίδα. Συγκρουσιακή, δημιουργική σχέση ή τι άλλο;
Θα έλεγα ότι αυτό το πρόβλημα το έχουν μόνο οι συγγραφείς που νιώθουν την ανάγκη να γράφουν με έναν επαγγελματικό τρόπο· που θεωρούν ότι, όπως και οι τραγουδιστές, πρέπει να βγάζουν έναν δίσκο κάθε χρόνο, όπως ένας εστιάτορας πρέπει να ανανεώνει το μενού συχνά-πυκνά. Μια σελίδα μένει κενή όταν σκέφτεσαι «πρέπει να γράψω». Σας διαβεβαιώ: γεμίζει πάντοτε όταν απλά αναζητάς το χαρτί για να γράψεις χιλιάδες πράγματα που ξαφνικά σε κατέκλυσαν.
Συνταξιδιώτες στη συγγραφική διαδρομή σας, είναι… ;
Θα ξεκινήσω με τον Επαμεινώντα Γονατά, μιας και τον αναφέρω και στην αρχή του συγκεκριμένου βιβλίου, αλλά και γιατί διαβάζοντας τις μικρές του ιστορίες θα έλεγα ότι με μύησε σε αυτό το είδος. Συνοδοιπόρους θα χαρακτήριζα τον Ντοστογιέφσκι, τον Νίτσε, υπό ένα άλλο πρίσμα τον Ίρβιν Γιάλομ, φυσικά τον Φερνάντο Πεσσόα, τον Κάφκα, τον Γιώργο Χειμωνά. Νομίζω αυτές είναι οι πλέον χαρακτηριστικές περιπτώσεις.
Ποιοι λόγοι – δρόμοι σάς οδήγησαν στο νεογέννητο έργο σας;
Να σας πω την αλήθεια, δεν το ξέρω. Νομίζω ότι αυτά που γράφω πάντα περιγράφουν την αναζήτηση για αυτήν την απάντηση, που ψάχνατε κι εσείς με την ερώτησή σας. Και θεωρώ ότι, όταν βρω αυτήν την απάντηση, τότε είναι που δεν θα έχω και τίποτα άλλο να γράψω.
Δώστε μας τα σημεία των οριζόντων του.
Γενικώς, όσα γράφω δεν έχουν ορίζοντα· έχουν μια πορεία αντίθετη. Ας πούμε, στη σπηλιά του Πλάτωνα ο άνθρωπος βγαίνει προς τα έξω και αντικρίζει έναν ορίζοντα, έναν κόσμο. Εγώ, αντίθετα, αυτά που γράφω ψάχνουν μέσα στη σπηλιά τη χαραμάδα για να πάνε ακόμη πιο βαθιά. Σε ένα ταξίδι που δεν έχει τέλος. Ίσως γιατί δεν θέλω να βρω κάτι –ούτε εγώ ούτε οι πρωταγωνιστές μου– που τελικά θα μας οδηγήσει στην οκνηρία.
Ως πρώτος αναγνώστης του βιβλίου σας θα λέγατε γι’ αυτό ότι…;
Θα έλεγα ότι είναι σαν να βρίσκεσαι μπροστά σε μία σκάλα και, ενώ είσαι έτοιμος να πατήσεις το πρώτο σκαλί της, αυτό που θα ήθελες είναι να την είχες ήδη ανέβει και με ανακούφιση να είχες φτάσει στη βάση της.
Αν διατυπώνατε μια μοναδική ερώτηση σε συγγραφέα της επιλογής σας αυτή θα ήταν…;
«Κύριε Ντοστογιέφσκι, στο βιβλίο σας «Έγκλημα και Τιμωρία», παρουσιάσατε τον Σβιντριγκάιλοφ ως έναν άνθρωπο που δεν πιστεύει σε τίποτα, που ζει χωρίς φραγμούς και που παρ’ όλα αυτά αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Θέλατε να δείξετε ότι ακόμη και ο πιο αμοραλιστής άνθρωπος, όταν φτάσει στο έσχατο κενό, δεν μπορεί να ζήσει άλλο, ή ήταν μία εξιλέωση για το ότι ο ίδιος δεν βρήκατε τη δύναμη να αυτοκτονήσετε;»
Και αν δίνατε έναν τίτλο ως δείκτη του παρόντος κόσμου;
Θα μου επιτρέψετε εδώ να αναφέρω τον σπουδαίο Έλληνα φιλόσοφο Κώστα Αξελό. Από τότε που τον διάβασα, ένιωσα ότι βρήκα στις λέξεις του έναν τόπο να τοποθετήσω ένα συνονθύλευμα σκέψεων και φόβων μου. Θα έλεγα λοιπόν πως ζούμε σε έναν πεπερασμένο κόσμο, κι εμείς απλώς υπάρχουμε ως θεατές του.
