Από Μάρτη σε Μάρτη
Κυλήσανε οι μήνες. Από άνοιξη σε άνοιξη δόθηκε μια μεγάλη μάχη. Πρώτη φορά συνέβαινε πόλεμος με πολλούς εχθρούς. Εχθροί με διαφορετικό αίτημα κατάκτησης, παρόλα αυτά σχηματισμένοι σ` έναν συμμαχικό άξονα. Θα χωρίσουμε τους εμπλεκόμενους σε στρατόπεδα. Όχι με την κυριολεξία της λέξης. Δίνουμε αυτόν τον όρο για να υπάρχει μια νοητική προσέγγιση εφόσον μιλάμε για πόλεμο. Οι επιτιθέμενοι συντεταγμένοι σε ένα στρατόπεδο εκτεινόμενο περιμετρικά της υφηλίου. Το άλλο στρατόπεδο, το αμυνόμενο, ήταν ένα κοπάδι. Ζώα. Όχι ακριβώς ζώα. Είχαν υποστεί ένα είδος πειραματισμού και είχαν προαχθεί σε ένα είδος μιμητικού του ανθρώπου. Μια αγέλη προορισμένη να εξυπηρετεί τα συμφέροντα των εχθρών. Παράλογο; Ίσως.
Κυλήσανε οι μήνες. Δεν υπήρξαν απώλειες. Μετρήσιμες. Ποιος έχει γράδο για να μετρήσει τα ψυχικά αποθέματα; Οι απώλειες κατά κεφαλήν όχι τόσο σημαντικές. Προσωπική εκτίμηση. Δύο εκατομμύρια θάνατοι καταγεγραμμένοι, αντιστοιχούν σ` ένα αδύναμο πληθυσμιακά κράτος. Σαν τη Γουινέα, τη Μποτσουάνα, τη Λετονία. Κάτι τέτοιο. Αμελητέα δηλαδή απώλεια. Δεν ιδρώνει από αυτά το αυτί του ελέφαντα. Με κάθε βέβαια επιφύλαξη για την αντικειμενικότητα του αριθμού των απωλεσθέντων.
Η μέθοδος του σύγχρονου πολέμου έχει το συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι άλλων μορφών, στο γεγονός, ότι το κόστος είναι ιδιαίτερα μικρό σε σχέση με το αποτέλεσμα που αποδίδει. Εξηγώ.
Σ` έναν πόλεμο πολλές φορές δεν είναι εύκολο να εξουδετερώσεις τον στόχο σου χωρίς παράπλευρες απώλειες. Για να υποτάξεις μια πόλη, ένα κράτος, μοιραία εξολοθρεύεις άμαχο πληθυσμό, γκρεμίζεις σημαντικές κτιριακές εγκαταστάσεις, δεν υπολογίζεις ιστορικά μνημεία κλπ. Το πρόβλημα με αυτό δεν είναι οι ίδιες οι απώλειες αλλά το κόστος αποκατάστασής τους. Όχι του πληθυσμού. Αυτός αναπαράγεται μόνος του. Οι καταβολές του επιβάλουν τη διαιώνιση. Ρυθμισμένες στη νομοτέλεια της ύπαρξης του και του ρυθμιστικού ρόλου που έχει στην οικονομική ανάπτυξη, Πάνω από όλα.
Το πρόβλημα είναι με όλα τα υπόλοιπα. Τα υλικά. Που είναι αναγκαία για την επιβίωση της αγέλης και που πρέπει να αποκατασταθούν. Βέβαια αν η αγέλη δεν ήταν ο αποκλειστικός αγωγός της δευτερογενούς παραγωγής ουδεμία σημασία δεν θα είχαν αυτές οι απώλειες. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος στεφανώθηκε με μια μεγάλη ήττα. Εκατέρωθεν. Κληρονόμησε στο μέλλον μια τεράστια οικονομική τρύπα μεγαλύτερη και από αυτή του όζοντος. (Γέλια στο ακροατήριο). Το αναφέρω από άποψης οικονομικού κόστους όχι άλλων επιπτώσεων, μπλα, μπλα, μπλα, απάντησε «στον περίγελό του, ο εισηγητής.
Βέβαια, πάντα υπάρχουν τρόποι να αναβιώσουν τα κράτη τη δύναμή τους στηριγμένα πάντα στην αγέλη. Έχουν φυσικά το ατού μιας αναζωπυρωμένης ισχύος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η μεταπολεμική Γερμανία, αν και κατακερματισμένη κατάφερε να συναρμολογήσει τον μηχανισμό της. Σε αυτή την περίπτωση ταιριάζει απόλυτα ο οικονομικός όρος «απόλυτο πλεονέκτημα» που είχε διατυπώσει ο Adam Smith1. Που σημαίνει την μεγαλύτερη παραγωγή αγαθών με τις λιγότερες μονάδες εργασίας. Που σημαίνει ότι αυτές οι μονάδες εργασίας πρέπει να προέρχονται αποκλειστικά από την αγέλη και να εκπαιδεύονται στους ρυθμούς της βιομηχανοποιημένης παραγωγής, ώστε να εξομοιώνονται με τα μηχανικά μέσα.
Η αντίδραση στο ακροατήριο είχε αρχίσει να γίνεται έντονη. Βοή αντιδράσεων.
Θα συνεχίσω την τοποθέτησή μου, είπε χωρίς ίχνος επηρεασμού από την οχλοβοή ο εισηγητής, και σιγά – σιγά θα καταλάβετε πώς φτάσαμε στο παρόν. Θα καταλάβετε πως χειραγωγηθήκαμε.
Μόλις βγήκαμε από έναν πόλεμο. Είμαστε διαφορετικοί. Δεν το έχουμε αντιληφθεί. Μάθαμε να ζούμε χωρίς αφή, άγγιγμα, ανάσα, φιλί, έρωτα, καλημέρα και καληνύχτα, να ζούμε χωρίς ήχο. Ζούμε στον κρότο της σιωπής.
Μόλις ολοκληρώθηκε η μετάβαση μας στην νέα εποχή.
– Σταμάτα, ακούστηκε μια φωνή από το ακροατήριο. Τρομολάγνε! Για να είμαστε εδώ τίποτα δεν συνέβη.
– Ποιος μιλάει; Σηκωθείτε παρακαλώ.
Ένας άντρας με άσπρα μαλλιά σηκώθηκε και όλοι γύρισαν προς το μέρος του. Ένα βροντερό γέλιο ακούστηκε από το σύνολο σχεδόν του ακροατηρίου.
Ο ομιλητής τον πλησίασε. Τον άγγιξε με τα χέρια του και είπε: «Μακάρι να μπορούσα να καταλάβω αυτό που πιάνω».
– Τι δεν καταλαβαίνεις, φώναξε θυμωμένα ο άντρας. Είμαι ένας άνθρωπος.
Το ακροατήριο αντέδρασε με το ίδιο βροντερό γέλιο ή μήπως ήταν ο προηγούμενος απόηχος;
– Δεν καταλαβαίνω ό,τι αγγίζω.
– Με βλέπεις όμως, άρα καταλαβαίνεις.
– Εν μέρει.
– Αυτό αρκεί.
– Γιατί πράγμα;
-Για να δώσεις κι εσύ τη μάχη σου. Σταμάτα να είσαι ένας παθητικός θεατής του κόσμου, τόνισε ο εισηγητής και απευθυνόμενος προς το ακροατήριο επισήμανε…
– Αυτό λοιπόν το πρόβλημα…
-Ποιο; Ποιο; Επαναλάμβανε η οχλοβοή
-Το πρόβλημα του τεράστιου κόστους αποκατάστασης των δομών που εξυπηρετούν την αγέλη
-Ποια είναι η αγέλη;
-Αυτό διευκρινίστηκε προηγουμένως. Οι ιθύνοντες λοιπόν, σκέφτηκαν ότι είναι προτιμότερο να χρηματοδοτηθούν μεγάλα κέντρα ερευνών που θα σχεδιάσουν την πλήρη μετάβαση της αγέλης από τις σημερινές δομές παραγωγής, στις κατοικίες τους, οι οποίες θα αναβαθμισθούν με τον απαραίτητο εξοπλισμό ώστε να καταστούν ικανές να εξυπηρετήσουν το έργο τους.
– Πώς; Πώς;
– Δεν μάθατε τίποτα μέσα σε αυτόν τον χρόνο;
– Πόσες υπηρεσίες μετατοπίστηκαν από τις έδρες τους στην έδρα του καθενός μας; Σχολεία, τράπεζες, δημοτικές υπηρεσίες, εφορίες, πρωτοβάθμια περίθαλψη και, και, και…
Ένα τεράστιο μουγκανητό σερνόταν στην αίθουσα.
Αίθουσα;
Ο ομιλητής ένιωθε ένα σφίξιμο στον λαιμό. Το σκοτάδι είχε φτάσει μέχρι τα σπλάχνα του. Το μουγκανητό δυνάμωνε: Μμμμμμ! Η αγέλη είχε χάσει τον έλεγχό της. Κινιόταν προς το μέρος του. Γιατί; Αυτός ήταν μαζί τους. Έπρεπε να τους ενημερώσει Να μην εθελοτυφλούν.
– Μμμμμμ!
Ο ιδρώτας έχει μουσκέψει το πουκάμισό του. Στο στήθος, στις μασχάλες, στην πλάτη. Η θηλιά σφιγγόταν. Κάποιος τον έπνιγε. Πού ήταν τα χέρια του;
Μπααααμ! Ακούστηκε δυνατά. Το σκοτάδι γενικεύτηκε και έξω από αυτόν. Μέσα, έξω, παντού σκοτάδι.Ταξίδεψε τα χέρια του στο σώμα του. Ήταν γυμνός. Σχεδόν. Ποιος τον έγδυσε;
-Μμμμμμμ! Μάαααα! Μάξιμε! Ακούστηκε τελικά μια επιτακτική φωνή. Τι κατάσταση είναι αυτή;
-Ποιος! Ποιος είναι;
-Ποιος θέλεις να είναι; Η μάνα σου είμαι και σε υπηρετώ όπως πάντα. Με τα ακουστικά στ` αυτιά και το λαπτοπ στην κοιλιά σου. Έλεος πια! Τι θα γίνει με σένα; Μ` αυτό το ρημάδι κολλημένος πρωί – βράδυ.
-Τι, τι; Ψέλλισε ο Μάξιμος.
-Τι, τι; Δεν είσαι άξιος για τίποτα. Ολόκληρη μάντρα γκρεμίσανε χτες το βράδυ τα μοσχάρια και δεν κατάλαβες τίποτα. Να τα μαζέψεις και να γυρίσεις και στην Αθήνα. Θα βρω έναν επιστάτη να μου προσέχει το κτήμα. Μου τα ρήμαξες όλα.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/simiomatario-ton-perastikon
