Καθημερινές συνήθειες, στο ΣημειΩματάριο του Σαββάτου
Παρακολουθώ τις ειδήσεις –
μεγαλειώδεις!
Καταφέρνουν καθημερινά
να μας παρουσιάσουν τόσα και τόσα…
αφυδατωμένα σύννεφα,
προπαρασκευές πολέμων
άλλοτε γαρνιρισμένες με φυσικό χυμό αίματος
και άλλοτε πασπαλισμένους με χρηματισμένη άχνη.
Απολαμβάνω αυτόν τον κα(κ)λό γίγαντα
που κατοικεί στη γη των ονείρων κάθε πεινασμένου
φορώντας τις βιρτουόζες μουτσούνες του
αναίτια να τρομάζει
–ανάλογα την περίπτωση–
τα στοιχειωμένα στάχυα
τις παπαρούνες της Φλάνδρας
τις αγριοκερασιές στα σύνορα του «μέγα τείχους»
κι ό,τι άλλο σκαρφιστεί
για να διασκεδάσει τη θλιβερή ύπαρξή του.
Λυπάμαι λίγο
από τις ανοησίες των μαντατοφόρων και μη
και φοβάμαι πολύ,
όταν ανάμεσα στους δράκους των μεγάλων δασών
στέκει αφηνιασμένος ο προαναφερθείς γίγαντας
ανακατεύοντας με τη μεγάλη πηρούνα το μέλλον του κόσμου.
Όμως, δεν μπορώ να πω, ότι δεν γελάω
με τις αυτοσχέδιες ατάκες
των μικροπωλητών που διαλαλούν
προϊόντα, ανάγκες, προτιμήσεις,
λες και δεν έχουν άλλη ευκαιρία για να ζήσουν
πάρα μόνο όταν είναι πίσω από τον πάγκο τους
ή κάτω από τη σκέπη του κράτους των ευγενών.
Το θέμα είναι πως δεν μπορώ να πάω για ύπνο
αν δεν ακούσω αγαπημένους καλλιτέχνες
και αν δεν τους δω να ιδρώνουν
πάνω στη σκηνή των θησαυρών
αιωρούμενοι σαν τους υπό εξαφάνιση ταράξακους
στη λευκή πάχνη των φευδαισθήσεων τους.
Επίσης, με τσαντίζει πολύ,
όταν οι καλοντυμένοι παρουσιαστές
χάνουν τα λόγια τους
ή όταν μπερδεύονται καθώς αλλάζουν θέμα
και δεν προλαβαίνουν να σβήσουν
τη μελαγχολία από τα μάτια τους
μεταδίδοντας τους βασιλικούς γάμους
ή να πνίξουν το χαμόγελό τους
όταν οι προγενέστερες γενιές των δίποδων πουλιών
αποδιώχνονται από τη φωλιά τους.
Μαθαίνω όμως τόσα και τόσα…
Στις ειδήσεις οφείλω την καλή μου υγεία,
την ομαλή ροή του γάμου μου,
την ανάδειξή μου ως θυμοσόφου –
εν πλατεία ή ως λέοντος – εν αρένα.
Αφού σκέφτομαι,
να προτείνω την επιδοτούμενη καθιέρωση
των πέρσοναλ λάιβ μεταδόσεων.
Γιατί όχι;
Να ξυπνάω μέσα στη νύχτα
να νιώθω ένα κενό στο στομάχι
μια αδικαιολόγητη μοναξιά
και να έχω τη δυνατότητα με μια λέξη
να καλέσω τον αγαπημένο μου παρουσιαστή.
Κι εκείνος, εν τάχει, να έρχεται
να φορά πάνω από τη πυτζάμα του τον χάρτη της γης
και να μου υποδεικνύει μειλίχια –
αφηγούμενος διάσημες σονάτες,
πώς θα κλάψω και πότε να σταματήσω για να φωτιστώ κατάλληλα
από τα πρωτοχρονιάτικα πυροτεχνήματα
και πως να καταπιώ το δάκρυ μου ανάμικτο
με φύλα χρυσού για τέλεια λεία επιδερμίδα.
Κι έτσι…
τέρμα οι ταχυφαγείες,
οι αυνανισμοί αισθήσεων
και η αξόδευτη παροικία των παραισθήσεων.
Μοναδικό προαπαιτούμενο…
η επιλογή του πέρσοναλ – δική μου
κι αν όχι δεν πειράζει
θα εμπιστευτώ τον λάιβκόουτς μου.
Εκείνος ξέρει!
Για να φτάσει ως εδώ
πέρασε από πολλούς ωκεανούς λυγμών
και αφού δεν πνίγηκε στις δίνες τους
και έφτασε ως το βάθος του μυαλού μου
κάτι θα έχει να μου προτείνει.
Πάντως δεν θα διαπραγματευτώ
το θέμα της παρουσίασης.
Συνήθως οι νύχτες
προσφέρονται για ταξίδια στον χρόνο.
Ευκαιρία να ανακαλύψω
τις κιτρινισμένες σελίδες παλιών εφημερίδων
γιατί μέλλον χωρίς προσκόλληση στο παρελθόν δεν υπάρχει
ή να αναβιώσω τα έργα των Βησιγότθων
και να κατακτήσω –γιατί όχι– τη Ρώμη.
https://simiomatario.gr/category/simiomatografoi/simiomatario-tou-savatou
https://pixabay.com/illustrations/news-journalism-breaking-news-press-7569553
