Τζούλια Γκανάσου:«Απορία»
Διήγημα για τον Λογοτεχνικό Μαραθώνιο: «Το τείχος της ευτυχίας»
Είχα ακούσει για την ευτυχία. Φάνταζε ό,τι πιο σημαντικό. Έμοιαζε να συγκροτείται από χαρά, πληρότητα και φέγγος. Αυτά είναι τα βασικά συστατικά ή έτσι, τουλάχιστον τα κατάλαβα. Ναι, μιλάνε όλοι για την ευτυχία. Την κυνηγάνε διαρκώς.
Την πρώτη φορά που έβαλα στο στόμα σοκολάτα, ένιωσα βαθιά ικανοποίηση, απόλαυση, κάτι απόλυτα μεστό. «Όχι!» Με διόρθωσαν. «Δεν είναι μόνο αυτό.» Όταν κατόρθωσα να κολυμπήσω μόνος μου στη θάλασσα, βίωσα πηγαία ελευθερία, μια αίσθηση επιτεύγματος που άστραφτε εντός. Δεν ήταν, όμως, ούτε αυτό! Όταν με αγκάλιαζε η μάνα, ένιωθα αγάπη, ασφάλεια, ολοκλήρωση. «Αυτό ίσως να είναι κάτι…» τόνιζαν «Εν μέρει». Όταν έπαιζα με φίλους δεν ένιωθα πάντα καλά, είχαμε κόντρες, ανία, σιωπές. Ωστόσο, τις στιγμές που ήταν τέλεια, με κατέκλυζε μια απίστευτη πηγή δύναμης, ορμής, αλληλεγγύης. Σίγουρα, δεν ήταν ευτυχία αυτό. Η βεβαιότητά τους κόχλαζε, με τάραζε, με πείσμωνε. Όταν φίλησα το κορίτσι που ερωτεύτηκα και ορθώθηκαν τα πάντα, κάτι πλημμύρισε τα σωθικά με ηδονή, γλύκα και σθένος. Ένιωσα ικανός για όλα! Αυτό ήταν, σίγουρα, ευτυχία! Όμως, δεν ήταν μόνο αυτό… Επέμεναν. Δεν είναι μόνο αυτό.
Τις προάλλες, πήρα μέρος σε έναν διαγωνισμό ταχείας επίλυσης κύβων του Ρούμπικ. Είχα τεράστια προσμονή. Μόλις μπήκα μες στον χώρο, ένιωσα απίστευτη ευτυχία! Όταν ήρθε η ώρα να διαγωνιστώ και έκανα καλό χρόνο επίλυσης, ένιωσα ακόμη μεγαλύτερη! Όμως, τη μέγιστη ευτυχία μέχρι τώρα, την βίωσα όταν επανέλαβα τον ίδιο χρόνο επίλυσης, όταν φίλησα το κορίτσι μου ξανά, όταν κάθισα κάτω από τον ήλιο στο μπαλκόνι συλλογιζόμενος όσα έζησα, όσα έχασα και όσα βρίσκονται μπροστά… Δεν ξέρω αν ένας έφηβος μπορεί να μιλάει για ευτυχία. Δεν είμαι σίγουρος αν κάποιος είναι ειδικός. Δείχνουν να γνωρίζουν τα πάντα παρ’ όλο που είναι θυμωμένοι, αδιάφοροι ή ίσως δυστυχείς. Την ώρα που είσαι ευτυχισμένος, δεν ξέρεις τίποτα. Δεν θέλεις να ξέρεις. Δεν θέλεις να μάθεις. Θέλεις να είσαι. Και αυτό μπορώ να το πω. Μέχρι την επόμενη έκρηξη ευτυχίας. Μέχρι την ώρα που θα πάψω να ρωτώ.
Λίγα λόγια για τη Τζούλια Γκανάσου:
Η Τζούλια Γκανάσου σπούδασε Πληροφορική (Ο.Π.Α. & Παν/μιο Λονδίνου), Λογοτεχνία (ως υπότροφος, Παν/μιο Σορβόννης & Παν/μιο Εδιμβούργου) & Ευρωπαϊκό Πολιτισμό (Ε.Α.Π.). Εκδόσεις: «Σε μαύρα πλήκτρα» (Μυθιστόρημα, Γκοβόστης 2006 & Παν/μιο Εδιμβούργου 2007, συλλογή «Παγκοσμιουπόλεις»). «Ομφάλιος λώρος» (Μυθιστόρημα, Γκοβόστης 2011 – 4ο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Dasein, 1ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών Αθήνας, 9ο Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών Γλασκώβης). «Ως το τέλος» (Νουβέλα, Γκοβόστης 2013 – υποψήφιο για το «Βραβείο Νέου Λογοτέχνη 2013» Λογοτ. Περιοδικό «Κλεψύδρα» & για το «Κρατικό Βραβείο Λογοτεχνίας 2014»). «Γονυπετείς» (Νουβέλα, Γκοβόστης 2017, Γ’ Έκδοση – Βραβείο Αφηγήματος «Μεσόγειος 2018» Παν/μιο Έξιτερ & «Βραβείο Διηγήματος» Βραβεία Βιβλίου Public 2018). «Γόνιμες Μέρες» (Νουβέλα, Γκοβόστης 2021, Β’ Έκδοση – υποψήφιο για το βραβείο «Ιστορίες Εγκλεισμού 2021» του λογοτεχνικού περιοδικού World Literature Today και για το «Βραβείο Μυθιστορήματος» Βραβεία Βιβλίου Public 2022).
Λίγα λόγια από το ΣημειΩματάριο:
Ο Λογοτεχνικός Μαραθώνιος διοργανώθηκε από το περιοδικό ΣημειΩματάριο με γνώμονα τη διάδοση της λογοτεχνίας και την επίτευξη αλληλεπίδρασης μέσω αυτού του κοινού άξονα, δράση που ουδεμία σχέση έχει με διαγωνισμούς και αμειβόμενες προωθητικές ενέργειες
Το περιοδικό ΣημειΩματάριο έχει θέσει ως όρο για τη συμμετοχή στον Λογοτεχνικό Μαραθώνιο τη σύμπλευση των κειμένων με τους κανόνες περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και την άρτια επιμέλειά τους. Ως εκ τούτου, δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο και την εμφάνιση των κειμένων που θα δημοσιευτούν, αν και θα κάνει ό,τι είναι δυνατόν για την ταύτισή τους με τους όρους του περιοδικού.
Πηγή φωτογραφίας – βιογραφικού: Τζούλια Γκανάσου
Επιμέλεια παρουσίασης: Άννα Ρω
